Για τον ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ και την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Για να δεις τα αστέρια, πρέπει να σηκώσεις το κεφάλι.



21 Οκτωβρίου 2012

Είναι φορές που λες...

Είναι φορές που λες πως...

...οι σκέψεις που κάνεις
...οι μικρές μάχες που δίνεις
...τα  όνειρα που βλέπεις

...ΔΕΝ πάνε χαμένα!


Οσο τα όνειρα θα βγαίνουν... Οσο θα υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν τις ίδιες σκέψεις και δίνουν τις ίδιες μικρές μάχες, χαλάλι!

7 Οκτωβρίου 2012

H λίστα Λαγκάρντ

Έχουμε στη διάθεσή μας αντίγραφο της λίστας Λαγκάρντ και αποκαλύπτουμε ποιοι βρίσκονται στο στικάκι του Βενιζέλου και φυσικά -ως είθισται- θα τιμωρηθούν παραδειγματικά γι' αυτό.


1. Όσοι έχουν παιδιά.
2. Τα παιδιά τους.
3. Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι.
4. Οι δημόσιοι υπάλληλοι.
5. Οι εργάτες.
6. Οι άνεργοι.
7. Οι γιατροί.
8. Οι δάσκαλοι.
9. Οι καθηγητές.
10. Οι περιπτεράδες.
11. Οι ταξιτζήδες
12. Οι φαρμακοποιοί.
13. Οι ναυπηγοί.
14. Οι συνταξιούχοι.
15. Οι ανάπηροι.
16. Οι στρατιωτικοί.
17. Οι καφετζήδες.
18. Οι ταβερνιάρηδες.
19. Οι φουρνάρηδες.
20. Οι μπακάληδες.
21. Οι μανάβηδες.
22. Οι συνδικαλιστές.
23. Οι αριστεροί.
24. Το λόμπι της δραχμής.
25. Το σοβιετικό μας κράτος.
26. Η πολλή δημοκρατία που μας έφαγε.
27. Ο Παπαδόπουλος που μας χρειάζεται.
28. Τα πολλά δικαιώματα.
29. Ο Φωτόπουλος.
30. Ο Σόρος.
31. Οι Εβραίοι.
32. Ο Τσοχατζόπουλος.

(σ.σ. κάθε λίστα που σέβεται τον εαυτό της τελικά ενοχοποιεί μόνο τον Άκη της καρδιάς μας...)



Έχει ξεκινήσει εισαγγελική έρευνα και θα τιμωρηθούν οι ένοχοι παραδειγματικά.


Συγκεκριμένα, θα μειωθούν οι μισθοί τους (όσοι έχουν ακόμη).

Θα συνεχίσουν να μην πληρώνονται οι απλήρωτοι.

Οι άνεργοι θα συνεχίσουν να απολαμβάνουν τον ελεύθερο χρόνο τους.

Οι αυτοαπασχολούμενοι και μικροεπιχειρηματίες θα φορολογούνται από το πρώτο ευρώ.

Οι έχοντες οικογένεια θα τιμωρούνται γι' αυτό, διότι την ώρα που ο κόσμος πεινάει, αυτοί σκυλοπηδιούνται σαν τα πιτσουνάκια.

Οι άτεκνοι θα επιβραβεύονται διότι δεν έφεραν άλλο βάρος στην κοινωνία.

Οι αντιδρώντες θα ξυλοκοπούνται, θα συλλαμβάνονται και θα εξευτελίζονται σε τηλεοπτικά παράθυρα.

Οι σιωπηλοί θα επιβραβευτούν με το βραβείο της ανοιχτής παλάμης και θα παρασημοφορούνται με το μακρύτερο εκ των τριών.

Και ο Τσοχατζόπουλος θα σαπίσει στη φυλακή, διότι επιτέλους οι Γερμανοί μας έφεραν την κάθαρση, αφού εμείς οι κωλοέλληνες είμαστε ανίκανοι να αποδώσουμε δικαιοσύνη. Δεν έπονται άλλοι.

Η λίστα βρίσκεται αυτή τη στιγμή στα χέρια του τυφλού εισαγγελέα της τυφλής δικαιοσύνης.

Θα χυθεί άπλετο φως στην υπόθεση.

Το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκκαλο. Μηδενική ανοχή!

Επιτέλους να μπει μια τάξη σ' αυτό το σοβιετικό κράτος της Μεσογείου, που μου θέλετε και δικαιώματα ευρω-πίθηκοι!

Λαμόγια, μαζί τα φάγαμε.


Αλλά κι αν δεν τα φάγαμε μαζί...

Σίγουρα μαζί τους ψηφίσαμε!


Πηγή: toixo-toixo

23 Σεπτεμβρίου 2012

Δημοσκοπήσεις 23/9/2012


 Metron Analysis 
 πανελλαδικά σε δείγμα 1.002 ατόμων ηλικίας 18 και άνω το διάστημα 18-19 Σεπτεμβρίου, τα ποσοστά των κομμάτων διαμορφώνονται ως εξής:
* ΣΥΡΙΖΑ 20,8%
* ΝΔ 19,6%
* Χρυσή Αυγή 8,8%
* ΠΑΣΟΚ 7,3%
* Ανεξάρτητοι Έλληνες 5,4%
* Δημοκρατική Αριστερά 4,8%
* ΚΚΕ 3,9%
* Οικολόγοι Πράσινοι 1,1%
Με την αναγωγή στα έγκυρα, η εκτίμηση ψήφου δίνει προβάδισμα 1,6% στο ΣΥΡΙΖΑ (27,7% έναντι 26,6% της ΝΔ) και η Χρυσή Αυγή αγγίζει το 11,7%, ενώ το ΠΑΣΟΚ περιορίζεται στο 9,8% και η ΔΗΜΑΡ διατηρεί τις δυνάμεις της (6,3%).
 
 MRB

H Νέα Δημοκρατία προηγείται με 0,5% έναντι του ΣΥΡΙΖΑ . Στην πρόθεση ψήφου, προηγείται με ποσοστό 22,9% και στη δεύτερη θέση βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ με 22,4%. Ακολουθούν: Χρυσή Αυγή 9,0%, ΠΑΣΟΚ 7,9%, Ανεξάρτητοι Έλληνες 5,0%, Δημοκρατική Αριστερά 4,2% και ΚΚΕ 4,0%.
 
 
 Rass

ΝΔ 24,2%
ΣΥΡΙΖΑ 23,1%
ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 9,3%
ΠΑΣΟΚ 8,2%
ΑΝΕΞ. ΕΛΛΗΝΕΣ 6,3%
ΔΗΜΑΡ 5,2%
ΚΚΕ 4,6%
ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ 1,3%
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ 1,1%
Αδιευκρίνιστη ψήφος 10,2%
Άκυρο λευκό 3,4%
Άλλο 3,1%.
 
 
 
 

11 Σεπτεμβρίου 2012

Ευκλείδης Τσακαλώτος: Η ύφεση δεν βρίσκει πάτο μ’ αυτή την πολιτική

Ο Παύλος Κλαυδιανός, για λογαριασμό της εφημερίδας "Εποχή", συζητάει με τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ για την έκταση, το χαρακτήρα, το βάθος και τις επιπτώσεις στην Ελλάδα μέτρων που έλαβε η διοίκηση της ΕΚΤ.


Η κυ­βέρ­νη­ση ε­πι­χει­ρεί με την πο­λι­τι­κή της να μεί­νει πά­ση θυ­σία μέ­σα στο ευ­ρω­παϊκό πρό­βλη­μα, έ­τσι που ό­ταν ε­πι­χει­ρη­θεί λύ­ση του να τη συ­μπε­ρι­λά­βει. Όμως εί­ναι ε­φι­κτό;

Αυ­τό που βλέ­που­με ως πο­λι­τι­κή, πέ­ρα α­πό το πο­λι­τι­κό και τρο­με­ρό κοι­νω­νι­κό κό­στος που προ­κα­λεί, εί­ναι α­κα­τα­νό­η­το αν δεν ι­σχύει αυ­τό που εί­πες. Συμ­φω­νού­με, σαν να λέει, μ’ αυ­τό που λέ­τε και ε­σείς, ό­τι θα υ­πάρ­ξει α­διέ­ξο­δο κά­ποια στιγ­μή στην ΕΕ, θα γί­νει έ­να μπα­μ, κρα­τά­με το κε­φά­λι μας πά­νω α­πό το νε­ρό και ό­ταν θα γί­νουν α­να­γκαίες αλ­λα­γές στην πο­λι­τι­κή, θα ω­φε­λη­θού­με και ε­μείς. Αρμό­ζει αυ­τό ως ε­πι­λο­γή σε μια κυ­βέρ­νη­ση που δεν εί­ναι δια­τε­θει­μέ­νη να συ­γκρου­σθεί, να κά­νει ρή­ξεις. Όμως η κρί­ση θα γί­νει τό­σο βα­θύ­τε­ρη α­π’ αυ­τά τα μέ­τρα που σχε­διά­ζο­νται που δεν θα ω­φε­λη­θεί η ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία α­πό μια, π.χ., με­τριο­πα­θή χα­λά­ρω­ση. Ξέ­ρε­τε, δεν συμ­φω­νώ με την ά­πο­ψη που υ­πο­στη­ρί­ζει ό­τι η ύ­φε­ση έ­χει έ­ναν πά­το στον ο­ποίο πλη­σιά­ζει. Θεω­ρώ ό­τι έ­χει α­κό­μη ι­κα­νό έ­δα­φος να δια­νύ­σει. Οι πολ­λα­πλα­σια­στές α­πό τις πε­ρι­κο­πές των δα­πα­νών και αυ­ξή­σεις φό­ρων α­κό­μη συ­νε­χί­ζουν να δου­λεύουν. Άρα δεν εί­ναι κα­θό­λου σί­γου­ρο ό­τι κά­που θα α­το­νή­σουν.


Αυ­τό πού ο­φεί­λε­ται; Π.χ. στη δο­μή της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μίας, στη διε­θνή υ­φε­σια­κή συ­γκυ­ρία, στη σφο­δρό­τη­τα της λι­τό­τη­τας;

Οφεί­λε­ται και στη δο­μή και στη λο­γι­κή της ύ­φε­σης ό­ταν αυ­τή ξε­φύ­γει. Ότι κλεί­νουν πά­ρα πολ­λές με­σαίες και μι­κρές ε­πι­χει­ρή­σεις. Η λο­γι­κή της ύ­φε­σης εί­ναι ό­λες οι α­πο­φά­σεις για την οι­κο­νο­μία να κα­θυ­στε­ρούν, να α­να­βάλ­λο­νται. Εί­τε α­φο­ρούν ε­πεν­δύ­σεις, εί­τε α­γο­ρά ε­νός ψυ­γείου. Αν αρ­χί­σουν να πέ­φτουν οι τι­μές, εί­ναι βέ­βαια κα­λό, αλ­λά συγ­χρό­νως αυ­τό δου­λεύει κα­τα­στρο­φι­κά διό­τι αν ε­σύ θεω­ρείς ό­τι αρ­γό­τε­ρα θα πέ­σουν κι άλ­λο, δεν α­γο­ρά­ζεις. Το τρί­το εί­ναι ό­τι οι τρά­πε­ζες με τέ­τοια ύ­φε­ση δεν γί­νο­νται βιώ­σι­μες με τα 50 δισ. Δη­λα­δή, θα συ­νε­χι­στεί η προ­βλη­μα­τι­κό­τη­τά τους, θα χρεια­στούν κι άλ­λα κε­φά­λαια. Θα α­πο­σύ­ρουν πά­λι λε­φτά α­πό τις τρά­πε­ζες. Πά­λι θα έ­χου­με πρό­βλη­μα ρευ­στό­τη­τας. Δεν βλέ­πω, δη­λα­δή, για­τί θα φθά­σου­με εύ­κο­λα στον πά­το.


Τα μέ­τρα που ε­πί­κει­νται, τα γνω­ρί­ζου­με, πε­ρί­που. Ποιες οι ε­κτι­μή­σεις σου;

Έχουν α­κρι­βώς τη δο­μή την ο­ποία προ­ε­κλο­γι­κά και στην προ­γραμ­μα­τι­κή συμ­φω­νία εί­παν ό­τι δεν θα έ­χουν. Δεν θα πει­ρά­ξου­με μι­σθούς, συ­ντά­ξεις κτλ. Το ση­μα­ντι­κό σε έ­να πα­κέ­το μέ­τρων δεν εί­ναι μό­νο αυ­τά που παίρ­νεις αλ­λά και αυ­τά που δεν παίρ­νεις. Η τρόι­κα έ­χει χά­σει κά­θε ε­μπι­στο­σύ­νη προς τις ελ­λη­νι­κές κυ­βερ­νή­σεις ό­σον α­φο­ρά την πο­λι­τι­κή βού­λη­ση ή την ι­κα­νό­τη­τά να διευ­ρύ­νουν τη φο­ρο­λο­γι­κή βά­ση και να α­ντι­με­τω­πί­σουν τη φο­ρο­δια­φυ­γή και, πέ­ρα α­πό την α­ντί­λη­ψή τους, ε­πι­μέ­νουν σε τα­μεια­κά σί­γου­ρα μέ­τρα. Όταν λέει ο κ. Στουρ­νά­ρας ό­τι το 60% - 70% των δα­πα­νών εί­ναι συ­ντά­ξεις, λέει τη μι­σή α­λή­θεια, διό­τι η άλ­λη μι­σή εί­ναι ό­τι δεν δί­νουν έμ­φα­ση στη φο­ρο­λό­γη­ση των πλου­σίων και κά­ποιων άλ­λων στρω­μά­των. Δεν α­ντι­με­τω­πί­ζουν ού­τε καν κραυ­γα­λέες πε­ρι­πτώ­σεις φο­ρο­δια­φυ­γής με πολ­λά δισ. ό­πως στο πε­τρέ­λαιο κ.ά.


Εί­ναι πο­λι­τι­κή ε­δώ η αι­τία ή τι άλ­λο;

Εί­ναι φαι­νό­με­νο σύν­θε­το, ά­ρα και η «α­πο­τυ­χία» ο­φεί­λε­ται σε δέ­σμη αι­τιών. Προ­σω­πι­κά δεν έ­χω την τά­ση να προ­σφεύ­γω εύ­κο­λα σε ερ­μη­νείες για σκάν­δα­λα, δια­φθο­ρές κτλ. Δεν πι­στεύω δη­λα­δή ό­τι γε­νι­κά έ­χου­με έ­να κα­λό σύ­στη­μα και κα­κούς αν­θρώ­πους. Το α­ντί­θε­το ι­σχύει. Αυ­τό δεν ση­μαί­νει ό­μως ό­τι δεν υ­πάρ­χουν πε­ριο­χές φο­ρο­δια­φυ­γής που ε­μπί­πτουν στη σφαί­ρα της δια­φθο­ράς, του σκαν­δά­λου. Νο­μί­ζω ό­τι με­ρι­κές πε­ρι­πτώ­σεις α­νι­κα­νό­τη­τας ε­πέ­κτα­σης φο­ρο­λο­γι­κής βά­σης και πά­τα­ξης της φο­ρο­δια­φυ­γής ερ­μη­νεύο­νται έ­τσι. Εί­ναι ε­ξάλ­λου ι­στο­ρι­κό φαι­νό­με­νο, μο­να­δι­κό στην Ευ­ρώ­πη, η δυ­να­τό­τη­τα των ελ­λη­νι­κών ε­λίτ να α­πο­φεύ­γουν τη φο­ρο­λό­γη­ση α­πό την ε­πο­χή του Βαρ­βα­ρέ­σου. Με ό­λες τις κυ­βερ­νή­σεις που με­σο­λά­βη­σαν τα κα­τά­φε­ραν, σε ό­λες τις οι­κο­νο­μι­κές συν­θή­κες.


Υπο­στη­ρί­ζου­με ό­τι τα μέ­τρα αυ­τά πα­ρά­γουν φαύ­λους κύ­κλους που πα­ρά­γουν α­νά­γκη κι άλ­λων μέ­τρων, α­κό­μη και για το 2012.

Μα και η τρόι­κα δεν πι­στεύει ό­τι θα βγουν οι στό­χοι το 2012 ή το 2013 – 14 για το λό­γο αυ­τό. Άρα ερ­χό­μα­στε ξα­νά στην προ­η­γού­με­νη ε­ρώ­τη­ση που συ­ζη­τή­σα­με ό­τι και η κυ­βέρ­νη­ση δεν το πι­στεύει, αλ­λά ε­πι­χει­ρεί να κερ­δί­σει χρό­νο, ε­νό­ψει μιας κά­ποιας ευ­ρω­παϊκής λύ­σης.


Ένα ζή­τη­μα ε­ξαι­ρε­τι­κά σο­βα­ρό εί­ναι η βα­θύ­τε­ρη υ­πο­νό­μευ­ση της πα­ρα­γω­γι­κής βά­σης λό­γω της μα­κρό­χρο­νης λι­τό­τη­τας. Ει­δι­κά μια οι­κο­νο­μία ό­πως η ελ­λη­νι­κή, με α­δύ­να­τες δο­μές, πώς θα ε­πα­νεκ­κι­νή­σει κά­ποια στιγ­μή; Εί­ναι δυ­σκο­λία και για μια εν­δε­χό­με­νη κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς.

Πο­λύ σο­βα­ρό ζή­τη­μα, για­τί αυ­τή η ύ­φε­ση κρα­τά πά­ρα πολ­λά χρό­νια. Δεν εί­ναι το κλα­σι­κό στυλ στα­θε­ρο­ποιη­τι­κής – διορ­θω­τι­κής πο­λι­τι­κής. Φα­ντά­ζο­μαι ό­τι η στρα­τη­γι­κή του ΔΝΤ και της τρόι­κας, που πι­στεύουν στην ε­σω­τε­ρι­κή υ­πο­τί­μη­ση, στη­ρί­ζε­ται στο ό­τι με το φθη­νό ερ­γα­τι­κό δυ­να­μι­κό διευ­ρυ­νό­με­νο με την προ­λε­τα­ριο­ποίη­ση στρω­μά­των, αυ­ξά­νε­ται συ­νε­χώς το α­πό­θε­μα ό­σων, ό­πως θα λέ­γα­με ε­μείς, δεν έ­χουν πρό­σβα­ση στο κε­φά­λαιο ή σε άλ­λα μέ­σα πα­ρα­γω­γής, δεν έ­χουν τί­πο­τε άλ­λο ε­κτός α­πό την ερ­γα­σία τους. Αυ­τό θεω­ρούν ό­τι κά­πο­τε, δεν μπο­ρεί, θα ω­θή­σει στην α­νά­πτυ­ξη.


Όμως η α­νερ­γία εί­ναι τό­σο ψη­λά που α­κό­μη και έ­νας χα­μη­λός ρυθ­μός α­νά­πτυ­ξης χρειά­ζε­ται δε­κα­ε­τίες για να την α­ντι­με­τω­πί­σει. Εί­ναι δυ­σκο­λία που δεν μπο­ρεί να α­γνο­εί και η Αρι­στε­ρά.

Οπωσ­δή­πο­τε το πρό­βλη­μα εί­ναι σο­βα­ρό. Δες την ε­ξής α­ντί­φα­ση. Ενώ εί­μα­στε ε­πι­φυ­λα­κτι­κοί ή και εχ­θρι­κοί με τα με­γά­λα έρ­γα, πώς να τα α­γνοή­σεις ό­ταν μπο­ρεί να σου ε­ξα­σφα­λί­σουν γρή­γο­ρα με­ρι­κές δε­κά­δες χι­λιά­δες θέ­σεις ερ­γα­σίας; Άρα πρέ­πει να σκε­φθού­με έ­ξυ­πνες στρα­τη­γι­κές που φέρ­νουν πο­λύ ά­νερ­γο κό­σμο γρή­γο­ρα στην α­πα­σχό­λη­ση. Μό­νο τό­τε θα σπά­σου­με τον φαύ­λο κύ­κλο και θα πά­με στον ε­νά­ρε­το. Ο κό­σμος ερ­γά­ζε­ται, δη­μιουρ­γεί­ται νέ­ος πλού­τος και ει­σό­δη­μα, πλη­ρώ­νο­νται ει­σφο­ρές και φό­ροι κτλ. Αυ­τό εν­νοού­με ό­ταν, ως Αρι­στε­ρά, μι­λά­με για πρό­γραμ­μα πα­ρα­γω­γι­κής α­να­συ­γκρό­τη­σης. Έχου­με διά­φο­ρες ι­δέες, αλ­λά πρέ­πει να σκε­φθού­με πιο σο­βα­ρά και το ζή­τη­μα της ά­με­σης αύ­ξη­σης της α­πα­σχό­λη­σης. Αν αρ­χί­σει ο ε­νά­ρε­τος κύ­κλος, τό­τε γί­νε­ται πιο εύ­κο­λη και η χρη­μα­το­δό­τη­ση.


Συ­να­ντά­με συ­χνά, ι­δίως σε α­πλό κό­σμο που μας ψή­φι­σε, την κρι­τι­κή: μα τι κά­νει ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, δεν α­ντέ­χου­με άλ­λο!

Κα­τά την ά­πο­ψή μου δεν εί­ναι έ­να μό­νο πράγ­μα που πρέ­πει να κά­νου­με, αλ­λά πολ­λά συγ­χρό­νως, για να κα­τα­φέ­ρου­με να α­ντι­στρέ­ψου­με το κλί­μα στην πρά­ξη. Να φα­νεί ό­τι ό­ντως υ­πάρ­χει μια α­πο­τε­λε­σμα­τι­κή πο­λι­τι­κή δύ­να­μη, που θα βά­λει έ­ναν πά­το στην κα­τα­στρο­φή, και έ­χει τις πρώ­τες ι­δέες για να αλ­λά­ξει την κα­τά­στα­ση. Απαι­τεί­ται και το προ­γραμ­μα­τι­κό σκέ­λος, έ­να ε­ξε­λισ­σό­με­νο στο χρό­νο πρό­γραμ­μα – το λέει συ­νε­χώς αυ­τό ο Γιάν­νης ο Δρα­γα­σά­κης – με τη συμ­με­το­χή ό­μως του κό­σμου, διό­τι χρειά­ζε­ται και τις συ­γκε­κρι­μέ­νες πλη­ρο­φο­ρίες. Θέ­λου­με, δη­λα­δή, την ε­νερ­γό συμ­με­το­χή. Η κρι­τι­κή του κό­σμου εί­ναι δί­καιη αλ­λά να προ­σθέ­σου­με και το ε­ξής: ε­μείς εί­μα­στε α­ντί­θε­τοι με την ι­δέα της α­νά­θε­σης, ό­τι δη­λα­δή η Αρι­στε­ρά θα κά­νει ό­λα αυ­τά τα πράγ­μα­τα που λέει, ε­νά­ρε­τους κύ­κλους κ.ά., μό­νη της, μό­νο με την ψή­φο του κό­σμου. Διό­τι χω­ρίς συμ­με­το­χή, κι­νή­μα­τα που θα στη­ρί­ζουν α­φού συμ­βά­λουν στη δια­μόρ­φω­ση των προ­γραμ­μά­των, χω­ρίς πρω­το­βου­λίες αλ­λη­λεγ­γύης που α­ντι­με­τω­πί­ζουν α­κραίες ε­πι­πτώ­σεις, δεν γί­νε­ται τί­πο­τε. Όλα αυ­τά συν­δέ­ο­νται. Εί­ναι, βέ­βαια, και τα με­γά­λα κι­νή­μα­τα που θα μπλο­κά­ρουν το σύ­στη­μα. Εδώ να πω κά­τι, το έ­χω πει πα­λιό­τε­ρα στην «Επο­χή», που συν­δέε­ται με τη συ­ζή­τη­σή μας. Το σύ­στη­μα έ­χει με­γά­λη α­νε­λα­στι­κό­τη­τα να δεχ­θεί εν­διά­με­σες προ­τά­σεις, μέ­τρα κτλ. Δεν εί­ναι αυ­τό το η­γε­μο­νι­κό που εν­σω­μα­τώ­νει πράγ­μα­τα. Το σύ­στη­μα, «πα­ρα­δό­ξως», χά­νει την ε­λα­στι­κό­τη­τά του στην πε­ρίο­δο της κρί­σης, ε­νώ πα­λαιό­τε­ρα διέ­θε­τε. Το θέ­μα εί­ναι πο­λύ ευ­ρύ και σο­βα­ρό, συν­δέε­ται και με την ε­ξέ­λι­ξη της σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τίας, του ρό­λου της.


Εί­ναι αυ­τό, ό­μως, δο­μι­κό στοι­χείο του συ­στή­μα­τος, της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης εκ­δο­χής του. Αν α­πο­δεχ­θεί εν­διά­με­σες λύ­σεις, α­να­λαμ­βά­νει ρί­σκο.

Η δυ­σκο­λία στην α­ντα­πό­κρι­σή μας στις προσ­δο­κίες του κό­σμου ε­δρά­ζε­ται και σ’ αυ­τό. Σε ευ­ρω­παϊκό ε­πί­πε­δο μπο­ρεί να δει κα­νείς το στρί­μωγ­μα του Μό­ντι, ο ο­ποίος υ­πήρ­ξε έ­νας α­κραιφ­νής νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρος ως ε­πί­τρο­πος α­ντα­γω­νι­σμού. Πα­ρε­μπι­πτό­ντως, να πω ό­τι α­πό μια ά­πο­ψη αυ­τό κά­νει μο­νό­το­νο και το κοι­νο­βου­λευ­τι­κό έρ­γο. Δεν εί­μα­στε «στην τρο­πο­λο­γία» που στρι­μώ­χνει ή και α­πο­σπά, αλ­λά στο «πάρ­τε πί­σω αυ­τά τα μέ­τρα».


Το Σύ­νταγ­μα μπο­ρεί να γε­μί­σει πά­λι;

Θα σου α­πα­ντή­σω ως ε­ξής: Οι α­ρι­στε­ροί συ­χνά κά­νου­με το λά­θος, ό­πως λέ­με στη στα­τι­στι­κή, και του τύ­που Α και του Β. Δη­λα­δή, προ­βλέ­που­με κά­τι και δεν γί­νε­ται και δεν προ­βλέ­που­με κά­τι που, ε­ντέ­λει, γί­νε­ται! Εμείς, λοι­πόν, ας κά­νου­με κα­λά αυ­τό που προσ­δο­κά α­πό ε­μάς το λαϊκό κί­νη­μα. Που, ό­πως φαί­νε­ται, ε­ξα­κο­λου­θεί να προσ­δο­κά ό­λο και στα­θε­ρό­τε­ρα.


Πώς κρί­νεις την α­πό­φα­ση Ντρά­γκι, για την α­γο­ρά ο­μο­λό­γων α­πό την Ε­ΚΤ;

Πρό­κει­ται για α­πό­φα­ση πυ­ρο­σβε­στι­κή. Πα­ρά τις προσ­δο­κίες που εί­χαν δη­μιουρ­γη­θεί, δεν α­πο­τε­λεί βιώ­σι­μη λύ­ση για την κρί­ση χρέ­ους στην Ευ­ρω­ζώ­νη. Και ό­σοι κά­νουν λό­γο για α­να­κού­φι­ση, γνω­ρί­ζουν ό­τι αυ­τό θα εί­ναι για λί­γο και­ρό. Όχι μό­νο δεν συ­νι­στά βά­ση για μό­νι­μες λύ­σεις, αλ­λά αυ­τό γί­νε­ται για να μπο­ρεί να συ­νε­χι­στεί η πο­λι­τι­κή της λι­τό­τη­τας χω­ρίς κίν­δυ­νο. Προ­βλέ­πε­ται σα­φώς ό­τι οι εν­δια­φε­ρό­με­νες χώ­ρες θα πρέ­πει να υ­παχ­θούν σε προ­γράμ­μα­τα προ­σαρ­μο­γής, δη­λα­δή μνη­μό­νιο, με ε­μπλο­κή και του Δ.Ν.Τ. Η συ­ζή­τη­ση που λέει ό­τι θα έ­χου­με λι­τό­τη­τα αλ­λά θα έλ­θει και η α­νά­πτυ­ξη, εί­ναι γνω­στή. Η λι­τό­τη­τα εί­ναι το α­ντί­θε­το της α­νά­πτυ­ξης. Εί­ναι σαν να μι­λάς για στε­γνό νε­ρό. Τώ­ρα αν παί­ζε­ται ταυ­τό­χρο­να και έ­να πο­λι­τι­κό παι­χνί­δι με­τα­ξύ Μό­ντι, Ολά­ντ και Ρα­χόι, που λέει ό­τι στα­γό­να – στα­γό­να τους πη­γαί­νου­με στην εμ­βά­θυν­ση και τε­λι­κά θα υ­πε­ρι­σχύ­σει η α­νά­πτυ­ξη σε σχέ­ση με τη λι­τό­τη­τα, δεν προ­κύ­πτει. Δεν φαί­νε­ται να υ­πάρ­χει μια πο­λι­τι­κή βού­λη­ση που να προ­σπα­θεί να α­ναι­ρέ­σει τη λι­τό­τη­τα.


Σύμ­φω­νοι, ό­μως ό­ταν μπαί­νουν στο πρό­βλη­μα με­γά­λες χώ­ρες ό­πως η Ισπα­νία και η Ιτα­λία, μπο­ρούν να α­ντέ­ξουν πυ­ρο­σβε­στι­κά μέ­τρα;

Τα κά­νουν α­κό­μη πιο α­νε­παρ­κή τα α­ντι­σταθ­μι­στι­κά μέ­τρα που προ­βλέ­πο­νται, ό­πως η ταυ­τό­χρο­νη α­φαί­ρε­ση χρή­μα­τος α­πό την α­γο­ρά, δη­λα­δή ε­πι­δίω­ξη α­πο­στεί­ρω­σης ο­ποιασ­δή­πο­τε ε­πί­δρα­σης στον πλη­θω­ρι­σμό. Που ση­μαί­νει ό­τι θεω­ρούν πως η συ­νο­λι­κή ζή­τη­ση στην Ευ­ρώ­πη εί­ναι κα­λή και ό­τι αυ­τό που λέει το κα­τα­στα­τι­κό της Ε­ΚΤ, ό­τι ο πλη­θω­ρι­σμός εί­ναι το κύ­ριο πρό­βλη­μα, πα­ρό­λο που ό­λα τα στοι­χεία συ­ντεί­νουν στο ό­τι πά­με σε δεύ­τε­ρο ε­πει­σό­διο ύ­φε­σης σε Ευ­ρώ­πη και Η­ΠΑ, ε­κτι­μούν ό­τι δεν χρειά­ζε­ται κα­θό­λου ε­πε­κτα­τι­κή πο­λι­τι­κή!


Όλο αυ­τό το σετ πο­λι­τι­κής μπο­ρεί να το α­ντέ­ξει η ΕΕ;

Υπάρ­χει η σχε­τι­κή συ­ζή­τη­ση γι’ αυ­τό. Γρά­φτη­κε, π.χ., ό­τι εί­ναι πο­λύ α­πί­θα­νο να δια­σπα­στεί, να δια­λυ­θεί η Ευ­ρω­ζώ­νη και ό­τι, σε πο­λι­τι­κό ε­πί­πε­δο, ο­δεύου­με σε πο­λι­τι­κές στρα­τη­γι­κές ο­μο­σπον­δο­ποίη­σης. Δη­λα­δή, ό­τι η Μέρ­κελ έ­χει έ­να ό­ρα­μα για την ο­μο­σπον­διο­ποίη­ση, που θα κα­τα­θέ­σει σύ­ντο­μα και θα ε­δρά­ζε­ται στη λι­τό­τη­τα, στην εκ­με­τάλ­λευ­ση του ερ­γα­τι­κού δυ­να­μι­κού κ.τ.λ. Κα­τά την ά­πο­ψή μου δεν ευ­στα­θεί. Μπο­ρεί η Μέρ­κελ να έ­χει μια τέ­τοια α­ντί­λη­ψη για την ο­μο­σπον­δο­ποίη­ση, ό­μως αυ­τή δεν εί­ναι βιώ­σι­μη μα­κρο­πρό­θε­σμα, ού­τε εί­ναι βιώ­σι­μη η πο­ρεία προς αυ­τή. Αν πρό­κει­ται να ε­πι­λε­γεί μια εμ­βά­θυν­ση και αυ­τή το μό­νο που θα λέει εί­ναι να έ­χου­με ι­σο­σκε­λι­σμέ­νους προϋπο­λο­γι­σμούς – ό­πως οι πο­λι­τείες των Η­ΠΑ – λί­γο ευ­ρωο­μό­λο­γο και λί­γο πιο δυ­να­μι­κή κε­ντρι­κή τρά­πε­ζα, ε­γώ δεν το βλέ­πω βιώ­σι­μο, στα­θε­ρό ση­μείο. Ού­τε μα­κρο­πρό­θε­σμα ού­τε βρα­χυ­πρό­θε­σμα. Μια νο­μι­σμα­τι­κή έ­νω­ση ο­φεί­λει να α­ντι­με­τω­πί­σει πε­ρι­φε­ρεια­κά προ­βλή­μα­τα. Αυ­τά, ό­ταν υ­πάρ­χουν, στην κρί­ση δεν λύ­νο­νται. Γι’ αυ­τό και τη δε­κα­ε­τία του 1930 δια­λύ­θη­κε και ο κα­νό­νας του χρυ­σού, σύ­στη­μα ε­πί­σης στα­θε­ρών ι­σο­τι­μιών. Ανα­λο­γί­ζε­ται κα­νείς, βέ­βαια, πό­σο σκλη­ρό θα εί­ναι το χτύ­πη­μα για τη Γερ­μα­νία και τους δο­ρυ­φό­ρους της να λει­τουρ­γή­σουν με έ­να τό­σο σκλη­ρό νό­μι­σμα.
Όμως αυ­τό δεν εί­ναι και α­πό άλ­λη πλευ­ρά βιώ­σι­μο. Αυ­τό φαί­νε­ται στον πυ­ρή­να πια, δη­λα­δή στη θε­σμι­κά ε­ξα­σφα­λι­σμέ­νη ε­νιαία νο­μι­σμα­τι­κή πο­λι­τι­κή. Το «ε­νιαία» αμ­φι­σβη­τεί­ται με πολ­λούς τρό­πους. Π.χ. με τη δια­φο­ρά του ε­πι­το­κίου δα­νει­σμού για τα κρά­τη, με την α­πό­συρ­ση των τρα­πε­ζών στα ε­θνι­κά σύ­νο­ρα, κα­θώς μια, π.χ., ι­σπα­νι­κή ε­πι­χεί­ρη­ση δύ­σκο­λα μπο­ρεί να δα­νει­σθεί πλέ­ον α­πό μια τρά­πε­ζα για­τί φο­βά­ται για το μέλ­λον της στο ευ­ρώ, με το ό­τι η ι­σπα­νι­κή τρά­πε­ζα δα­νεί­ζει με υ­ψη­λό­τε­ρο ε­πι­τό­κιο τον ι­σπα­νό ε­πι­χει­ρη­μα­τία την ί­δια ώ­ρα που γερ­μα­νός α­ντα­γω­νι­στής του δα­νεί­ζε­ται με πο­λύ φθη­νό­τε­ρο κ.ά. Μ’ άλ­λα λό­για άλ­λο εί­ναι το ευ­ρώ στο Βε­ρο­λί­νο και άλ­λο στη Μα­δρί­τη. Αυ­τό δεν μπο­ρεί να μα­κρο­η­με­ρεύ­σει. Η α­πό­φα­ση Ντρά­γκι δεν αί­ρει το νο­μι­σμα­τι­κό κα­τα­κερ­μα­τι­σμό, α­φού δεν συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νει τις χώ­ρες με το με­γα­λύ­τε­ρο πρό­βλη­μα.

18 Αυγούστου 2012

Οι μετα-κομμουνιστες ολλανδοί, πρώτοι στις δημοσκοπήσεις στην Ολλανδία, ζητούν δημοψήφισμα για το Σύμφωνο δημοσιονομικής Σταθερότητας.

Λίγες μόνο εβδομάδες πριν τις βουλευτικές εκλογές στην Ολλανδία, μετά την πτώση της κυβέρνησης του Φιλελεύθερου Rutte, που είχε και τη στήριξη του ευρωσκεπτικιστή ηγέτη Geert Wilders, και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν έναν αγώνα στήθος με στήθος μεταξύ των Φιλελευθέρων του απερχόμενου πρωθυπουργού και του μετα-κομμουνιστή ηγέτη της άκρας αριστεράς, Emile Roemer. Ακόμα και στην Ολλανδία η οργή κατά της Ε.Ε. φουντώνει και μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο, έτσι οι ολλανδοί πολίτες από τη συντηρητική αριστερά του Εργατικού Κόμματος δείχνουν να προτιμούν τη ριζοσπαστική αριστερά των μετά-κομμουνιστών. Ο ηγέτης τους Emile Roemer, που θα μπορούσε να είναι ο επόμενος πρωθυπουργός της Χάγης φαίνεται ότι έχει κάτι να πει για το Σύμφωνο Δημοσιονομικής Σταθερότητας (Fiscal Compact).Ο πιθανός αυριανός πρωθυπουργός της Ολλανδίας, σε συνέντευξή του δήλωσε ότι η οποιαδήποτε νέα μεταβίβαση κυριαρχίας από την Ολλανδία στην Ε.Ε. θα πρέπει να υποβάλλεται πρώτα σε δημοψήφισμα.

Επιβεβαιώνοντας τη δήλωση αυτή, εκπρόσωπος του κόμματος δήλωσε ότι η δέσμευση αφορά και το Σύμφωνο Δημοσιονομικής Σταθερότητας που σχεδιάστηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση για να επιβάλει αυστηρότερους δημοσιονομικούς κανόνες στις χώρες μέλη (...)


"Η οικονομική πολιτική δεν μπορεί να υποβαθμιστεί σε κατάλογο με κανόνες μείωσης του χρέους», δήλωσε ο εκπρόσωπος του κόμματος στο Reuters. "Εμείς θα εναντιωθούμε στη συνθήκη", πρόσθεσε (...)




(*) Μην σας ξεγελάει η ονομασία "Σοσιαλιστικο Κόμμα".Δεν πρόκειται για ένα σοσιαλδημοκρατικό και φιλοευρωπαϊκό κόμμα, αλλά για τον άμεσο απόγονο του πρώην Κομμουνιστικού Κόμματος της Ολλανδίας και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς. Η συντηρητική και ευρωπαϊκή αριστερά ,στην Ολλανδία, εκπροσωπείται από το Εργατικό Κόμμα.

24 Ιουλίου 2012

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΙΩΝ












''Σύντροφοι των Διεθνών Ταξιαρχιών. Λόγοι πολιτικοί, αίτια κρατικά, το συμφέρον αυτής της ίδιας της υπόθεσης για την οποία χύσατε το αίμα σας με απεριόριστη γενναιοδωρία, σας στέλνουν τώρα πίσω, μερικούς από σας, στην πατρίδα σας, άλλους σε αναγκαστική εξορία. Μπορείτε να φύγετε περήφανοι. Είσαστε η ιστορία. Γίνατε πρόσωπα μυθικά. Είσαστε το ηρωικό παράδειγμα της σταθερότητας και της διεθνούς απήχησης της Δημοκρατίας. Δεν θα σας ξεχάσουμε και όταν βγάλει φύλλο και πάλι το δένδρο της ελιάς, το δένδρο της ειρήνης, και αυτά μπλεχτούν με τα φύλλα της δάφνης για τη νίκη της Ισπανικής Δημοκρατίας, ελάτε πάλι πίσω''!!!








ΠΑΣΙΟΝΑΡΙΑ,αποχαιρετώντας τους αγωνιστές των ΔΙΕΘΝΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΙΩΝ.



Τον Δεκέμβριο του 1936, η Κομιντέρν αποφάσισε τη σύσταση τμημάτων εθελοντών, κομμουνιστών και μη, οι οποίοι θα πολεμούσαν εναντίον των δυνάμεων του Φράνκο, και τα οποία έμειναν γνωστά ως «Διεθνείς Ταξιαρχίες». Στα τρία χρόνια, που διήρκεσε ο πόλεμος, 50.000 άνθρωποι από 55 χώρες, όλων των κοινωνικών στρωμάτων, αγωνίστηκαν για την ελευθερία. Δέκα χιλιάδες από αυτούς δεν επέστρεψαν ποτέ.


H πρώτη συμπαγής ομάδα ελλήνων αγωνιστών έφθασε στην πόλη Αλμπαθέτε, η οποία ήταν το κέντρο υποδοχής και εκπαίδευσης των Διεθνών Ταξιαρχιών, τον Οκτώβριο του 1936, και εντάχθηκε στον «Βαλκανικό λόχο» του τάγματος «Ντιμιτρόφ» της 11ης Διεθνούς Ταξιαρχίας. Πάντως αρκετοί Ελληνες βρίσκονταν ήδη εκεί, διάσπαρτοι σε διάφορες άλλες μονάδες. Στα μέσα του 1937 συγκροτήθηκε ο ελληνικός λόχος, ο οποίος ονομάστηκε για λίγο «Νίκος Ζαχαριάδης» και αργότερα «Ρήγας Φερραίος», με διοικητή τον Γιάννη Παντελιά και πολιτικό επίτροπο το Δημήτρης Σακαρέλο, δραπέτη των φυλακών της Αίγινας.
Οι Έλληνες εθελοντές των Διεθνών Ταξιαρχιών αριθμούσαν γύρω στα 300-400 άτομα, Στην πλειοψηφία τους αποτελούντο από τρεις κατηγορίες: τους Έλληνες του εσωτερικού (κυρίως ναυτεργάτες, οι οποίοι αποτελούσαν και το 50% του συνόλου των εθελοντών), τους Έλληνες του εξωτερικού, (κυρίως από Αμερική, Γαλλία και Αγγλία) και τους Κύπριους.

Η πρώτη ομάδα των εθελοντών έφτασε στην Ισπανία το 1936 και ενσωματώθηκε στον Βαλκανικό Λόχο που αποτελείτο από Γιουγκοσλάβους. Ωστόσο υπήρχαν και αρκετοί οι οποίοι ενσωματώθηκαν σκόρπιοι σε άλλους λόχους, ανάλογα με την χώρα προέλευσής τους (πχ οι Έλληνες εξ Αμερικής υπηρέτησαν στο τάγμα «Αβραάμ Λίνκολν», ενώ εκείνοι από την Αγγλία έμειναν στο αγγλικό).
Σημαντικό ρόλο διαδραμάτισε η Ναυτεργατική Ενωση Ελλάδας με έδρα της εκείνη την εποχή τη Μασσαλία, λειτουργώντας ως συντονιστικό κέντρο που εξασφάλιζε τη μεταφορά ανθρώπινου δυναμικού και προπαγανδιστικού υλικού σε ολόκληρη την υφήλιο. Η συνεισφορά της δεν εξαντλείται μόνο στην παρουσία δεκάδων Ελλήνων ναυτεργατών στο μέτωπο, αλλά και στη δράση της στα πλοία, όπου τα πληρώματα σε πολλές περιπτώσεις εμπόδισαν την αποστολή υλικού προς τους φαλαγγίτες του Φράνκο.


Μεγάλη ομάδα των Ελλήνων εθελοντών προερχόταν από τις Ηνωμένες Πολιτείες, από τις τάξεις της ελληνοαμερικανικής κομμουνιστικής κίνησης του μεσοπολέμου,καθώς και από την Αγγλία από την οποία προήλθε ένα σημαντικό τμήμα εθελοντών κυρίως Κυπριακής καταγωγής.

Το 1938 είχαμε μεγάλη αύξηση των Ελλήνων και Κυπρίων εθελοντών που πήγαν στην Ισπανία. Aποτέλεσμα ήταν η δημιουργία και ενός δεύτερου Ελληνικού Λόχου, αυτή την φορά χωρίς όνομα, που ανήκε στην 129η Διεθνή Ταξιαρχία. Διοικητής αυτού του 2ου Ελληνικού λόχου ήταν ο Κυπριος Μιχάλης Οικονομίδης. Μετά απο λίγο καιρό στάλθηκε στο μέτωπο της Αραγωνίας όπου βρήκε τον λόχο “Ρήγα Φεραίο” και πόλεμησαν μαζί απέναντι στους Φασίστες.

Η τελευταία μάχη που συμμετείχαν Ελληνες ήταν η μάχη του Έβρου. Μετ΄απο εκεί όσοι Έλληνες δεν σκοτώθηκαν στα πεδία των μαχών αναγκάστηκαν να πάνε στην Καταλωνία. Όλοι οι εθελοντές αναγκάστηκαν να φύγουν απο την Ισπανία, αφού οι Διεθνείς Ταξιαρχίες θα έπαυαν να πολεμούν στο πλευρό των Δημοκρατικών. Οι περισσότεροι γυρίσαν στις πατρίδες τους, όμως στην Ελλάδα λόγω της δικτατορίσς του Μεταξά ήταν δύσκολη η επιστροφή. Έτσι οι περισσότεροι πήγαν στην Γαλλία οπού αργότερα θα πολεμούσαν πάλι απένατι στους Φασίστες, αυτή την φορά με το μέρος της Γαλλικής Αντίστασης.


Να σημειώσουμε επίσης ότι τα πρώτα μέλη των Διεθνών Ταξιαρχιών ήταν οι Γερμανοί πολιτικοί εξόριστοι συνδικαλιστές του Εργατικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (Sozialistische Arbeiterpartei Deutschland) με πολιτικό αρχηγό τον μετέπειτα καγκελάριο Βίλλυ Μπράντ.

Επίσης στην Ισπανία πολέμησε ο ιστορικός ηγέτης του ΑΚΕΛ Εζεκίας Παπαιωάννου. Ο Παπαϊωάννου ήταν από τους πρώτους εθελοντές και πολέμησε στη μάχη της Αντιούχα, όπου και τραυματίστηκε σοβαρά.



Τα μηνύματα του αγώνα των ΔΙΕΘΝΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΙΩΝ παραμένουν ζωντανά και επίκαιρα μέχρι σήμερα. η μόνη επιλογή απέναντι στο φασισμό είναι ο ασυμβίβαστος και ανειρήνευτος αγώνας για να μπορέσουμε να κτίσουμε το δικό μας αύριο. Η διεθνιστικής αλληλεγγύης είναι πάντα επίκαιρη το «NO PASARAN» πρέπει να ξανακουστεί σε όλες τις γλώσσες του κόσμου πιο μαζικά και πιο δυνατά από ποτέ!

22 Ιουλίου 2012

Το «άλλο» σινεμά από το ανυπότακτο νησί

Στην Αθήνα από 26 Ιουλίου έως 1 Αυγούστου το Φεστιβάλ Κουβανικού Κινηματογράφου.


Πριν καλά καλά συμπληρωθούν τρεις μήνες από την επικράτηση της επανάστασης στην Κούβα, η κυβέρνηση του Φιντέλ Κάστρο προχώρησε σε μια πρωτοποριακή - επαναστατική κίνηση για τις τέχνες και τον πολιτισμό. Ίδρυσε στις 23 Μαρτίου 1960 το Κουβανικό Ινστιτούτο Τέχνης και Κινηματογραφικής Βιομηχανίας (ICAIC). Όπως υποστηρίζει ο υπουργός Πολιτισμού της Κούβας, Άμπελ Πριέτο Χιμένες, ήταν μία απόφαση με μεγάλη βαρύτητα για τον πολιτισμό της χώρας, για την κυβέρνηση και το κουβανικό έθνος. Και συνεχίζει: «Δεν επρόκειτο για τη δημιουργία ενός θεσμού προπαγάνδας, αλλά ασυμβίβαστης και αυθεντικά επαναστατικής τέχνης. Το κείμενο της νομοθεσίας αναφέρει ότι ο νέος κινηματογράφος οφείλει να διατηρήσει την ‘καλλιτεχνική του υπόσταση’, ‘απελευθερωμένος από μικροπρεπείς δεσμεύσεις και άχρηστες υποτέλειες’, ώστε να μπορέσει να συνεισφέρει με τις ειδικευμένες οδούς του στην ανασυγκρότηση της χώρας. Οι πιο βαθιές επαναστατικές δεσμεύσεις, η μεγαλύτερη καλλιτεχνική επιμέλεια και η απεριόριστη δημιουργική ελευθερία ήταν οι βασικές αρχές του καινούργιου θεσμού».

Το Ινστιτούτο προσέφερε πολλά στην ανάπτυξη του κινηματογράφου στην Κούβα. Κατάφερε να ενσωματώσει την κουβανική και λατινοαμερικάνικη διανόηση, δημιουργώντας έναν πραγματικά αυτόχθονα κινηματογράφο με έντονο διδακτικό χαρακτήρα, που έδινε στους δημιουργούς τη δυνατότητα απεριόριστης καλλιτεχνικής ελευθερίας. Το σημαντικό δεν ήταν η εκμάθηση της τεχνικής αλλά η ανάπτυξη του ταλέντου. Οι ταινίες αντιμετωπίζονταν ως εργαλεία που θα μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο. Ήταν ένα φυτώριο ιδεών και συζητήσεων. Η εμπορευματοποίηση και ο λαϊκισμός είχαν απορριφθεί και το ζητούμενο ήταν οι ταινίες ποιότητας να είναι ταυτόχρονα και δημοφιλείς. Όπως λέει ο πρόεδρός του, Ομάρ Γκονζάλες, «ένα από τα βασικά επιτεύγματα του Ινστιτούτου είναι η παραγωγή πάνω από 6.000 ταινιών από διαφορετικά είδη».

33 ταινίες στο Τριανόν

Την ευκαιρία να γνωρίσει μερικές από τις πιο σημαντικές κουβανέζικες ταινίες θα έχει το κοινό της Αθήνας, αλλά και όσοι βρεθούν στην πρωτεύουσα από την ερχόμενη Πέμπτη 26 Ιουλίου έως την Τετάρτη 1 Αυγούστου, στον κινηματογράφο Τριανόν (Κορδιγκτώνος 21, τηλ. 2108215469).

Το Φεστιβάλ Κουβανέζικου Κινηματογράφου, που διοργανώνει και φέτος η NEW STAR σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Κουβανικής Δημοκρατίας στην Αθήνα.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει 33 ταινίες, ενδεικτικές της πορείας αλλά και των ρευμάτων του κουβανέζικου σινεμά και δίνει μια ολοκληρωμένη εικόνα της κινηματογραφικής παραγωγής από τα πρώτα χρόνια που δημιουργήθηκε το Κουβανικό Ινστιτούτο Τέχνης και Κινηματογραφικής Βιομηχανίας μέχρι τις μέρες μας.

Οι ταινίες που θα προβληθούν είναι:

ΛΟΥΤΣΙΑ του Ουμπέρτο Σόλας
ΜΝΗΜΕΣ ΥΠΑΝΑΠΤΥΞΗΣ του Ρόμας Γκουτιέρεζ Αλέα
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΑΝΤΙΑΓΚΟ ΑΛΒΑΡΕΖ, επτά του ντοκιμαντέρ του Σ. Αλβαρέζ
ΒΙΒΑ ΚΟΥΒΑ του Χουάν Κάρλος Κρεμάτα Μαλμπέρτι
ΜΠΟΥΕΝΑ ΒΙΣΤΑ ΣΟΣΙΑ ΚΛΑΜΠ του Βιμ Βέντερς
Ο ΧΕΜΙΝΓΟΥΕΪ ΣΤΗΝ ΚΟΥΒΑ του Στέφεν Κρίσμαν
ΚΟΥΜΠΑΝΙΣΜΟ του Φίλιπ Μπλοτ
Η ΑΛΕΪΔΑ ΓΚΕΒΑΡΑ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΗΣ του Κάρλος Αλμπέρτα Γκαρσία
Ο ΑΡΧΗΓΟΣ ΤΗΣ ΦΑΛΑΓΓΑΣ του Σέρχιο Χιράλ
ΦΙΝΤΕΛ: ΟΤΑΝ ΣΚΕΠΤΟΜΑΙ ΤΟΝ ΤΣΕ του Τζάνι Μίλα
ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ, ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΦΤΑΣΕ ΚΑΝΕΙΣ του Μανουέλ Πέρεζ Παρέρες
ΤΟ ΦΩΤΕΙΝΟ ΒΟΥΝΟ των Γκιγιέρμο Θεντένο, Αλεχάντρο Χιλ, Αλεχάντρο Ραμίρεθ, Ραφαέλ Σολίς
Ο ΕΡΩΤΑΣ, Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ, Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ της Τερεσίτα Γκόμεζ
ΤΣΕ, ΚΟΜΑΝΤΑΝΤΕ, ΦΙΛΕ των Μπερνάμπε Χερνάντεζ, Χοσέ Παδρόν, Χόρχε Χαϊντού,Πεπίν Ροντρίγκες, Ρολάντο Μπάουτε, Ορλάντο ντε λα Χουέρ, Ρένε Αβίλα, Αλμπέρτο Βαλτές, Αουζέμπιο Ορτίζ
Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ του Ότο Μιγκέλ Γκουσμάν Γκερέρο
ΚΟΥΜΠΑΝ ΣΤΟΡΙ του Βιτόρ Παλέν
ΜΟΥΖΙΚΑ ΚΟΥΜΠΑΝΑ του Γκέρμαν Κραλ
ΕΜΠΑΡΓΚΟ του Ντανιέλ Ντεσαλόμς
ΒΡΙΚΟΛΑΚΕΣ ΣΤΗΝ ΑΒΑΝΑ του Χουάν Παντρόν
ΣΟΥΙΤΑ ΑΒΑΝΑ του Φερνάντο Πέρεζ
ΣΕΛΙΔΕΣ ΑΠ¨Ο ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΠΑΟΥΡΙΤΣΙΟ του Μανουέλ Πέρεζ Παρέδες
ΕΜΕΙΣ, Η ΜΟΥΣΙΚΗ του Ροτζέριο Παρίς
ΕΚΠΤΩΤΟΙ ΘΕΟΙ του Ερνέστο Νταράνας
ΟΙ 12 ΚΑΡΕΚΛΕΣ του Τόμας Γκουτιέρεζ Αλέα
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΝΟΣ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΗ του Τόμας Γκουτιέρεζ Αλέα
Η ΚΟΥΒΑΝΙΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ παραγωγή Μούντο Λατίνο
ΚΑΝΓΚΑΝΜΠΑ των Ροτζέριο Παρίς και Χούλιο Σέζαρ Ροντρίγκεζ
ΓΚΟΥΑΝΤΑΝΑΜΕΡΑ των Τόμας Γκουτιέρεζ Αλέα και Χουάν Κάρλος Ταμπίο
ΦΡΑΟΥΛΑ ΚΑΙ ΣΟΚΟΛΑΤΑ των Τόμας Γκουτιέρεζ Αλέα και Χουάν Κάρλος Ταμπίο
ΚΛΑΝΤΕΣΤΙΝΟΣ του Φερνάντο Πέρεζ
ΜΠ¨ΕΝΙ του Χόρχε Λουίς Σάντσες
ΚΑΤΑΚΟΡΥΦΗ ΑΓΑΠΗ του Αρτούρο Σότο Ντία
Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ του Οκτάβιο Κορτάσαρ

Η επίσημη πρεμιέρα του Φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 26/7 στις 9 μ.μ, με ομιλία εκπροσώπου της Πρεσβείας της Κούβας και καλλιτεχνικό πρόγραμμά και θα ακολουθήσει προβολή ταινίας.

18 Ιουλίου 2012

Απαράδεκτες και παράνομες οι απολύσεις 51 εργαζομένων στη φαρμακευτική εταιρεία Bristol-Myers Squibb ΑΕ

Μετά από καταγγελία των εργαζομένων της Bristol-Myers Squibb ΑΕ και της ομοσπονδίας φαρμάκου για παράνομες και καταχρηστικές απολύσεις 51 εργαζόμενων από την εν λόγω εταιρεία, αντιπροσωπεία από το προεδρείο της ομοσπονδίας φαρμάκου, ο αντιπρόεδρος του ΕΚΑ και αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ με τους βουλευτές Μπάρκα Κώστα, Σταθά Γιάννη και τον Μπασιούκα Μάρκο από το τμήμα εργατικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, μετέβησαν σήμερα το μεσημέρι στα γραφεία της Bristol με σκοπό να συναντήσουν τη διοίκηση της εταιρίας και να διαμαρτυρηθούν για τις παράνομες αυτές και αυθαίρετες απολύσεις.

Η εταιρεία είχε ενημερωθεί από τον πρόεδρο της ομοσπονδίας για τη μετάβαση της αντιπροσωπείας του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και των συνδικαλιστικών εκπροσώπων. Η αντιμετώπιση από τη διοίκηση της εταιρείας από την πρώτη στιγμή ήταν απαράδεκτη. Μόλις η αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ ζήτησε να εισέλθει στο χώρο και να συναντηθεί με τη διοίκηση, κατέβασαν τα ρολά ενώ ο Διευθύνων Σύμβουλος Αχμετ Περεζ έφυγε από την πίσω πόρτα. Με διάφορα προσχήματα οι βουλευτές επί πολλές ώρες εμποδίζονταν να εισέλθουν στον χώρο και να προχωρήσουν σε συνάντηση με τη διοίκηση.

Ζητήθηκε η παρέμβαση της αστυνομίας και της εισαγγελίας προκειμένου να επιτραπεί στους συνδικαλιστικούς εκπροσώπους, βάσει του 1264/82, και στους βουλευτές να συναντηθούν με διοίκηση αλλά ο επόπτης της Αν. Αττικής και αντισυνταγματάρχης κ. Τριανταφυλλόπουλος ενεργώντας σαν εντεταλμένος της εργοδοσίας αρνούνταν να πάρει τα στοιχεία των εκπροσώπων της εταιρείας. Ο δε κ. Κόλλιας ο οποίος δήλωσε στον κ. Τριανταφυλλόπουλο εκπρόσωπος της εταιρείας συζήταγε μόνο μαζί του και απευθυνόμενος στην αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και των συνδικάτων προέβη σε εξυβριστικές και προσβλητικές για εκπροσώπους κομμάτων και σωματείων χειρονομίες.

Κατόπιν αυτού οι δυο βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ προχώρησαν σε μήνυση εναντίον του Δ/ντα συμβούλου της εταιρείας Αχμετ Περεζ και του κ. Κόλλια Γεωργίου. Η αντιπροσωπεία δηλώνει ότι οι εργοδοτικές αυθαιρεσίες και η τρομοκρατία δεν θα περάσουν:

«Επιφυλασσόμαστε για τη συμπεριφορά του κ. Τριανταφυλλόπουλου που λειτουργούσε ως εκπρόσωπος της εργοδοσίας.

Καλούμε τον Υπουργό Εργασίας να πάρει πίσω όλους τους αντεργατικούς μνημονιακούς νόμους και να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για το σταμάτημα της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και τρομοκρατίας».

Για τις παράνομες απολύσεις στη Bristol Myers οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ήδη από το πρωί είχαν καταθέσει σχετική ερώτηση στη Βουλή την οποία επισυνάπτουμε.



ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ 18/07/2012





ΕΡΩΤΗΣΗ

18.07.2012

Προς τον κ. Υπουργό Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας

Θέμα: Απαράδεκτες και παράνομες οι απολύσεις 51 εργαζομένων στη φαρμακευτική εταιρεία Bristol-Myers Squibb ΑΕ.


Την Παρασκευή 13 Ιουλίου 2012 η φαρμακευτική εταιρεία Bristol-Myers Squibb ΑΕ, που δραστηριοποιείται στη χώρα μας πάνω από τριάντα έτη, προχώρησε στην ανακοίνωση της απόλυσης, επί της ουσίας, 51 εργαζομένων. Οι παραπάνω απολύσεις αντιστοιχούν στο 35% των θέσεων εργασίας της εταιρείας και η διοίκηση προσπαθεί να τις εμφανίσει ως οικειοθελείς αποχωρήσεις.

Να σημειωθεί ότι η εν λόγω επιχείρηση έχει προχωρήσει σε σημαντικές μειώσεις προσωπικού όλα τα προηγούμενα χρόνια, ενώ πραγματοποιεί υπερκέρδη, χάρη στην υπεραξία της εργασίας των ήδη εργαζομένων και για αυτό οι απολύσεις των 51 υπαλλήλων είναι και ανήθικες και απαράδεκτες. Επιπλέον, στην παρούσα συγκυρία, με την ανεργία σε πρωτοφανή ύψη, το να ονομασθούν οι απολύσεις «οικειοθελείς αποχωρήσεις» μόνο ως ειρωνεία και ως εμπαιγμός των εργαζομένων και της Πολιτείας μπορεί να ληφθεί.

Τέλος, πρέπει να τονιστεί η απαράδεκτη στάση της διοίκησης της εταιρείας κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, όταν τρομοκρατούσε τους εργαζόμενους και τους προέτρεπε να μην ψηφίσουν αντιμνημονιακά κόμματα, όπως επίσης και η βλαπτική μεταβολή που έχει υποστεί (από την ημερομηνία εκλογής του στις 28/06/2011, ως εκπρόσωπος στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Εργαζομένων της εταιρείας) ο – εκ των 51 – εκλεγμένος συνδικαλιστής Παναγιώτης Μποβολανέας (θέμα για το οποίο είχε δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και η ΓΣΕΕ, διότι αφορά εκπρόσωπο εργαζομένων στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο).

Επειδή οι απολύσεις των 51 εργαζομένων ξεπερνούν το ανώτατο νόμιμο όριο των απολύσεων και σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να χαρακτηριστούν «οικειοθελείς».

Επειδή οι απολύσεις αυτές είναι και παράνομες και ανήθικες και περιλαμβάνουν ακόμα και εκλεγμένο συνδικαλιστή.


Ερωτάται ο κύριος Υπουργός:


1. Σε ποιες άμεσες ενέργειες θα προβεί προκειμένου να ανακληθούν, εδώ και τώρα, οι παράνομες απολύσεις των 51 εργαζόμενων –ένας εκ των οποίων, ο Παναγιώτης Μποβολανέας, είναι και εκλεγμένος συνδικαλιστής- της εταιρείας Bristol-Myers Squibb ΑΕ;

2. Προτίθεται να ελέγξει, δια των αρμοδίων οργάνων, τις παραβιάσεις της εργατικής νομοθεσίας που έχουν διαπραχθεί από την εταιρεία Bristol-Myers Squibb ΑΕ και ειδικότερα στο σκέλος της παραβίασης του ανώτατου νομίμου ορίου των απολύσεων, καθώς και στο θέμα της βλαπτικής μεταβολής που έχει υποστεί ο εκλεγμένος συνδικαλιστής Παναγιώτης Μποβολανέας ;

3. Σκοπεύει να εντείνει τους ελέγχους του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας προκειμένου να εξαφανιστούν τέτοιου είδους φαινόμενα εργοδοτικής αυθαιρεσίας;



Οι ερωτώντες Βουλευτές



Στρατούλης Δημήτρης


Σταθάς Γιάννης


Κωνσταντίνος Μπάρκας


Λαφαζάνης Παναγιώτης

26 Ιουνίου 2012

Στέλιος Ελληνιάδης

Από καπετάνιος, μούτσος!
Ήταν μία από τις καλύτερες εποχές της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’80.
Μια αίσθηση ελευθερίας κυκλοφορούσε στην ατμόσφαιρα. Οι κομμουνιστές, εντόπιοι και εξόριστοι, ένιωθαν, μετά από πενήντα χρόνια διωγμών, ασφαλείς και αποκαταστημένοι. Οι συντάξεις διπλασιάζονταν. Η αισιοδοξία ήταν διάχυτη. Κι εμείς συμμετείχαμε, για άλλη μια φορά, δημιουργικά. Η τρομερή μας παρέα. Μέρος ενός κινήματος καλλιτεχνικού, πνευματικού, κοινωνικού και πολιτικού. Ελληνικού και κοσμοπολίτικου. Παραδοσιακού και σύγχρονου. Βαμβακάρης και Πολ Μπάτερφιλντ. Άκης Πάνου και Μπομπ Μάρλεϊ. Καζαντζίδης και Ζεκί Μουρέν. Τσάμικο και ζεϊμπέκικο. Κοψίδης και Κυριτσόπουλος. Κόρος και Κολτρέιν. Γύφτοι και μάγκες. Τζιν και γραβάτα. Άρης και Τσε. Μαύροι Πάνθηρες και Πολυτεχνείο. Τσαρούχης και Μπέλλου. Πάρτι στη Βουλιαγμένη και τσιφτετέλια στο Λυκαβηττό. Μπουζούκια, κλαρίνα, σαντούρια, κιθάρες, μπάσα, βιολιά, τρομπέτες και ντέφια, αντάμα. Χωρίς ντροπή τσιφτετέλι, χωρίς μάσκα έρωτες. Το ζήσαμε, οι τυχεροί.
Αυτό δεν άρεσε σε όλους. Κάποιοι ξεβολεύονταν, άλλοι ξεπερνιούνταν, μερικοί έμεναν εκτός από συντηρητισμό, αρκετοί παρακολουθούσαν την τροπή των πραγμάτων αποσβολωμένοι και πολλοί ζήλευαν. Το πολιτικό τραγούδι τύπου «είμαστε δυο-είμαστε τρεις» είχε ξεθυμάνει από υπερβολική δόση, το ελαφρολαϊκό ήταν απαξιωμένο λόγω χούντας, το έντεχνο είχε κάνει το θαυμαστό του κύκλο. Η καινούρια κατάσταση στο τραγούδι ήταν έξω από τον έλεγχο των εταιριών δίσκων και των εφημερίδων του συγκροτήματος Λαμπράκη. Αλλά και μακριά από τους θρόνους των καθιερωμένων καλλιτεχνών που ήθελαν να μονοπωλούν το ενδιαφέρον της κοινωνίας. Σπουδαίοι τύποι όπως ο Ηλίας Πετρόπουλος, ο Νέαρχος Γεωργιάδης, ο Σπύρος Παπαϊωάννου, ο Παναγιώτης Κουνάδης, ο Τάσος Σχορέλης, ο Γιώργος Κοντογιάννης και ο Κώστας Χατζηδουλής ανέσυραν το ρεμπέτικο στην επιφάνεια και μας προμήθευαν με τα τραγούδια που επανεκδίδαμε σε δίσκους και ξανατραγουδούσαμε στις ταβέρνες.
Σχεδόν ταυτόχρονα, μια φουρνιά καλλιτεχνών, απρόβλεπτη, αποσπούσε την προσοχή του κόσμου και έφερνε τα πάνω κάτω. Εκατοντάδες κομπανίες με νεαρούς μουσικούς και ρεμπετάδικα σε νεοκλασικά ξεφύτρωναν σε όλη τη χώρα, εκατομμύρια δίσκοι με επανεκτελέσεις σμυρνέικων και λαϊκών του ’50 και του ’60 τυπώνονταν με ξέφρενους ρυθμούς και ένα σύγχρονο λαϊκό τραγούδι αναδυόταν φρέσκο, σύγχρονο, μεστό, πρωτότυπο, στοχαστικό και διασκεδαστικό, στις γειτονιές και τα πανεπιστήμια, μακριά από τα κέντρα της παραλίας, αλλά και από τις αυλές των «έντεχνων» συνθετών. Δίπλα στον Τσιτσάνη και τον Καλδάρα, ο Άκης Πάνου και ο Γαβαλάς, και παραδίπλα ο Ξυδάκης, ο Ρασούλης, ο Νικολόπουλος, ο Παπάζογλου, ο Φωτιάδης, η Γλυκερία, οι Κοντογιάννηδες, αλλά και ο Λοΐζος και ο Σαββόπουλος, η Χαρούλα, η Βιτάλη, η Ελευθερία, ο Γκολές, ο Βασιλόπουλος, η Αλαγιάννη, ο Βαγιόπουλος, ο Σαρρής, ο Σούκας, ο Μουσαφίρης, ο Μητροπάνος, ο Μόσχος, ο Σαλέας, η Πίτσα, η Αθηναϊκή, η Οπισθοδρομική, ο Ξηντάρης, ο Αγάθωνας, τα Παιδιά απ’ την Πάτρα...
Το 1982, βγάλαμε το «ντέφι». Φαληρέας, Κοντογιάννης, Αρβανίτης, Παπαδάκης, Άκης Πάνου, Ρασούλης, Σαββόπουλος, Βακαλόπουλος, Σαββάτης, Καλαϊτζής, Ταμπακέας, Ρίζου, Μπασίπαγλης, Νικολακόπουλος, Δελιαλής, Κούλογλου, Κοντιζάς, Μανίκας, Χατζηγώγας, Έξαρχος και πολλοί άλλοι φίλοι στη διαδρομή... και ανοίξαμε το θέατρο Λυκαβηττού στις λαϊκές συναυλίες με Πάνο Γαβαλά-Ρία Κούρτη, Γλυκερία, Παπάζογλου κ.ά.. Το 1983, ξεσηκώσαμε το πανελλήνιο με τις ζωντανές -ελέω Βασιλικού- μεταδόσεις από την ΕΡΤ των συναυλιών με Αλεξίου, Αγγελόπουλο, Βιτάλη, Μητροπάνο κ.λπ., ενώ παρουσιάσαμε σε Βόλο, Λάρισα και Θεσσαλονίκη τα «Τραπεζάκια έξω» του Σαββόπουλου σε πρώτη εκτέλεση!

Σε κάποιους δεν αρέσαμε
Αλλά δεν αρέσαμε σε όλους. Σε δεξιούς γιατί ήμασταν αριστεροί, σε αριστερούς γιατί δεν ήμασταν κομματικοί ή γιατί μας θεωρούσαν εθνικιστές! Σε επαγγελματίες, γιατί αμφισβητούσαμε τα προνόμιά τους και τη μονοκρατορία τους. Γι’ αυτό, κάποιοι συνθέτες, στιχουργοί, τραγουδιστές και δημοσιογράφοι, τάχθηκαν εναντίον μας. Είναι τα λεφτά, η δόξα και η πρωτοκαθεδρία. Αυτοί που αισθάνονταν αδικημένοι, ξεπερασμένοι ή παραγκωνισμένοι, αντιδρούσαν άσχημα, γιατί υποστηρίζαμε ένα νέο σπουδαίο καλλιτεχνικό και πολιτικό ρεύμα και γιατί δεν κρυβόμασταν πίσω από την ανωνυμία. Ο Ρασούλης έγραφε στο «ντέφι» για τον «Ντολάρα», ο Σαββόπουλος για ένα συνθέτη που «είναι αντάξιος του ονόματός του» και ο Άκης το ρέκβιεμ των δισκοεταιριών.
Όσοι κατονομάζονταν, αλλά και όσοι παραλείπονταν, ήθελαν να μας φάνε, να ανοίξει η γη να μας καταπιεί. Με τίτλο στο σαλόνι «Ο γύφτος στο Λυκαβηττό!» ενορχήστρωσαν «Τα Νέα» την καμπάνια εναντίον μας όταν ανεβάσαμε τον Μανώλη Αγγελόπουλο στο Λυκαβηττό. Και ο Θεοδωράκης έγραφε και έλεγε ασυναρτησίες βλέποντας τη νεολαία να χορεύει, ακομπλεξάριστα, ζεϊμπέκικα και τσιφτετέλια. Όσοι ήταν εκτός κλίματος, μας πολέμησαν και κάποιοι μας μίσησαν, ενώ σε κάποιους η επιτυχία μας έγινε ανίατη ψύχωση. Ακόμα και φίλοι που ήθελαν αποκλειστικότητα, μας πήγαν κόντρα.
Πέρασαν τριάντα χρόνια. Συνεργαστήκαμε με εκατοντάδες καλλιτέχνες, λαϊκούς, δημοτικούς, ροκ και έντεχνους. Δισκογραφία, συναυλίες, μαγαζιά, πανηγύρια, ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, ταινίες, ντοκιμαντέρ, διαλέξεις, εκθέσεις, βιβλία, εφημερίδες, περιοδικά, φωτογραφίες, ηχογραφήσεις, τα πάντα σε υπέρμετρες δόσεις. Με τους περισσότερους καλλιτέχνες αγαπηθήκαμε, διαχρονικά. Με μερικούς που παρεξηγηθήκαμε και ακόμα λιγότερους που τσακωθήκαμε, καθ’ οδόν, φιλιώσαμε. Παρ’ όλο που φορτωθήκαμε ακόμα κι αυτά που δεν κάναμε και ενοχοποιηθήκαμε ακόμα και για τις αποτυχίες ή κακοτυχίες των άλλων. Αλλά κι αυτό είναι αναπόφευκτο. Μόνο όποιος είναι αμέτοχος κριτής δεν κινδυνεύει από στραβοπατήματα και παρεξηγήσεις, αλλά κινδυνεύει να πάθει κάτι χειρότερο, να μουχλιάσει. Εμείς, τουλάχιστον, παραμένουμε ζωντανοί και δημιουργικοί.
Μέσα στα χρόνια, επήλθε μια νέα ισορροπία στο τραγούδι και τις σχέσεις. Σε κανέναν δεν κρατήσαμε κακία για τα παθήματα. Αλλά, φαίνεται ότι, πάντα κάποιος θα μένει κολλημένος αρρωστημένα στο χθες, εξαρτημένος από τα απωθημένα του.
Επειδή δεν μπορεί να χωνέψει, όσα χρόνια κι αν περάσουν, το ρόλο μας και τη συμμετοχή μας σε μια κοσμογονία στην οποία από δική του ανεπάρκεια ή στριμάδα έμεινε απ’ έξω. Το καταλαβαίνω. Είναι σαν να ήσουνα στο Παρίσι το 1968 και να μην συμμετείχες στην εξέγερση. Ο εγωισμός σου θα ρίξει την ευθύνη στους συμμετέχοντες. Εύκολα μαγειρεύεις κάτι κακό για τους άλλους, ειδικά γι’ αυτούς που τόλμησαν.

Τα… ποντικάκια
Σήμερα, που η Αριστερά απογειώνεται ερήμην τους, τα ποντικάκια πάλι κοιτάνε μέσα από τις τρυπίτσες τους βγάζοντας ακατάληπτους ήχους με τη μορφή ψεμάτων, συκοφαντιών, ύβρεων και λάσπης. Κι επειδή η μνήμη τους έχει αδυνατίσει, ευκολότερα κατασκευάζουν πλαστές ιστορίες. Αλλά, εις μάτην! Από το βάλτο που, εδώ και τριάντα χρόνια, έχουν κολλήσει καλλιτεχνικά, πολιτικά και ψυχολογικά, ούτε άλλο ένα παραλήρημα θα τους βγάλει. Και η αχαριστία θα τους βασανίζει εσαεί.
Εντελώς «συμπτωματικά», τέσσερις μόλις μέρες πριν από τις κρίσιμες εκλογές, της 17ης Ιουνίου που κρινόταν η τύχη της Ελλάδας, και όχι της 6ης Μαΐου, ένας συνθέτης που κάποτε τον θεωρούσα φίλο και του στεκόμουνα στις δυσκολίες που αντιμετώπιζε, προσωπικές, καλλιτεχνικές και επαγγελματικές, αποφάσισε να χτυπήσει εμένα και τον ΣΥΡΙΖΑ, με ένα κείμενο στο Protagon! Ενόψει της αχαριστίας, θυμήθηκα τη συμβολή μου για να βρει εταιρία όταν η προηγούμενη που συνεργαζόταν δεν ενδιαφερόταν πια γι’ αυτόν. Και τις φωτογραφίες που τραβούσα στο σπίτι του την ώρα που μου έπαιζε ανέκδοτα τραγούδια για να του πω τη γνώμη μου, μία από τις οποίες κάλυψε ολόκληρο το εξώφυλλο (31 Χ 31 εκατ.) του δίσκου για τα 15 χρόνια του στο τραγούδι, το 1980. Όλοι οι συνεργάτες μου ξέρουν ότι, την άνοιξη του 1983, μετά τις χειρουργικές επεμβάσεις και τη θεραπεία του σοβαρού τραύματος που είχε υποστεί βάζοντας τα δάχτυλά του στα γρανάζια της μοτοσικλέτας του, ζήτησε να ανακοινωθεί από το περιοδικό μας η επιθυμία του να κάνει συναυλίες σε όλη την Ελλάδα. Έτσι, όταν τον προσέγγισαν δύο οργανωτές που διάβασαν την αναγγελία και συμφώνησε μαζί τους για μια συναυλία, με παρακάλεσε, επικαλούμενος τη φιλία μας και προφανώς εντυπωσιασμένος από τη μεγάλη επιτυχία των δικών μας εκδηλώσεων με Αλεξίου, Μητροπάνο, Αγγελόπουλο κ.ά. στο Λυκαβηττό, να τον βοηθήσω.
Πάντα, όλα, χωρίς οποιαδήποτε δική μου αμοιβή, πτυχή μιας πολύχρονης σχέσης που την αποκρύπτει εντάσσοντάς με στην κατηγορία των «αγνώστων».
Δυστυχώς, φαίνεται ότι τόσο ο υπερκερασμός του από το μεγάλο ρεύμα που αποτέλεσαν το ρεμπέτικο και η «Εκδίκηση της γυφτιάς», όσο και η αποτυχία της δικής του συναυλίας (βλ. «Μούτσης Λυκαβηττός» στο Youtube, που οι κάμερες της ΕΡΤ, που έχει όλα τα δικαιώματα, δείχνουν μόνο τρεις από τις 9 κερκίδες του θεάτρου) που οφειλόταν στο ότι ούτε ο ίδιος ήταν αρκετά δημοφιλής ως «ελαφρολαϊκός», ούτε η Μπέλλου και ο Μητροπάνος είχαν δεχτεί να συμμετέχουν, έχοντας προτιμήσει τη συναυλία του Δημήτρη Λάγιου η πρώτη και τη συναυλία του Τάκη Μουσαφίρη ο δεύτερος, άφησαν πικρίες στον συνθέτη που όχι μόνο δεν ξεπεράστηκαν, αλλά σταδιακά πήραν διαστάσεις τερατώδεις. Πιθανότατα, μέσα στα χρόνια, το προσωπικό του αδιέξοδο και η στειρότητα δημιουργίας που τον ταλανίζει από τη δεκαετία του ’80 μέχρι σήμερα, να ενίσχυσε αυτή την έμμονη ιδέα σε βαθμό υστερίας.
Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς αυτό το μίσος κι αυτό το ψέμα, που κρατήθηκε μυστικό επί τριάντα χρόνια! Με καταφανείς διαστρεβλώσεις και αναφορές περιστατικών που δεν συνέβησαν ποτέ! Για απειλές, τηλεφωνήματα, ψησταριές και άλλα εξωφρενικά που γέννησε η διαταραγμένη φαντασία του.

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου
Ανατρέχοντας στα τεύχη του 1983, βλέπει κανείς ότι στο καλοκαιρινό «ντέφι» υπάρχει μια ολόκληρη σελίδα με αποκλειστική δημοσίευση των στίχων από το «Ενέχυρο» με φωτογραφία που έχω βγάλει παρακολουθώντας τις ηχογραφήσεις στο στούντιο. Στο φθινοπωρινό τεύχος, αναφέρεται ένα πρόβλημα που είχε με τον στιχουργό Κώστα Τριπολίτη και διαφημίζονται οι εμφανίσεις του στο «Κύτταρο». Και στο χριστουγεννιάτικο τεύχος, πολλούς μήνες μετά τη συναυλία, εγώ ο ίδιος κάνω εκτενή παρουσίαση του δίσκου του «Ενέχυρο» όπου καταλήγω λέγοντας ότι είναι ο πιο ενδιαφέρων δίσκος των «έντεχνων» δημιουργών, επισημαίνοντας πολύ ήπια και τις αδυναμίες του. Ίσως κι αυτό να τον ενόχλησε, παρ’ όλο που ποτέ δεν μου είπε κάτι και ποτέ δεν τσακωθήκαμε για οτιδήποτε.
Ο λίβελός του με ξάφνιασε. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου, σκέφτηκα. Και τιποτένια μερικές φορές.
Εντελώς αναπάντεχα, μετά από τριάντα χρόνια, αποπειράται, τώρα, στοχευμένα, να ενοχοποιήσει έναν από τους πρωταγωνιστές του κινήματος του λαϊκού τραγουδιού στη μεταπολίτευση και να προβοκάρει με χυδαίους παραλληλισμούς την Αριστερά στη φάση ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ. Με ένα σμπάρο δυο τριγώνια. Αλλά, πώς να απαντήσει κανείς σε ένα θρασύδειλο που ρίχνει λάσπη χωρίς να τολμάει να αναφέρει ονόματα; Για να μην μπορούν οι συκοφαντούμενοι να αντικρούσουν τα ψέματα και τις συκοφαντίες και να ξεσκεπάσουν τον άθλιο συκοφάντη. Και πώς να μη λυπηθεί κανείς έναν αξιοθρήνητο άνθρωπο, πολύ κατώτερο του ταλέντου του;
Προσωπικά, έχω δεχτεί πολλά πυρά, άσφαιρα τα περισσότερα, για χιλιάδες δράσεις, από τη δεκαετία του ’60 μέχρι σήμερα, στην υπηρεσία του ωραίου, του οικουμενικού, της Αριστεράς και του δημιουργικού Ελληνισμού, από ζήλεια, φθόνο και ανταγωνισμούς.
Λάθη έχω κάνει και ανθρώπους έχω στεναχωρέσει, πράγμα αναπόφευκτο όταν αναλαμβάνεις εγχειρήματα δύσκολα, πολύπλοκα, τολμηρά και βασανιστικά, αλλά ποτέ από πρόθεση. Ούτε είμαι άτρωτος στις επιθέσεις, αλλά, ευτυχώς, η χαρά του έργου και η αγάπη των φίλων με προστατεύουν σαν φυλαχτά ανεκτίμητα.
 
   περιπτερο ιδεων/http://e-dromos.gr/

13 Ιουνίου 2012

Δανάη Παναγιωτοπούλου. Πού πάτε, ρε, στη Στοκχόλμη κάνει κρύο!


Η εκτροπή που συντελέστηκε το Μάιο του 2010 σφραγίστηκε με το αίμα τεσσάρων ανθρώπων, έστεκε τρίζοντας επί 13 μήνες και έσκασε με κρότο τον Ιούνιο του 2011 στο Σύνταγμα.

Τώρα οραματίζονται μια κυβέρνηση χωρίς αντιπολίτευση – άπ’ τ’ αυτί και στην κυβέρνηση.

Οι άνθρωποι που σήμερα είμαστε τριαντακάτι προλάβαμε να συναντήσουμε στα σχολεία μας καθηγητές παλαιού τύπου – αυτούς με τη βέργα στο κεφάλι – αλλά μέσα στην ατμόσφαιρα του ογδόντα μόνο σαν απολιθώματα μπορούσαμε να τους βλέπουμε.

Λένε συχνά καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται. Αυτό που δεν λένε είναι η άλλη όψη του νομίσματος, αυτό που κρύβεται πίσω από την κοινοτοπία, που είναι ότι αναγνωρίζω την εξουσία από όπου κι αν πηγάζει.

Ε, λοιπόν, όχι. Δεν αναγνωρίζουμε την εξουσία ενός αλεξιπτωτιστή υπουργού να υπογράφει ερήμην, ούτε ενός Προέδρου της Δημοκρατίας να ορίζει καρακλαποδόχους ερήμην και κόντρα στο πολίτευμα.

Το να επιχειρείς να εξισώσεις το πολιτικό σχέδιο της χρυσής αυγής με την αντίδραση του αδίκως κρατούμενου απέναντι στο δεσμοφύλακα είναι παρελκυστική τακτική. Για τους φασίστες η βία πάνω από όλα είναι θέαμα, που στοχεύει ή να σε εξαρτήσει από την αδρεναλίνη ή να σε παραλύσει.

Ωστόσο, εμείς που σήμερα είμαστε τριαντακάτι έχουμε συρθεί για λόγους μόδας απ’ τ΄αυτί και το σινεμά σε χιλιάδες θρίλερ και μοιραία αναγνωρίζουμε, ακόμα και στο σώμα μας, τη μηχανική του τρόμου – τη βλέπουμε καθώς χτίζεται, τη βλέπουμε να φορτώνει καύσιμα και τη βλέπουμε να παίρνει μπρος. Ως εκ τούτου τα αποτελέσματα δεν μπορεί να είναι τα αναμενόμενα.

Δεν αναγνωρίζω σε αυτό που ζούμε τη γερμανική κατοχή. Πιο πολύ μου μοιάζει με Ιράκ χωρίς βόμβες. Και στις δύο περιπτώσεις στήθηκε ένα θέαμα παγκοσμίου εμβέλειας να κοιτάμε την ώρα που μέσα σε δωμάτια και λόμπι πολυτελών ξενοδοχείων μια χώρα δένεται χειροπόδρα– υποδουλώνεται σε υπερεθνικές ολιγαρχίες για τουλάχιστον μισόν αιώνα.

Όμως όταν η πολιτική ασκείται με φόντο το θάνατο, τότε έχουμε πόλεμο.
Τα τελευταία χρόνια προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι συντελείται μια σύγκρουση δια-γενεακή. Άλλη μια παρελκυστική τακτική από-πολιτικοποίησης και εξοικείωσης με τη μοιρολατρία. Είναι η θέση σου, μας είπαν, και όχι οι πράξεις σου που ορίζουν τη ζωή σου, τους συντρόφους και τους εχθρούς σου. Έτσι μια ολόκληρη γενιά, εμείς που σήμερα είμαστε τριαντακάτι, αγνοήθηκε ό,τι κι αν είπε. Η βιομηχανία των μέσων επέλεγε να φωτίσει με κιτς λάμπες μόνο όσους πληρούσαν τα δικά της κριτήρια. Και κοίτα να δεις πώς τα φέρνει η ζωή, που σήμερα γυρνάει ένα ολόκληρο σύστημα το κεφάλι να κοιτάξει και δεν ξέρει τίποτα για τα χαρακτηριστικά και τις προθέσεις μιας απειλής όλο και πιο πραγματικής, κι έτσι διαπράττει τη μία αστοχία μετά την άλλη.
Αν ο Τσίπρας ήταν ηθοποιός δεν θα έπαιζε ποτέ τον Τσε Γκεβάρα, ούτε τον Ανδρέα Παπανδρέου, ούτε κάποιον μπολσεβίκο. Τα άγνωστα ονόματα που τον περιβάλλουν είναι παιδιά που γράφτηκαν σε ένα κόμμα όταν αυτό είχε μόλις χάσει το 3% και το Χρηματιστήριο οργίαζε, παιδιά που δεν έπαιζαν ξύλο στην πορεία του Πολυτεχνείου αλλά πήγαιναν στην Πράγα, τη Γένοβα και τη Θεσσαλονίκη, παιδιά που ξέρεις από τα ακροατήρια του ΜΙΘΕ και τα χάνεις για δυο-τρία χρόνια γιατί κάτι «ακατανόητο» σπουδάζουν σε κάποια πόλη της Ευρώπης.

Αν υπήρχε σχέδιο τόσο καλά οργανωμένο, θα έπρεπε οι Γερμανοί να μην εκδίδουν τα βιβλία του Παναγιώτη Κονδύλη, ο Νίκος Πουλαντζάς να έχει αυτοκτονήσει νωρίτερα και ο Κορνήλιος Καστοριάδης να φιμωθεί. Θα έπρεπε η Σχολή της Φρανκφούρτης να έχει καεί, θα έπρεπε το ’68 να έχει σβηστεί από το χάρτη και η Βάρκιζα να είναι μια ωραία παραλία. Θα έπρεπε τα παιδιά στο Περιστέρι και στο Αιγάλεω να μην έχουν βιβλία ήδη από τότε.

Τότε το σχέδιο δεν θα σκόνταφτε πουθενά.

Είμαστε πάνω από όλα πολίτες. Δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε – πόσο μάλλον να ταυτιστούμε – με τα αισθήματα μιας αγοράς-μηχανής, όση πλύση εγκεφάλου και να μας κάνουν. Το θέαμα έχει αρχίσει και γίνεται κακό. Αλλά είπαμε, το θέαμα θέλει λεφτά και τα λεφτά τελειώσαν.

Αντίκειται σε κάθε επιστήμη το να πάθει κανείς το Σύνδρομο της Στοκχόλμη όταν ζει στη Μεσόγειο.

12 Ιουνίου 2012

Τζήμεροι όλου του κόσμου…

Έχει δίκιο ο Τζήμερος, αυτός είναι ο στόχος τους.
Όποτε σηκώνουμε το τηλέφωνο να λέμε πως η ζωή μας είναι σκατά. Δεν έχει σημασία αν είσαι μετανάστης ή έλληνας. Δεν έχει σημασία ποιος είναι στην άλλη άκρη της γραμμής. Οι συγγενείς από το χωριό, η γκόμενα ή το αφεντικό σου. Με αυτό τον τρόπο βγάζουν λεφτά οι τύποι αυτοί.
Με τη ζωή που σου ζητάνε να ζήσεις. Όσο πιο απελπισμένος είσαι, τόσο καλύτερα δουλεύεις για αυτούς.
Τα έχει μάθει τα κόλπα στο marketing και την διαφήμιση ο Τζήμερος και λυσσάει να τα εφαρμόσει πάνω μας μαζί με τον Μάνο. Και η «εξοχότατή» του στην Καγκελαρία πολύ θα τον ήθελε ως συνομιλητή.
Έφτασε στη δεύτερη εκλογική του μάχη ο κύριος με το κόμμα των επιχειρηματιών για να δείξει πόσο βαθιά και γνήσια απάνθρωπος είναι.
Να μη λένε στους συγγενείς τους ότι περνάνε καλά εδώ για να μην έρχονται κι άλλοι. Να μη βρίσκουν κάτι καλό για να τη συνεχίσουν τη ρημάδα τη ζήση τους διεκδικώντας κάτι για αύριο. Να είναι στον πάτο. Να μην την αγαπούν την πουτάνα τη ζωή και αν μας κάνουν και τη χάρη να αυτοκτονήσουν κιόλας, ακόμα καλύτερα.
Τρόμαξα σας το λέω αλήθεια. Γυαλίζει το μάτι του αυτουνού.
Τα δεκανίκια της δεξιάς, για να γίνουν κάποτε κανονικοί συνεταίροι οφείλουν να υποβάλλουν τα σέβη τους στα πιο νεοφιλελεύθερα πάνελ της τηλεόρασης και μέσω αυτών στην έξω από δω άρχουσα τάξη.
Δεν είναι εκλογική μάχη ακριβώς αυτή που ζούμε. Είναι πόλεμος δύο κόσμων που ποτέ δεν τα βρήκαν και απ’ ό,τι φαίνεται ποτέ μα ποτέ δε θα τα βρουν στο μέλλον. Γιατί απ’ ό,τι φαίνεται ο δικός μας ο κόσμος δε θα έχει τίποτα να πει με κανέναν Τζήμερο, με κανέναν Μάνο, Ντόρα, Siemens, Ζορό Ψωμιάδη, πατήρ και υιό Πλεύρη.
Τρέμετε Τζήμεροι όλου του κόσμου. Η μέρα που θα παίρνω τηλέφωνο και θα λέω ότι η ζωή μου εδώ είναι υπέροχη ίσως και να μην είναι τόσο μακριά τελικά…

πίσω σελίδες - Μάριος Διονέλλης

7 Ιουνίου 2012

Γιατι τρεμουν την κυβερνηση της αριστερας

Στην αριστερά υπάρχει μια τρομερή αδυναμία διάκρισης της προπαγάνδας από την πολιτική μάχη. Πολλοί νομίζουν ότι το να αραδιάζουν ένα τσούρμο από πολιτικές θέσεις ή συνθήματα, τους κάνει πιο αριστερούς ή πιο επαναστάτες από κάποιους άλλους. Βεβαίως έχει την αξία του να έχει κανείς πολιτικές θέσεις και ιδεολογικές αρχές. Όλα αυτά είναι αναγκαία για να αποκτήσει μια ταυτότητα. Να τοποθετηθεί στην πολιτική κλίμακα, από την άκρα αριστερά μέχρι την άκρα δεξιά. Αυτό είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο και ειδικά όταν ζει κανείς σε μια -έστω και κουτσουρεμένη- αστική δημοκρατία. Από κει και πέρα όμως αρχίζουν τα δύσκολα. Τι αξία έχουν αυτές οι θέσεις, όταν δεν μπορούν να βρουν ένα δρόμο για να πραγματοποιηθούν; Όταν παραμένουν στο επίπεδο ενός διακηρυκτικού λόγου; Όταν αδυνατούν να επηρεάσουν την πραγματική ζωή; Αυτό είναι κάτι που πρέπει να σκεφτεί όποιος ασχολείται με τα κοινά και δεν το κάνει μόνο για να σώσει την ψυχή του στη μεταθάνατο ζωή.
Πολιτική δεν είναι να παίζουμε την κασέτα με τις αρχές μας και τους απώτερους στόχους μας. Πολιτική είναι ανοίγουμε δρόμο για να πραγματοποιηθούν αυτοί οι στόχοι. Πολιτική είναι ένα σύνολο μέτρων, μια γέφυρα που οδηγεί στο στόχο. Μέτρα που διαμορφώνουν ένα ευνοϊκό συσχετισμό δύναμης για να δώσουμε τη μάχη, για να οργανώσουμε καλύτερα τις δυνάμεις μας, για να στριμώξουμε τον αντίπαλο, προκείμενου να του επιβληθούμε. Είναι μια σειρά τακτικών κινήσεων ενταγμένα σε μια στρατηγική. Στο πλαίσιο αυτό κανείς μπορεί να κάνει υποχωρήσεις, συμμαχίες, μέτωπα εκεί που πιστεύει ότι κάτι τέτοιο θα ευνοούσε το δικό του σχέδιο. Για παράδειγμα δεν υπάρχει αριστερός που να μην υποστηρίζει τον αγώνα των παλαιστινίων για την εθνική τους αυτοδιάθεση, ακόμα κι αν το όραμά μας είναι ένας κόσμος χωρίς σύνορα. Γιατί μέχρι να γίνει αυτό δεν μπορούμε να ανεχτούμε να ζει ένας λάος κάτω από την μπότα ενός άλλου. Επίσης δεν θα υπήρχε αριστερός ανεξάρτητα από την κριτική που κάνει στον Τσάβες που δεν θα υποστήριζε τη νίκη της Βενεζουέλας σε περίπτωση που θα δεχόταν επίθεση από τις ΗΠΑ. Ή που δεν θα υποστήριζε μια απεργία με το επιχείρημα ότι στην ηγεσία της βρίσκονται γραφειοκράτες συνδικαλιστές. Την ώρα της μάχης δεν μπορεί κανείς να μένει ουδέτερος. Κάθε ουδετερότητα είναι έμμεση υποστήριξη στον κυρίαρχο. Όταν πέφτουν βόμβες στη Βαγδάτη, ή όταν μπουκάρουν τα τανκς στη Γάζα όποιος θεωρεί ότι το πρωτεύων θέμα είναι η καταπίεση των γυναικών στο μουσουλμανικό κόσμο, απλά παίρνει θέση υπέρ των ιμπεριαλιστών. Την ώρα της μάχης επαναστατική πολιτική είναι να πάρεις θέση στο σωστό οδόφραγμα χωρίς όρους. Μετά τη μάχη μπορούμε να λύσουμε τις διαφορές μας.
Μια αντιπαράθεση δεν διεξάγεται με τους όρους και τις προϋποθέσεις που θα επιθυμούσε ο καθένας. Πολλές φορές τα πράγματα παίρνουν το δρόμο τους, χωρίς να μας ρωτάνε αν είμαστε έτοιμοι να ανταποκριθούμε. Ή να περάσουν από ένα δρόμο που δεν είχαμε φανταστεί. Ποιος θα μπορούσε να προβλέψει όχι πριν από 6 μήνες, αλλά και πριν από μια βδομάδα (από την 6η Μάη) ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπαιρνε 17% και στις 17 Ιούνη θα διεκδικούσε 30% και τη δυνατότητα να συγκροτήσει κυβέρνηση; Αυτό είναι ένα στοιχείο που από μόνο του ανατρέπει όλες τις προηγούμενες ισορροπίες και επιβάλει νέους σχεδιασμούς σε όλα τα επιτελεία. Κι όμως για την υπόλοιπη αριστερά, φαίνεται ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα που να επιβάλλει μια διαφορετική τακτική.
Το ερώτημα λοιπόν είναι συγκεκριμένο και κανείς δεν μπορεί να συνεχίζει να παριστάνει τον τουρίστα σαν να μην συμβαίνει τίποτα: Είναι η 17η Ιούνη μια μάχη που πρέπει κάποιοι να ηττηθούν ή απλώς δεν μας ενδιαφέρει όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα; Όταν λέμε να ηττηθούν δεν εννοούμε να δεχτούν πλήγμα ή να “κοντύνουν” που λεει και η Παπαρήγα. Ούτε απλά για να ξινίσει η μούρη τους όταν θα δουν την αριστερά ενισχυμένη που λέγαμε και εμείς, ούτε να απονομιμοποιηθεί η πολιτική τους που λένε οι επίγονοι του Αλτουσέρ που τους απασχολούν δεόντως οι ΙΜΚ (Ιδεολογικοί Μηχανισμοί του Κράτους). Εδώ δεν μιλάμε για όλα αυτά. Εδώ μιλάμε για την ήττα τους. Εδώ και τώρα, όχι απλά για όσους στήριξαν το μνημόνιο, αλλά κάτι πολύ περισσότερο, για όσους διαχειρίζονται εδώ και 38 χρόνια τις υποθέσεις της άρχουσας τάξης, και που γύρω τους συγκροτείται το αστικό μπλοκ εξουσίας. Αυτό έχει καμία σημασία για την αριστερά όλων των ειδών, ναι ή όχι; Ξεκάθαρα πράγματα. Άσχετα με τις παλινωδίες του Σύριζα και των στελεχών του, άσχετα αν θέλουν να κάνουν ομελέτα χωρίς να σπάσουν αυγά, άσχετα αν νομίζουν ή κάνουν ότι νομίζουν ή θέλουν να νομίζουν ότι θα εφαρμόσουν έστω και το 1/10 του προγράμματός του εντός της ΕΕ ή εντός του καπιταλισμού. Αυτό θα το συζητήσουμε αργότερα. Το θέμα δεν είναι τι έχει στο πίσω μέρος του μυαλού του ο καθένας, το θέμα είναι πάνω σε τι προσδοκίες ανέρχεται, τι ταξικές προσδοκίες αντανακλά η εκρηκτική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ, και τι σημαίνει η συντριβή του αστικού μπλοκ εξουσίας για την συνέχεια όχι απλά της αστικής αντεπανάστασης, αλλά για την επιβίωση του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος.

Σε άλλη διάσταση

Και ενώ το διακύβευμα είναι αυτό, η υπόλοιπη αριστερά νομίζει ότι ο Τσίπρας ως νέος Ανδρέας και το ΣΥΡΙΖΑ ως νέο ΠΑΣΟΚ έρχεται με τις επευφημίες “επιχειρηματικών κύκλων” να τους πάρει για 3η φορά τη μπουκιά από το στόμα (1η: 1974, 2η:1981) μετά την μεταπολίτευση. Αντιλαμβάνονται όσα συμβαίνουν όχι σαν μάχη με το αστικό μπλοκ εξουσίας αλλά σαν μια εσωτερική αντιπαράθεση με το ρεφορμισμό και τον οπορτουνισμό. Με τον εγωισμό ενός 15χρόνου που δεν βλέπει τίποτα γύρω του εκτός από τους δυνάστες γονείς του που δεν τον αφήνουν να κάνει ότι του καπνίσει.
Η αριστερά αυτή επιδίδεται σε μια κριτική που δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να αναπαράγει την κυρίαρχη αστική προπαγάνδα εναντίον του Συριζα γαρνιρισμένη με αριστερές σοφιστείες. Τι μας λεει λοιπόν αυτή η αριστερά; Ότι αυτά που διακηρύττει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούν γίνουν εντός ΕΕ γιατί όπως επιβεβαιώνει και η σ. Αλέκα στις 2 Ιούνη
“η δανειακή συνθήκη που ψηφίστηκε στις 12 Φλεβάρη 2012 έχει συγκεκριμένο άρθρο που λέει ότι είναι πακέτο με το μνημόνιο και ότι η χρηματοδότηση που δίνεται στην Ελλάδα θα γίνεται ανάλογα με το πώς προχωράει και εφαρμόζεται το μνημόνιο. Και όχι μόνο η χρηματοδότηση, αλλά και η κατανομή των χρημάτων καθορίζεται και από τη δανειακή συνθήκη και από τις ανάγκες του μνημονίου. Επομένως, είναι απάτη να μιλάει κανείς μόνο για το μνημόνιο”.
Και τι αντιπροτείνει το ΚΚΕ σύμφωνα με την γ.γ. του;
“Αυτό που θα απάλλασσε την Ελλάδα από τις νέες βαριές δεσμεύσεις της ΕΕ, σε συνθήκες κρίσης, θα ήταν ένα πράγμα. Πρώτα η διαγραφή του χρέους… Κατά συνέπεια, διαγράφοντας το χρέος δεν έχεις ανάγκη ούτε μνημόνια ούτε δανειακή συνθήκη. Δεν προχωρά σ’ αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ, γιατί για να προχωρήσει σ’ αυτό πρέπει να αντιμετωπίσει το μεγάλο πρόβλημα της άναρχης πτώχευσης. Και αυτό βεβαίως και αντιμετωπίζεται, με μια Ελλάδα αποδεσμευμένη από την ΕΕ και με μια Ελλάδα που η λαϊκή κυριαρχία πραγματοποιείται με έναν και μόνο τρόπο: Ο λαός παίρνει στα χέρια του τα κλειδιά της οικονομίας της χώρας, προγραμματίζει την παραγωγική του ανασυγκρότηση με στόχο τις ανθρώπινες ανάγκες, την απαλλαγή από τη θάλασσα των εισαγωγών, απ’ την εξάρτηση από ιμπεριαλιστικά ή οποιαδήποτε κέντρα και όλος ο προγραμματισμός υποτάσσεται στις σημερινές ανθρώπινες ανάγκες”. Ριζοσπάστης 2/6/2012)
Άρα ή παίρνουμε την οικονομία στα χέρια μας (αλήθεια σ. Αλέκα με επανάσταση ή χωρίς;;;) και επειδή δεν είναι ώριμες οι συνθήκες γι’ αυτό ας φαμε το μνημόνιο το Σαμαρά και το Βενιζέλο στη μάπα γιατί αν βγεί ο ΣΥΡΙΖΑ θα πάμε σε “άναρχη χρεωκοπία” και θα πεθάνουμε της πείνας. Αυτά λεει η ηγεσία του ΚΚΕ καθησυχάζοντας τα λαμόγια του μνημονίου και όλη την αστική σαπίλα ότι το κόμμα, ως πληττόμενο ΠΑΜΕ και λαός, καθ’ όλη την επόμενη περίοδο απλώς θα διαμαρτύρεται για “τα χειρότερα που έρχονται”.
Την ίδια ακριβώς κριτική κάνει και η Ανταρσύα. Ότι είναι αδύνατο να εφαρμοστεί ένα αριστερό πρόγραμμα εντός ΕΕ. Ότι τον μνημόνιο είναι συνδεδεμένο με τη δανειακή σύμβαση και σε αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει στάση η τρόικα. Και όχι μόνο σε αυτό αλλά και σε όλα τα άλλα μέτρα που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ:
“Αν μία κυβέρνηση επιχειρήσει να εφαρμόσει τα μισά μέτρα από αυτά που είναι στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ (δεν μιλάμε καν γι’ αυτά που είναι σε αυτό του ΚΚΕ ή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ) θα έχει να αντιμετωπίσει έναν αρμαγεδώνα προστίμων για κάθε λογής παραβιάσεις κανόνων ελλείμματος, ανταγωνισμού, κρατικών ενισχύσεων, εμποδίων στην ολοκλήρωση της εσωτερικής αγοράς, ‘υπέρογκων’ μισθών κ.ο.κ. Επίσης θα μπορούσαν να διακοπούν οι ροές από τα ταμεία συνοχής και γεωργίας – που σε μη αμελητέο βαθμό πρόκειται για φόρους Ελλήνων πολιτών που επιστρέφουν μέσω ΕΕ – λόγω ελλειμμάτων σε περιφερειακό επίπεδο, όπως έγινε με την Ουγγαρία”. (ΠΡΙΝ Κυριακή, 27 Μαΐου 2012, Αριστερό Βήμα) .
Μπα σοβαρά; Θα είχε τόσο σοβαρές επιπτώσεις η εφαρμογή του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και του ΚΚΕ θα είχε ακόμα περισσότερες, ε; Οπότε τι να κάνουμε; Να κάτσουμε στα αυγά μας; Δηλαδή τα προγράμματα τι πρακτική αξία έχουν όταν οι επιπτώσεις τους τα κάνουν απαγορευτικά; Για να λέμε μαλακίες αναμεταξύ μας; Απίστευτη λογική. Οπότε τι απομένει ύστερα από αυτόν το αρμαγεδώνα κάθε λογικής κατασκευής; Τι είχες Γιάννη τι είχα πάντα:
“Η προτεραιότητα παραμένει στην κατάργηση των αντιλαϊκών μέτρων εκεί που είμαστε και την εκκίνηση αντίστροφης πορείας που μόνο η δράση στους χώρους δουλειάς και στο δρόμο μπορεί να εγγυηθεί. Η διατήρηση αποτελεσματικών δίαυλων επικοινωνίας με τα κινήματα στις άλλες χώρες έχει επίσης ιδιαίτερη σημασία.” (ΠΡΙΝ Κυριακή, 27 Μαΐου 2012, Αριστερό Βήμα) .
Μα καλά δουλευόμαστε τώρα; Πως θα καταργηθούν τα μέτρα, αφού κατόπιν θα έχουμε τρομερές επιπτώσεις, “πρόστιμα, διακοπές ροών από τα ΕΣΠΑ” και άλλα πολλά δεινά, Ή μήπως να καταργηθούν αλλά τα δεινά να τα φορτωθεί η κυβέρνηση του Σαμαρά και του Βενιζέλου; Αυτό είναι που θέλετε να πείτε; Ε αν είναι αυτό τότε να πάτε να πάρετε και το νόμπελ της εξυπνάδας, πραγματικά το δικαιούστε. Μόνο που εξηγείστε μας πριν, γιατί με 18 γενικές απεργίες, εκατοντάδες χιλιάδες στο δρόμο με συγκρούσεις σε δύο χρόνια που δεν είχαν γίνει όλα μαζί τα τελευταία 60 χρόνια, δεν καταφέραμε “την κατάργηση των αντιλαϊκών μέτρων“;;; Τι άλλο περιμένετε από δω και πέρα; Έχετε καμιά ιδέα πέρα από τους “χώρους δουλειάς” που να αξίζει να το συζητάμε;

Σοφιστείες και ατολμία μαζί

Άρα το ΚΚΕ και η Ανταρσύα ισχυρίζονται, χωρίς να αντιλαμβάνονται τις συνέπειες των σκέψεών τους, ότι μνημόνιο και δανειακή σύμβαση είναι ένα πακέτο και δεν μπορείς να φύγεις από το ένα χωρίς να φύγεις και από το άλλο, γιατί έτσι το λεει ένα… άρθρο της σύμβασης. Και εκεί που θέλουν να τη βγουν από τα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ καταλήγουν σε δικηγόροι του μνημονίου, επαναλαμβάνοντας τα ίδια με τον Πρετεντέρη, το Σαμαρά και το Βενιζέλο. Είναι σαν να θέλουν οι εργαζόμενοι μιας επιχείρησης να κάνουν κατάληψη και να τους υπενθυμίζει κάποιος ότι αυτό παραβιάζει κάποιο άρθρο ενός αστικού νόμου. Μπράβο βρε γίγαντες, κάνατε φοβερή ανακάλυψη. Και τι βγαίνει λοιπόν από όλη αυτή τη σοφιστεία. Ότι αν δεν κάνεις επανάσταση δεν μπορείς να βγεις από το μνημόνιο, ούτε να πετύχεις ότιδήποτε άλλο γιατί υπάρχουν νόμοι που το απαγορεύουν και ο καπιταλισμός που γεννάει όλα τα δεινά.
Από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ πράγματι ισχυρίζεται ότι μπορεί να καταργήσει το μνημόνιο χωρίς να είναι απαραίτητο να καταγγείλει τη δανειακή σύμβαση και ότι η τρόικα μπλοφάρει όταν λεει ότι αυτό σημαίνει τέλος στη χρηματοδότηση. Εμείς πιστεύουμε μαζί με το ΚΚΕ και την Ανταρσύα ότι η τρόικα δεν μπλοφάρει. Και τι βγαίνει απ’ αυτό; Ότι αν δεν καταγγείλει ο ΣΥΡΙΖΑ τη δανειακή σύμβαση, δεν πρέπει να καταργηθεί το μνημόνιο και οι εφαρμοστικοί νόμοι; Αντί να σπρώξουμε το ΣΥΡΙΖΑ και μια πιθανή “κυβέρνηση της αριστεράς” να ψηφίσει την κατάργηση του μνημονίου και των εφαρμοστικών, θα λέμε ότι κοροϊδεύει τον κόσμο και ότι ή θα τα κάνεις και τα δύο ή τίποτα. Ή ακόμα περισσότερο ή βγαίνει από την ΕΕ ή τίποτα. Ή ακόμα πιο πέρα ή “παίρνεις τα κλειδιά της οικονομίας” ή τίποτα; Όταν οι εργαζόμενοι απείργησαν 18 φορές τα τελευταία 2 χρόνια απεργούσαν για να φύγει το μνημόνιο και κυρίως για τις επιπτώσεις των εφαρμοστικών νόμων. Τώρα που υπάρχει η πιθανότητα να γίνει πράξη αυτό, η αριστερά που κριτικάρει το ΣΥΡΙΖΑ μας λεει για τα άρθρα της ΕΕ που το απαγορεύουν. Το συμπέρασμα που βγαίνει ποιο είναι; Αυτό που λεει στα ίσα η Παπαρήγα. Αν δεν πέσει ο καπιταλισμός τότε η ακύρωση του μνημονίου σημαίνει “άναρχη χρεοκοπία”. Τι καταλαβαίνει λοιπόν ο κόσμος που πάλεψε για να φύγει το μνημόνιο και που δεν αντέχει άλλο τις επιπτώσεις του. Ότι η ακύρωση που επικαλείται ο ΣΥΡΙΖΑ θα κάνει τα πράγματα χειρότερα. Οπότε καλύτερα να κερδίσει τις εκλογές ο Σαμαράς. Αυτή είναι η ουσία των σοφισμάτων του ΚΚΕ και της Ανταρσύα. Η κριτική που τους γίνεται για σεχταρισμό και αριστερισμό είναι τελείως λάθος. Οι δύο αυτοί σχηματισμοί αυτή την ώρα τοποθετούνται στα δεξιά του Συριζα. Η λογική τους είναι η ίδια με του Κουβέλη. Η γραμμή τους εξυπηρετεί κατευθείαν το σχέδιο της άρχουσας τάξης που θέλει πάση θυσία να υπερψηφιστούν στις εκλογές αυτές οι εγγυητές της συνέχισης του μνημονίου, του νόμου και της τάξης. Γι’ αυτό και διαρκώς οι εκπρόσωποι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ επικαλούνται ως απόδειξη της ορθότητας της πολιτικής τους το ΚΚΕ, το απόκομμα του Κουβέλη και τους ανεκδιήγητους Οικολόγους πράσινους του καραγκιόζη Κον Μπετίτ και που και που τον “μέντορα” του Τσίπρα τον Αλέκο Αλαβάνο.
Οι αναφορές του ΚΚΕ και των συναφή δυνάμεων στο αδιαίρετο και ομοούσιο μνημονίου, δανειακής σύμβαση και ΕΕ, δεν έχει σκοπό να αποκαλύψει τον οπορτουνισμό του Συριζα, αλλά να απαξιώσει την μοναδική δυνατότητα αυτή τη στιγμή να πετύχει το κίνημα μια μεγάλη νίκη, με διεθνείς προεκτάσεις. Και ακόμα, την ατολμία αυτής της αριστεράς που πίσω από μια αριστερίζουσα ρητορική, αρνείται να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της κατάργησης του μνημονίου, ακόμα και “χωρίς κατάργηση της δανειακής σύμβασης”.
Και μια απορία προς τους σοφιστές. Αφού είναι τόσο σίγουροι ότι η “η χρηματοδότηση θα γίνεται ανάλογα με το πώς προχωράει και εφαρμόζεται το μνημόνιο”, και αφού όπως μας λένε πρέπει να πάει μαζί με το μνημόνιο και η δανειακή σύμβαση, γιατί δεν αφήνουν τον ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τις αυταπάτες του για μεταρρύθμιση της ΕΕ, να καταργήσει το μνημόνιο και μετά την τρόικα να αποτελειώσει τη δουλειά διακόπτοντας τη δανειακή σύμβαση; Γιατί προβληματίζονται για μια τέτοια εξέλιξη; Τι τους στεναχωρεί, μήπως μπλέξει ο ΣΥΡΙΖΑ; Ας αποκαλυφθούν οι αυταπάτες του και ας γίνει η δουλεία. Αυτό δεν θέλουμε; Το θέλουμε ή δεν το θέλουμε; Ας απαντήσει ξεκάθαρα το ΚΚΕ και η Ανταρσύα και ας σταματήσουν να παίζουν με τη λογική και με την υπομονή των ανθρώπων. Μήπως διαφωνούν με τη σειρά που θα γίνουν τα πράγματα; Ή τελικά τρέμουν να σκεφτούν ότι μπορεί και όλα αυτά να γίνουν πράξη; Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τελικά τολμάει, έστω και με τις αυταπάτες του για την ΕΕ και τον καπιταλισμό να προχωρήσει, ενώ αυτοί, προτιμούν να κράζουν από τα κεραμίδια, αρνούμενοι να αναλάβουν έστω και την ύστατη στιγμή την ευθύνη των συνεπειών της πολιτικής τους. Για να πετάξουν ξανά το μπαλάκι στους “χώρους δουλειάς, τις γειτονιές,” και φυσικά στο “λαό να πάρει τις τύχες στα χέρια του”. Μέχρι τότε βέβαια ο λαός εξαντλημένος από την ανεργία, τα χαράτσια και τη λιτότητα θα ψάχνει όχι για την επόμενη γενική απεργία αλλά για εισιτήριο για την Αυστραλία, αφού θα έχει πειστεί ότι δεν γίνεται τίποτα με όλα αυτά. Ότι ακριβώς έγινε μετά την ήττα του εμφυλίου και παρά τις εκκλήσεις του ΚΚΕ για “όπλα παρά πόδα” και γενική “επαγρύπνηση”. Οι ευκαιρίες έρχονται και μετά φεύγουν. Όπως είπε και ένας επαναστάτης: Χθες ήταν νωρίς, αύριο θα είναι αργά. Αλλα τι να πει κανείς. Είναι δυνατόν να καταλάβουν οι κούτβηδες από τέτοια λόγια;

Ποια είναι η κατάσταση

Το εκλογικό αποτέλεσμα δεν θα ήταν τέτοιο αν δεν είχε προηγηθεί η διετία του μνημονίου και της κατάρρευσης, όχι μόνο της μεταπολιτευτικής αλλά σχεδόν ολόκληρης της μεταπολεμικής ισορροπίας. Αν δεν είχαν μειωθεί τα εισοδήματα κατά μέσο όρο 30 και 40%. Αν η ανεργία δεν είχε φτάσει στο 25%. Αν δεν είχε καταρρεύσει το 75% του κοινωνικού κράτος. Και όλα αυτά δεν θα είχαν συμβεί αν ο πλανήτης δεν είχε μπει σε μια μακρά περίοδο ύφεσης ανάλογη με αυτή του 1929 και που βγήκε ύστερα από 25 χρόνια και ένα παγκόσμιο πόλεμο. Η Ελλάδα για ιδιαίτερους λόγους βρίσκεται στο κέντρο αυτής της κρίσης και παρά τα μέτρα που παίρνει η ευρωζώνη, κάθε παραπάτημα μπορεί να τινάξει όλη την μπάγκα στον αέρα. Όπως και να χει εξαιτίας αυτής της κατάστασης και των κοινωνικών αντιδράσεων που έχει προκαλέσει (17 γενικές απεργίες, τεράστιες διαδηλώσεις, οδομαχίες που δεν έχουν γίνει ποτέ άλλοτε σε τέτοια έκταση και πυκνότητα, συνεχείς καταλήψεις σε χώρους δουλειάς, λαϊκές συνελέυσεις, πλατείες κ.ο.κ.) δεν θα μπορούσε να μείνει αλώβητο το αστικό μπλοκ εξουσίας που δείχνει να καταρρέει με ρυθμό που αδυνατεί να συλλάβει ακόμα και ο πιο ευφάνταστος οπαδός της επίθεσης στα χειμερινά ανάκτορα. Η αστική τάξη αδυνατεί να βρει ένα τρόπο να σταματήσει αυτή τη στροφή του κόσμου προς τα αριστερά, καίγοντας τη μια πίσω από την άλλη τις εναλλακτικές λύσεις αστικής διακυβέρνησης.
Είναι η πρώτη φορά μετά το 1944 που η άρχουσα τάξη κυνηγάει την αριστερά από πίσω. Αυτός είναι και ο λόγος της εκρηκτικής ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ και όχι κάποιος άλλος από την πληθώρα αριστεράς που διαθέτει ο τόπος; Γιατί μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ έπιασε το σφυγμό αυτού του ρεύματος. Και μάλιστα όταν επιτέλους αντελήφθη ότι πρέπει να μπει μπροστά σε αυτή τη μάχη αναλαμβάνοντας ευθέως τις πολιτικές ευθύνες της. Όταν δηλαδή είπε ότι δεν είναι απλώς κόμμα διαμαρτυρίας αλλά κόμμα που θέλει να δώσει λύσεις. Την ώρα που το ΚΚΕ δήλωνε ότι δεν ενδιαφέρεται για τέτοιες δουλειές και η “υπεύθυνη αριστερά” του Κουβέλη έθετε στο εαυτό της καθήκοντα ανασύνθεσης του καταρρέοντος πολιτικού συστήματος και άλλων “ισοδύναμων μέτρων” αξίας 11,5 δις ευρώ. Όσο για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ που πράγματι τα έδωσε όλα στους αγώνες, χωρίς όμως να δίνει μια πειστική απάντηση για το ρόλο ύπαρξής της πέρα από το να καλεί σε μια επόμενη γενική απεργία και το λαό να κάνει το καθήκον του. Αυτό που δεν τόλμησαν οι ΚΚΕ, ΔΗΜΑΡ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι να πάρουν την πολιτική ευθύνη για να καθαρίσει η σαπίλα και να ανοίξει ο δρόμος σε μια άλλη διακυβέρνηση. Μπορούν να αντιληφθούν τι άλμα είναι αυτό; Ότι ανοίγει έτσι η μια προοπτική όχι με όριο τον ορίζοντα του ΣΥΡΙΖΑ αλλά την είσοδο σε μια επαναστατική κατάσταση; Ότι αυτή η κυβέρνηση θα έχει ένα μεταβατικό χαρακτήρα και από εκεί και πέρα όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά; Αλλά που να τα σκεφτούν όλα αυτά, οι άνθρωποι θέλουν άρον άρον να επιστρέψουν την ταξική αναμέτρηση πίσω στους “χώρους δουλειάς” εκεί που ήταν πριν καταρρεύσει το σύμπαν. Ξανά, φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι. Αυτή είναι η εναλλακτική πρόταση αυτής της μίζερης αριστεράς που φοβάται να αντιμετωπίσει με τόλμη τα νέα καθήκοντα. Σαν κάτι τροτσκιστές (ευτυχώς λίγους) τον Δεκέμβρη του 44 που αντί να λάβουν μέρος στα δεκεμβριανά νομίζανε ότι είναι ενδοαστική σύγκρουση.
Και πάνω από όλα αυτή η αριστερά δεν έδωσε καμία πειστική απάντηση στις διαρκείς εκκλήσεις του ΣΥΡΙΖΑ για ενιαίο μέτωπο. Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ μίλησε για πρώτη φορά για κυβέρνηση της αριστεράς οι υπόλοιποι χαχάνιζαν καταλήγοντας στο τέλος -μαζί πάντα με τον Πρετεντέρη και το ελεεινό υποκείμενο τον Ψαριανό- ότι δεν βγαίνουν τα κουκιά. Οι εκλογές στις 6 Μάη έδειξαν ότι τα “κουκιά”, όπως τα έλεγαν, άρχισαν να βγαίνουν. Και αυτό το κατάλαβαν οι πάντες και μαζί τους τα πάσης φύσεως αστικά επιτελεία που κοντεύουν να σαλτάρουν στην ιδέα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και οι “συνιστώσες” του μπορεί και να βρεθούν στην κυβέρνηση. Ο μόνος που δεν έχει ακόμα πάρει χαμπάρι είναι το ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ που η σκέψη τους κινείται ακόμα στις διαφορές που έχουν με το ΣΥΡΙΖΑ. Όσο για το απόκομμα του Κουβέλη φαίνεται να αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει και γι’ αυτό δηλώνει σε όλους τους τόνους και με πάθος γενίτσαρου, ότι δεν πρόκειται να συνεργαστεί ποτέ με “τυχοδιωκτικές δυνάμεις” που θέλουν τη χώρα εκτός ευρώ. Να δούμε στο τέλος σε ποιο λαγούμι θα κρυφτεί αυτό το ρετάλι που μοναδικό του σκοπό έχει να σώσει το σύστημα στην πιο βρωμερή του στιγμή. Ρουφιανόκομμα με όλη τη σημασία της λέξης. Να δούμε μέχρι πότε θα τους παρακαλάνε στα τηλεοπτικά παράθυρα οι διάφοροι Παπαδημούληδες.
Η αριστερά μέχρι τώρα παραπονιόταν ότι δεν την καταλαβαίνει ο κόσμος. Τώρα που κατά εκατοντάδες χιλιάδες ο κόσμος κατέβηκε στο δρόμο και τώρα την εμπιστεύεται και πολιτικά σε σημείο που να αγγίζει το 40% η αριστερά δείχνει να τα έχει χαμένα. Ο μόνος που αντιλαμβάνεται κάπως τι συμβαίνει, είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και γι’ αυτό γύρω του συσπειρώνεται και ο κόσμος που μπορεί να συμπαθεί το ΚΚΕ ή την Ανταρσύα αλλά προς το παρόν αντιλαμβάνεται ότι μόνο με τον ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να ξεμπλοκάρει ο δρόμος. Το μέτωπο που καλούσε ο ΣΥΡΙΖΑ (του 7%) την υπόλοιπη αριστερά, τώρα γίνεται εκ των πραγμάτων μέσω του ΣΥΡΙΖΑ που συσπειρώνει το συντριπτικό πλέον μέρος αυτής της αριστερής στροφής. Και μαζί με τη μετακίνηση της επιρροής του ΚΚΕ, της ΔΗΜΑΡ και της Ανταρσύα προς το ΣΥΡΙΖΑ, μαζί κινείται και ένα μέρος που εκφράστηκε με άλλα ψηφοδέλτια και που τώρα αηδιασμένος τους βλέπει να διαγωνίζονται όχι ενάντια στο μνημόνιο, αλλά πως δεν θα γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση ακόμα κι αν αυτό απαιτεί τη αντικομμουνιστική συνεργασία όλων των υπολοίπων εναντίον του.

Τι θα σήμαινε μια επανεκλογή του αστικού μπλοκ εξουσίας…

Καταρχήν θα αφήσει στη θέση τους αυτούς που εδώ και δύο χρόνια ηγούνται της επιχείρησης εξόντωσης της εργατικής τάξης και κάθε κοινωνικής κατάκτησης των τελευταίων 60 χρόνων και μάλιστα με νωπή λαϊκή εντολή. Όσο οπορτουνισμό κι αν διαθέτει ο ΣΥΡΙΖΑ, ας φανταστούμε τι θα σημαίνει η επανεκλογή του Σαμαρά, του Άδωνη, του Βορίδη και του Βενιζέλου στην κυβέρνηση, και ότι αυτό σημαίνει για την αντικινητοποίηση το βαθέως κράτους -και του παρακράτους- εναντίον όσων τολμήσουν να αμφισβητήσουν στο δρόμο τα νέα μέτρα που έρχονται και που εντός ολίγου θα σκάσουν στα κεφάλια μας. Και μαζί τον Κουβέλη που θα παριστάνει τον αριστερό μαϊντανό τους. Αν αυτό δεν αποτελεί ήττα, όχι του ΣΥΡΙΖΑ αλλά, του κινήματος που δύο χρόνια τώρα παλεύει για την ανατροπή τους, τότε ας μας πούνε οι αριστεροί ψάλτες του Συριζα πως αλλιώς λέγεται. Ακόμα κι αν δεν υπήρχε ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να τον ανακαλύψουμε ή στη θέση του να ήταν το ΚΚΕ, η CNT, κάποιο Λαϊκό Μέτωπο, ο Αλιέντε, ο Τσάβες, οτιδήποτε ακόμα και αν δεν ήταν ακριβώς της αρεσκείας μας, προκειμένου να μην επιτρέψουμε ξανά την επανασυγκρότηση του αστικού μπλοκ εξουσίας. Και μάλιστα στην βάση της παλινόρθωσης του μεταεμφυλιακού κράτους εκτάκτους ανάγκης, με τους φασίστες της ΧΑ να πρωταγωνιστούν σε αυτό το σχέδιο. Ας φανταστούν όλοι οι λεπτολόγοι που αυτήν την ώρα έχουν κάνει σκοπό της ζωής τους την αποκάλυψη του σοσιαλδημοκρατικού χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ, τι θα σημαίνει για τον καθαρό ταξικό αντι-ΕΕ τους αγώνα η επανεκλογή των κομμάτων του μνημονίου στην κυβέρνηση. Το καταλαβαίνουν ή είναι παντελώς στην κοσμάρα τους; Μήπως νομίζουν ότι αυτό δεν σημαίνει τίποτα για τον κόσμο και αυτός θα συνεχίσει να αντιστέκεται, προετοιμάζοντας το νέο συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ και την 18η γενική απεργία των πρωτοβάθμιων σωματείων που από το Μουσείο θα βαδίσουν για ακόμα μια φορά στη Βουλή; Τι νομίζουν ότι ο κόσμος διαθέτει ατελείωτη ενέργεια για να καταθέτει αέναα στον “αγώνα διαρκείας” της αριστεράς; Λοιπόν δεν υπάρχει πλέον τέτοια ενέργεια. Η κοινωνία δεν μπορεί να είναι στα κάγκελα περιμένοντας πότε θα ξυπνήσουν οι ιστρούκτουρες του κάθε περισσού που περιμένουν με τα χαλασμένα τους εργαλεία να μετρήσουν πότε θα ωριμάσουν οι συνθήκες. Οι συνθήκες είναι ώριμες και κοντεύουν να σαπίσουν. Αν η αριστερά δεν πάρει τώρα την πρωτοβουλία, ο κόσμος από την επόμενη μέρα κιόλας θα στραφεί στους φασίστες (οι ρατσιστικές προϋποθέσεις υπάρχουν ήδη), αφού πρώτα χάσει εντελώς την εμπιστοσύνη του στην αριστερά. Δεν υπάρχουν περιθώρια αναμονής.
Υπάρχουν ορισμένοι που πιστεύουν ότι καλύτερα να μείνει η αριστερά έξω από τη διακυβέρνηση για να μην τιναχτεί η βόμβα του χρέους στα χέρια της, κι ας τιναχτεί καλύτερα στα χέρια του Σαμαρά και του Βενιζέλου. Καταρχήν το πότε θα τιναχτεί η βόμβα είναι κάτι που δεν μπορεί να το ελέγξει ούτε η Μέρκελ ούτε και ο Ομπάμα. Η αριστερά δεν πρόκειται να είναι περισσότερο έτοιμη ύστερα από 1 ή 2 χρόνια αναμονής και εφαρμογής ακόμα πιο σκληρών αντικοινωνικών μέτρων. Η απειλή να σκάσει στα χέρια της το χρέος θα υπάρχει και τότε. Επιπλέον η κούραση και η απογοήτευση θα έχουν κυριαρχήσει στον κόσμο που ελπίζει σήμερα σε μια αριστερή στροφή. Το ΚΚΕ ελπίζει ότι αν “έρθουν τα χειρότερα” τότε ο κόσμος θα στραφεί στο ΚΚΕ και θα αποκατασταθεί η αδικία που νοιώθει ότι υπέστη με το πενιχρό 8,5% της 6ης Μάη και με την μεγάλη διαρροή που θα έχει στης 17/6. Το ίδιο ίσως ελπίζει και η Ανταρσύα. Οι δυνάμεις αυτές θέλουν να κερδίσουν χρόνο και όχι να μπουν με ορμή στην πρόκληση της μάχης που γίνεται αυτή τη στιγμή. Οι εκλογές είναι μέρος αυτής της μάχης που έχει αρχίσει εδώ και 2 χρόνια και που εκτυλίσσεται στους δρόμους της Αθήνας και των άλλων πόλεων. Ο κόσμος που ήταν παρών στις μάχες αυτές στρέφεται προς το ΣΥΡΙΖΑ, όχι γιατί ανακάλυψε το φως το αληθινό, αλλά για να αφαιρέσει από τον αντίπαλο κάθε κοινοβουλευτική νομιμοποίηση. Αυτό αν στις 6 Μάη μπορούσε να γίνει με διάφορες επιλογές (“κονταίνοντάς τους” που λεει και σ. Αλέκα), τώρα μπορεί να γίνει με νοκ άουτ συγκεντρώνοντας τις δυνάμεις στο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό δεν σημαίνει λευκή επιταγή. Δεν σημαίνει ότι ο κόσμος αυτός έχει αυταπάτες για τον Σύριζα. Η επιλογή είναι ad hoc και για το σκοπό που διεξάγεται αυτός ο αγώνας. Οι άνθρωποι διαλέγουν όχημα και όπλα για να δώσουν τη μάχη τους. Τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το καλύτερο όπλο. Είναι αυτό που τρέμει ο αντίπαλος. Κανένας Παπαχελάς και καμία Τρέμη δεν ανησυχεί από την άνοδο του ΚΚΕ και των λοιπών αριστερών ψηφοδελτίων. Αυτό που τους προκαλεί κρύο ιδρώτα είναι το ενδεχόμενο ο ΣΥΡΙΖΑ να βγει πρώτο κόμμα. Αυτός είναι ο απρόβλεπτος παράγοντας του παιχνιδιού, αυτό που απειλεί να τινάξει όλα τα σχέδια της εγχώριας αστικής αντίδρασης στον αέρα. Για αυτό και μόνο αξίζει να ενισχυθεί σε αυτή τη μάχη ο ΣΥΡΙΖΑ. Ανεξάρτητα επαναλαμβάνουμε από τις αυταπάτες για την ΕΕ ή τις “βαθύτερες” επιδιώξεις που ενδεχομένως έχει η ηγεσία του.

…και τι θα φέρει μια κυβέρνηση με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ;

Πάντως όχι το σοσιαλισμό. Πολύ θα το θέλαμε, αλλά αυτό δεν το έχει πουθενά υποσχεθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε θα προβεί σε κάθε είδους επαναστατικές ενέργειες. Όταν μιλάνε στα media και όχι σε εσωτερικές διαδικασίες, το σχέδιο που επικαλούνται τα περισσότερα στελέχη του, καθησυχάζοντας στις ανησυχίες του αστικού κόσμου ότι θα μετατρέψουν την Ελλάδα σε Βενεζουέλα, είναι το σουηδικό μοντέλο. “Ένας λογικός καπιταλισμός με ισχυρό κοινωνικό κράτος”. Θα έλεγε κανείς ότι προτάσσει ένα κεϋνσιανό σχέδιο αντιμετώπισης της κρίσης, κόντρα στο κυρίαρχο για την ώρα μονεταρισμό της ΕΕ και του ΔΝΤ. Σε αυτό το πλαίσιο τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούν μάταια να καθησυχάσουν τους πάντες ότι με την άνοδό τους στην κυβέρνηση δεν θα ανοίξει ρουθούνι και ότι όλα θα γίνουν με πολύ καθώς πρέπει τρόπους και σε βάθος χρόνου. Και πάνω απ’ όλα δεν θα διαταραχθούν οι σχέσεις με την ΕΕ και η συμμετοχή της χώρας στην ευρωζώνη. Στην πραγματικότητα αυτό δεν οφείλεται σε κάποια ιδιαίτερη προσήλωση που έχει ο ΣΥΡΙΖΑ στην ΕΕ, αλλά στην αστική νομιμότητα. Εκεί βρίσκεται το όριό του. Και εκεί βρίσκεται και το όριο της υπόλοιπης αριστεράς συμπεριλαμβανομένου του ΚΚΕ και της Ανταρσύα. Η λεκτικές διαφοροποιήσεις γύρω από την ΕΕ ή ο σοσιαλισμός σε δύο αιώνες από τώρα δεν παραβιάζουν κανένα όριο. Όμως το ζήτημα δεν είναι που βάζει τον πήχη ο ΣΥΡΙΖΑ ή το ΚΚΕ. Το ζήτημα αυτήν την ώρα είναι αν το σχέδιο διάσωσης του ελληνικού καπιταλισμού, μπορεί να διεκπεραιωθεί από έναν ΣΥΡΙΖΑ. Η απάντηση είναι όχι. Μόνο ένα κράτος έκτακτης ανάγκης μπορεί να σώσει τον ελληνικό καπιταλισμό, πάνω στον πτώμα κάθε κοινωνικής κατάκτησης. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν συμπεριλαμβάνεται σε κανένα σχέδιο αστικής διάσωσης. Έρχεται καβάλα στο κίνημα των τελευταίων δύο χρόνων. Γι’ αυτό ανεξάρτητα από τις διαθέσεις της ηγεσίας του, είναι αντίπαλος του αστικού οδοφράγματος. Θέλει δεν θέλει. Γι’ αυτό και αντιμετωπίζεται περίπου ως μπολσεβίκικο κόμμα που ετοιμάζεται να φέρει τα Σοβιέτ στην Ελλάδα. Αν μπορούσε να ενσωματωθεί στο σχέδιο της αστικής αντεπανάστασης θα υπήρχε άλλη αντιμετώπιση, σαν αυτή που έχει ας πούμε ο Κουβέλης του Ψαριανού.
Στην πραγματικότητα αυτό που τρομάζει το αστικό καθεστώς δεν είναι τόσο οι “κρυφές” επιδιώξεις του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η δυναμική που δημιουργείται από την εκλογική του νίκη. Οι προσδοκίες που γεννά στην κοινωνία μια τέτοια νίκη. Ενώ το ΚΚΕ ασχολείται με το αν η κατάργηση του μνημονίου μπορεί να γίνει εντός ΕΕ, τα αστικά επιτελεία προσπαθούν να φανταστούν τις πραγματικές συνέπειες από μια τέτοια κίνηση, αντιλαμβανόμενοι ότι μόνο αυτό αρκεί για να τινάξει όλο το σχέδιό τους στον αέρα. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ καταργήσει το μνημόνιο και τους εφαρμοστικούς τότε η τρόικα πολύ πιθανά να κόψει τη χρηματοδότηση, όχι γιατί κάποιο “άρθρο” τα συνδέει αναμεταξύ τους, αλλά γιατί δεν θα θέλει να φανεί ότι υποχωρεί μπροστά σε έναν Τσίπρα, δίνοντας το έναυσμα για αντεπίθεση του κινήματος σε όλη την Ευρώπη. Ο ΣΥΡΙΖΑ ανεξάρτητα από τις επιδιώξεις του, θα προκαλέσει μια τεραστίων διαστάσεων πολιτική κρίση στα αστικά επιτελεία της Ευρώπης, που δεν θα ξέρουν από πού να το μαζέψουν. Ταυτοχρόνως είτε η τρόικα συνεχίσει προς έκπληξη όλων την χρηματοδότηση προς την Ελλάδα, είτε την κόψει και η “αριστερή κυβέρνηση” κηρύξει στάση πληρωμών, οι “αγορές” θα αρχίσουν να ξεπουλάνε τα χρεόγραφα που έχουν στα χαρτοφυλάκιά τους, προεξοφλώντας την κατάρρευση της ευρωζώνης. Αν η Ισπανία ήταν να σκάσει σε λίγους μήνες, είτε να καταφύγει σε κάποιο ESM τώρα ούτε που θα προλάβει να στείλει το SOS. Έτσι η βόμβα του ευρωπαϊκού χρέους δεν θα σκάσει ακριβώς στα χέρια του Τσίπρα, αλλά στα χέρια της Μέρκελ και του Μπαρόζο.
Στο εσωτερικό μέτωπο τώρα, η ντόπια αστική τάξη θα επιχειρήσει να χρεώσει το σκάσιμο της φούσκας των χρεών στο ΣΥΡΙΖΑ και την αριστερά, προκαλώντας ταυτόχρονα οικονομικό σαμποτάζ, αποσύροντας καταθέσεις και ότι έχει απομείνει σε κεφάλαια. Ενδεχομένως κάποια τμήματα του βαθέως κράτους ή του παρακράτους να πιστέψουν ότι ήρθε η ώρα τους. Τότε θα μπούμε στην τελική ευθεία μιας σύγκρουσης που δεν θα μπορούσε να διανοηθεί όχι ο Τσίπρας αλλά ούτε η Παπαρήγα σε κοινή συνεδρίαση του ΠΓ του ΚΚΕ μαζί με το κεντρικό συντονιστικό της Ανταρσύας, που μέχρι τότε θα ασχολείται με το αν ο ΣΥΡΙΖΑ κοροϊδεύει το λαό που δεν του λεει την αλήθεια για τα δεινά που έρχονται και ότι “για να φύγεις από το μνημόνιο πρέπει πρώτα να φύγεις από την ΕΕ”.
Αλλά ακόμα και αν δεν είναι αυτή η σειρά των γεγονότων, είναι σίγουρο ότι το κίνημα θα αντιληφθεί την ήττα των αστικών μνημονικών δυνάμεων σαν δική του νίκη, μια απόδειξη ότι οι αγώνες δύο χρόνων δεν πήγαν χαμένοι. Μόνο και μόνο η υπόσχεση για κατάργηση της μετενέργειας, των χαρατσιών και της επαναφοράς του βασικού μισθού και του επιδόματος ανεργίας στα επίπεδα του 2010 ανοίγουν το δρόμο για γενική αντεπίθεση του κινήματος. Στις επιχειρήσεις τα αφεντικά θα βρεθούν στριμωγμένα. Τα κοινωνικά ζητήματα θα ανοίγουν το ένα πίσω από το άλλο, ανεξάρτητα πλέον από τις αρχικές επιδιώξεις του ΣΥΡΙΖΑ. Τα ρατσιστικά σκουλήκια που οργανώνουν την αντεπανάσταση από τα κάτω, αρχής γενομένης από τον Αγ. Παντελεήμονα και τώρα σε όλη τη χώρα θα βρεθούν αντιμέτωπα με την πραγματικότητα και χωρίς το κράτος να μπορεί να συμβάλει. Εκτός κι αν το υ.προ.πο του ΣΥΡΙΖΑ δώσει τέτοια εντολή ή στη ΓΑΔΑ υπάρχουν σχέδια αυτονόμησης της. Όπως και να χει αυτοί και άλλοι συναφή λογαριασμοί θα ανοίξουν εκ νέου…
Αντίθετα ένα διαφορετικό αποτέλεσμα θα φέρει ηττοπάθεια. Δύσκολα θα πάμε στην επόμενη γενική απεργία. Ο κόσμος πολύ πιθανά να αποδεχτεί την ήττα του, βλέποντας μάλιστα στις κάλπες μια πλειοψηφία γύρω από τα αστικά κόμματα και κομματίδια που έχουν υποσχεθεί ότι δεν θα υπάρχει έλεος. Και επειδή μας ενδιαφέρει το πρώτο σενάριο, θεωρούμε ότι ο δρόμος αυτός περνάει από τη νίκη του Σύριζα και όχι από την αδιαφορία για το αποτέλεσμα.
Αυτό λοιπόν είναι που θα φέρει η κυβέρνηση με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ. Όσοι τώρα θέλουν κάτι πέρα απ’ αυτό, ας αρπάξουν τη σκυτάλη από κει που θα την πετάξει ο ΣΥΡΙΖΑ, όταν τα σκανδιναβικά μοντέλα πάνε στράφι μαζί με την τιθάσευση του καπιταλισμού. Οι υπόλοιποι ας συνεχίσουν τις διαπιστώσεις για τις προϋποθέσεις που χωρίς αυτές δεν μπορεί να γίνει τίποτα, περιμένοντας εννοείται την ωρίμανση των συνθηκών, την “έξοδο από την ευρωζώνη” καιτην ανάκτηση ελέγχου στα εργαλεία (διάβαζε δραχμή) οικονοµικής πολιτικής”. Η ιστορία όμως δεν μπορεί να περιμένει, ούτε να ασχολείται με τις εκκρεμότητες της διάσπασης του 68 και του 92, ούτε με τα μαγικά ραβδιά των οικονομολόγων. Κοιλοπονά και η ώρα πλησιάζει.
Κ Μαραγκός/