Κάτω από το όριο φτώχειας το 16% των Αμερικανών

Σημείωσε αύξηση σχεδόν 1% από τον Σεπτέμβριο
Ο αριθμός των Αμερικανών που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας έφτασε το 2010 στα 49,1 εκατομμύρια, σύμφωνα με έναν νέο πιο ευρύτερο τρόπο μέτρησης της φτώχειας, που δημοσιεύθηκε σήμερα από το Γραφείο Απογραφής των ΗΠΑ.
Τα νέα στοιχεία παρουσιάζουν αύξηση σε σχέση με εκείνα του Σεπτεμβρίου που έδειχναν ότι οι φτωχοί στις ΗΠΑ υπολογίζονται στα 46,2 εκατομμύρια. Ο νέος τρόπος μέτρησης στοχεύει στη διαμόρφωση μιας πιο ολοκληρωμένης εικόνας της φτώχειας, περιλαμβάνοντας τα κυβερνητικά επιδόματα που παρέχονται στους φτωχούς και τα έξοδά τους.
Τα αναθεωρημένα στοιχεία δείχνουν ότι τα ποσοστά φτώχειας έχουν μειωθεί μεταξύ των παιδιών και των μαύρων αλλά έχουν αυξηθεί για τους λευκούς, τους Ασιάτες, τους Ισπανόφωνους και τους ηλικιωμένους οι οποίοι έχουν υψηλά ιατρικά έξοδα.
Σύμφωνα με τα νέα στοιχεία, το ποσοστό φτώχειας αγγίζει το 16% του συνολικού πληθυσμού, ενώ το ίδιο ποσοστό τον Σεπτέμβριο βρισκόταν στο 15,1%. Ακόμη, το όριο της φτώχειας ανέβηκε στο ετήσιο εισόδημα των 24.343 δολαρίων για μία οικογένεια δύο ενηλίκων και δύο παιδιών, ενώ το προηγούμενο ετήσιο εισόδημα ήταν στα 22.113 δολάρια.

Όχι άλλο κάρβουνο: Στάση πληρωμών ΤΩΡΑ

Το bankingnews.gr, που προφανώς μιλά με βάση τα συμφέροντα των τραπεζιτών της Ελλάδας, μας λέει τα εξής:

Όταν σε μηνιαία βάση οι καταθέσεις μειώνονται 5,4 δις ευρώ τον Σεπτέμβριο στα 183,2 δις και με βάση εκτιμήσεις τον Οκτώβριο έφθασαν στα 178 δις ευρώ είναι προφανές ότι η ρευστότητα του συστήματος ξεπέρασε τα όρια κινδύνου.

Όταν οι 7 μεγαλύτερες ελληνικές τράπεζες προσέφυγαν στο ELΑ στον έκτακτο μηχανισμό ρευστότητας της ΤτΕ αντλώντας 26,58 δις ευρώ γιατί η ΕΚΤ μπλόκαρε εγγυήσεις στις τράπεζες, το σύστημα έχει ξεπεράσει τα όρια κινδύνου. (σ.σ. δεν είναι τυχαίο που οι τράπεζες αυτές δεν ανακοινώνονται, για να μην ξέρει ο κόσμος ποιες είναι και υπάρξει απόσυρση καταθέσεων από αυτές)

Όταν οι ελληνικές τράπεζες έχουν λάβει βοήθεια από το κράτος πάσης φύσεως τα 98 δις, το σύστημα έχει ξεπεράσει τα όρια του κινδύνου.

Όταν οι ελληνικές τράπεζες λόγω του haircut θα υποστούν ζημία κοντά στα 18 δις ευρώ, το σύστημα ξεπέρασε τα όρια του κινδύνου. 

Με λίγα λόγια, μας λέει ότι:

1) οι τράπεζες είναι χρεωκοπημένες, διότι όσοι έχουν λεφτά τα βγάζουν έξω, ή τα αποσύρουν από τις τράπεζες γιατί φοβούνται, ενώ οι μικροκαταθέτες επίσης τα βγάζουν, είτε λόγω φόβου, είτε διότι τα χρειάζονται για να καλύψουν βασικές ανάγκες τους.

2) Οι τράπεζες έχουν ήδη "ρουφήξει" 100 δις - και συνεχίζουν, μιας και αν δεν το κάνουν, θα χρεωκοπήσουν. Αυτό βέβαια σημαίνει ότι "θα μας πάρουν και τα σώβρακα", διότι από κάπου πρέπει να βρουν χρήματα για να επιβιώσουν. Και που ακριβώς θα τα βρουν; Α ναι, ληστεύοντας τα 'κορόιδα'.

3) Οι ελληνικές τράπεζες δυσκολεύονται πάρα πολύ να απορροφήσουν τις ζημιές του κουρέματος, μιας και οι καταθέσεις σε αυτές μειώνονται, ενώ παράλληλα κατέχουν πολλά ομόλογα του ελληνικού κράτους, που τώρα "κουρεύονται". Δεν είναι τυχαίο που ο [τραπεζίτης] Παπαδήμας, που τώρα τον τοποθετούν πραξικοπηματικα ως πρωθυπουργό, ήταν εναντίον του κουρέματος που αποφάσισαν οι ευρωπαίοι, διότι ήξερε ότι το ντόπιο τραπεζικό σύστημα δεν πολυαντέχει. Και ίσως να μην είναι τυχαίο που η ντόπια άρχουσα τάξη δε μπορεί να βγάλει τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης, με την έννοια ότι τα πρόσωπα δεν έχουν και τόοοση σημασία - αυτό που όντως έχει σημασία είναι το τι θα γίνει με τις ζημιές των τραπεζών και πώς θα τις σώσουν.

Επίσης, σε άλλο άρθρο του, το bankingnews.gr μας λέει ότι οι τραπεζίτες καλοβλέπουν το "ευρώ δύο ταχυτήτων" (διότι εξασφαλίζει ρευστότητα για τις τράπεζες, ρίχνει τους μισθούς, και κρατά την Ελλάδα σε μια κατάστασης "προτεκτορατοποίσης" ως προς τη Γερμανία).

Ας δούμε δύο σημαντικά αποσπάσματα από το συγκεκριμένο άρθρο:

Όλη η Ελλάδα είναι επικεντρωμένη στην τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα. Αν δηλαδή ο Παπαδήμος θα είναι ο μεταβατικός πρωθυπουργός, αν η Ελλάδα θα πάει σε εκλογές στις 19 Φεβρουαρίου αν θα εκταμιεύσει την 6η δόση των 8 δις ευρώ.
Η επικαιρότητα έστω και προσωρινά έχει απομακρύνει τον έλληνα από την γενεσιουργό αιτία της κρίσης που είναι η μη διαχειρίσιμη ελληνική κρίση.

Το ελληνικό χρέος θα αποτελέσει πάλι το ανυπέρβλητο εμπόδιο για την Ελλάδα.
Οι δύο πυλώνες προβλημάτων της Ελλάδος είναι το χρέος και η αποσαθρωμένη οικονομία που έχει έντονα υφεσιακά χαρακτηριστικά.
Το χρέος για να καταστεί διαχειρίσιμο δεν μπορεί να το haircut να περιοριστεί στο 50% ίσως πρέπει να φθάσει στο 80%.
Θα πρέπει να τονιστεί ότι η General Motors στις ΗΠΑ πραγματοποίησε haircut 90%.

Βλέπουμε ότι ακόμα και οι τραπεζίτες που δεν αντέχουν τόσο μεγάλα κουρέματα παραδέχονται ότι η Ελλάδα δε μπορεί να αποπληρώσει αυτά τα χρέη. Εννοείται βέβαια ότι οι τραπεζίτες δε θέλουν ούτε να ακούσουν για στάση πληρωμών προς αυτούς που έχουν ρημάξει έναν ολόκληρο λαό (άλλωστε, και αυτοί τέτοιοι είναι - σιγά μην παραδεχτούν λοιπόν την αλήθεια).

Εμείς όμως που είμαστε τα θύματα αυτής της πολιτικής και εξαθλιωνόμαστε καθημερινά από αυτούς, έχουμε κάθε συμφέρον να σταματήσουμε να πληρώνουμε. Έχουμε ήδη πληρώσει πάρα πολλά, και με εξωφρενικούς όρους δανεισμούς. Η αιμορραγία πρέπει να σταματήσει εδώ. Τέλος.

Ας δούμε όμως και το δεύτερο κομμάτι του ίδιου άρθρου, που έχει ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον:

Η λύση της παραμονής της Ελλάδος στην ευρωζώνη αλλά με ένα νέο ευρώ υποτιμημένο σε σχέση με το υφιστάμενο ευρώ ίσως ήταν η καλύτερη λύση.

Μια υποτίμηση του ευρώ 40% με 50% για την Ελλάδα θα ήταν το ιδανικό σενάριο αλλά προφανώς με την δομή του ευρώ και με τον σκληρό πυρήνα των χωρών που τον αποτελούν ένα τέτοιο σενάριο είναι αδύνατο.

Η δημιουργία ενός περιφερειακού ευρώ ορισμένοι σπεύδουν να το ονομάσουν Νότιο ευρώ (δεν είναι βέβαιο ότι το όνομα αυτό είναι το ιδανικό καθώς με την επέκταση της Ευρώπης εξ ανατολάς το νότιο ευρώ δεν θα τις προσδιορίζει) το οποίο όμως θα ήταν υποτιμημένο κατά 50% θα αποτελούσε μια ιδανική λύση για την Ελλάδα και θα αποτελούσε ένα μεγάλο όφελος για την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας.

Οι τραπεζίτες γουστάρουν αυτή τη λύση, διότι "βοηθά την ανταγωνιστικότητα" της Ελλάδας, καθώς το υποτιμημένο "Νότιο ευρώ' θα μειώσει έμμεσα το μισθό του εργάτη.

Εδώ όμως μπαίνει η εξής ερώτηση: Το ίδιο ακριβώς πράγμα θα γινόταν και αν η Ελλάδα επέστρεφε στη δραχμή, έτσι δεν είναι;

Γιατί λοιπόν οι τραπεζίτες δε θέλουν τη δραχμή, αλλά θέλουν το Νότιο ευρώ;

Δώσαμε μερικές απαντήσεις και χθές, αλλά σήμερα ας τα δούμε ακόμα πιο αναλυτικά:

- Για τη Γερμανία-ευρωζώνη, το σενάριο του νότιου ευρώ είναι το πιο ευνοικό, καθώς εξακολουθεί και ελέγχει οικονομικά την Ελλάδα ως ένα ημι-προτεκτοράτο της.

- Επιπλέον, τόσο η ξένη όσο και η ντόπια άρχουσα τάξη δε θέλουν στάση πληρωμών, φοβούμενες τις συνέπειες για το τραπεζικό σύστημα τους. Με το να μείνει η Ελλάδα στην ευρωζώνη, έχουν ένα "μοχλό πίεσης' παραπάνω ώστε να συνεχίσει η Ελλάδα να πληρώσει ότι έχει και δεν έχει στους πιστωτές της. Με λίγα λόγια, θα συνεχιστεί πιο εύκολα και ανεμπόδιστα το πλιάτσικο. Αν αντίθετα ο λαός έπαιρνε την κατάσταση στα χέρια του, τότε μαζί με την επιστροφή στη δραχμή θα έπρεπε να κηρύξει και στάση πληρωμών, και έτσι να απαλλαχθεί από το χρέος, τους πιστωτές και τη λεηλασία των "ασημικών" που τώρα παίρνει εξωφρενικές διαστάσεις.

- Το σενάριο περί "Νότιου ευρώ" διαλύει το 'επιχείρημα' των ευρωπαιστών ότι τάχα "αν πάμε σε δραχμή θα έρθουν μετά οι ξένοι, και θα αγοράσουν τα πάντα πιο φτηνά". Μα αυτό ακριβώς θα γίνει και τώρα - ήδη γίνεται εξάλλου, και θα γίνει σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό αν η Ευρώπη μας στείλει στο δεύτερο ευρώ, που θα είναι υποτιμημένο κατά 50%. Και μάλιστα όχι απλά θα έχουμε "νομισματική υποτίμηση", αλλά παράλληλα θα έχουμε και μια κυβέρνηση ανδρείκελων, η οποία είναι φανερό ότι δε θα φέρει καμία απολύτως αντίρρηση στο ξεπούλημα (κάθε άλλο). Ενώ αν ο λαός τους ανατρέψει, τότε προφανώς δε θα έχουν αυτά τα ανδρείκελα την εξουσία, αλλά εμείς, ώστε να σταματήσει επιτέλους αυτή η λεηλασία.

Για το τέλος, μερικά ενδιαφέροντα άρθρα επί του θέματος:

Στα 26,7 δισ. η έκτακτη ενίσχυση των ελληνικών τραπεζών 

Συνεχίστηκε με αμείωτο ρυθμό και το Σεπτέμβριο η απόσυρση των καταθέσεων επιχειρήσεων και νοικοκυριών. Μέσα σε ένα μήνα σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποίησε πριν από λίγο η Τράπεζα της Ελλάδος από τις τράπεζες αποσύρθηκαν περίπου 5 δισ. ευρώ με αποτέλεσμα το συνολικό απόθεμα τους να εμφανίζει μείωση κατά 14% σε σχέση με πέρυσι.

Η απόσυρση των καταθέσεων επιδεινώνει τις συνθήκες ρευστότητας για τις ελληνικές τράπεζες οι οποίες πλέον στρέφονται για να καλύψουν τις ανάγκες τους κυρίως στην Τράπεζα της Ελλάδος παρά στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Τα στοιχεία της ΤτΕ δείχνουν ότι το Σεπτέμβριο οι ελληνικές τράπεζες άντλησαν από τον Μηχανισμό παροχής έκτακτης Ρευστότητας (τον περίφημο ELA) 26,7 δισ. ευρώ. Ένα μήνα πριν, τον Αύγουστο, ο ίδιος μηχανισμός είχε ενισχύσει τις ελληνικές τράπεζες με 6,6 δισ. ευρώ μόνο.

Η ΕΚΤΗ ΔΟΣΗ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΑΡΝΗΘΟΥΜΕ!

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΤΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΣΑΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΠΤΩΧΕΥΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ!

Η τρόϊκα ασκεί με την 6η δόση των 8 δις ευρώ έναν από τους μεγαλύτερους, πιο ειδεχθείς και βρώμικους εκβιασμούςπου έχει υποστεί ποτέ χώρα!

Η κυβέρνηση, αλλά και το αστικό κατεστημένο, αντί να αποκρούσει τον ωμό εκβιασμό, δυστυχώς, υποχωρεί, υποκύπτει και εκλιπαρεί!Στο όνομα της 6ης δόσης η κυβέρνηση έχει επιβάλλει και προωθεί μια από τις μεγαλύτερες λεηλασίες που σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα με τόση αγριότητα και με τόσο πραξικοπηματικές διαδικασίες έχει δεχθεί ένας λαός.

ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΑ ΨΕΜΜΑΤΑ ΜΕ ΤΗΝ 6η ΔΟΣΗ!

Η κυβέρνηση, αυτήν την ώρα, με δικαιολογία ή αφορμή την 6η δόση πετσοκόβει ξανά τους μισθούς και τις συντάξεις στο δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα από 30% έως πάνω από 50%, ενώ καταργεί τις συλλογικές συμβάσεις και στοιχειώδη δικαιώματα ακόμα και στον ιδιωτικό τομέα, με συνέπεια την περαιτέρω κατάρρευση των ήδη μισθών πείνας!
Η κυβέρνηση για να καλύψει αυτή την αντισυνταγματική εκτροπή, τη λεηλασία και τη κατεδάφιση, που βρίσκεται ακόμα στην αρχή, ισχυρίζεται ό,τι αν δεν πάρει η χώρα την 6η δόση τότε δεν θα μπορούν να δοθούν καθόλου μισθοί και συντάξεις.

Το ψέμα είναι προκλητικό και πελώριο.
Η 6η δόση, όπως γενικότερα η χρηματοδότηση της τρόϊκας, δεν έχει την παραμικρή σχέση με την πληρωμή μισθών και συντάξεων ούτε των οποιονδήποτε άλλων κρατικών κοινωνικών ή λειτουργικών δαπανών.

ΟΙ ΔΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΤΡΟΙΚΑΣ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΚΟΥΣ ΚΑΙ ΧΡΕΟΛΥΣΙΑ, ΣΤΙΣ ΤΣΕΠΕΣ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ!

Η χρηματοδότηση της τρόϊκας πηγαίνει μόνο για να πληρώνονται τόκοι και χρεολύσια, με δυο λόγια για να ικανοποιούνται οι δανειστές της χώρας (το χρηματιστικό κεφάλαιο).
Μάλιστα, η χρηματοδότηση της τρόϊκας δεν φτάνει κάν για να πληρωθούν τόκοι και χρεολύσια.
Για παράδειγμα η χρηματοδότηση της τρόϊκας συμπεριλαμβανομένης και της 6ης δόσης εντός του 2011 θα φτάσει περίπου τα 40 δις €.
Την ίδια χρονιά το 2011 οι τόκοι του δημόσιου χρέους προβλέπεται να ξεπεράσουν τα 16 δις €, ενώ τα χρεολύσια θα κινηθούν γύρω στα 28 δις. Σύνολο, περίπου, 44 δις.
Επομένως, η χρηματοδότηση της τρόϊκας δεν φτάνει να καλύψει ούτε τους τόκους και τα χρεολύσια.

ΟΙ ΜΙΣΘΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΦΟΡΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ!

Οι μισθοί, οι συντάξεις, οι όποιες κοινωνικές, λειτουργικές δαπάνες του προϋπολογισμού πληρώνονται αποκλειστικά από τους φόρους του ελληνικού λαού και σε ένα μικρό ποσοστό από το δανεισμό του ελληνικού δημοσίου με έντοκα γραμμάτια 3μηνης και 6μηνης διάρκειας.

Επομένως η 6η δόση όχι μόνο δεν είναι αναγκαία για τη χώρα, παρά μόνο για τους πιστωτές, αλλά αποτελεί και θηλιά στο λαιμό του ελληνικού λαού.

Ο Ε. Βενιζέλος ρώτησε στη Βουλή: αν υπάρχει κανείς σε αυτή τη χώρα που δεν θέλει να πάρουμε την 6η δόση.

Του απαντάμε ευθέως: ΕΜΕΙΣ!!!

Πηγή: Βαθύ Κόκκινο

Λουκάς Παπαδήμος: Ο ευπατρίδης των τραπεζών

Του Γιώργου Βασσάλου
ΠΑΣΟΚ και ΝΔ συμφώνησαν τελικά, μετά από μαραθώνιες διαβουλεύσεις, να διορίσουν από κοινού τον Λουκά Παπαδήμο ως πρωθυπουργό. Δημοκρατική Συμμαχία και ΛΑΟΣ στήριξαν ενθουσιωδώς τη διαδικασία αυτή, ενώ το ίδιο έκαναν πιο διακριτικά και η Δημοκρατική Αριστερά και οι Πράσινοι. Οι δυνάμεις αυτές συγκροτούν πλέον επισήμως το «κόμμα της τάξης» που βάζει πλάτη για να εφαρμοστεί η θέληση του ελληνικού και ξένου κεφαλαίου, πάνω στον αγωνιζόμενο ελληνικό λαό που ήδη ανέτρεψε με τις κινητοποιήσεις του έναν πρωθυπουργό που δεν τον εκπροσωπούσε πια με καμία έννοια.
Το μέτωπο των πολιτικών αυτών δυνάμεων βάζει στο τιμόνι της χώρας έναν άνθρωπο που με καμία διαδικασία δεν έχει επιλέξει ο ελληνικός λαός.
Ο άνθρωπος αυτός δεν είναι τυχαίος. Είναι μέλος του λόμπι που ονομάζεται Trilateral Commission (Τριμερής Επιτροπή). Πρόκειται για οργανισμό που έφτιαξαν στη δεκαετία του ’70 εκπρόσωποι πολυεθνικών εταιρειών από τα τρία ιμπεριαλιστικά κέντρα της τότε εποχής (ΗΠΑ, Δ. Ευρώπη, Ιαπωνία) και είχε ως ρητό στόχο τον περιορισμό των δημοκρατικών κατακτήσεων των λαών και την αύξηση της εξουσίας των εταιρειών αυτών.
Ιδού τι λέγεται για το λόμπι αυτό από την Αυστραλή ακαδημαϊκό Sharon Beder:
H Trialteral Commission είναι ένα παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο δίκτυα εταιρειών μπορούν να εντάξουν υψηλά ιστάμενους σε κυβερνήσεις και δημόσιες διοικήσεις μέσα σε συμμαχίες εναντίον της δημοκρατίας. Η Τριμερής Επιτροπή δημιουργήθηκε για να “διαμορφώσει τη δημόσια πολιτική” σε μια εποχή που η δημοκρατία έθετε εξοργιστικά εμπόδια στις πολυεθνικές. Το 1975, η Τριμερής Επιτροπή δημοσίευσε μια έκθεση με τίτλο “Η Κρίση της Δημοκρατίας”. Ανάμεσα στους συγγραφείς της ήταν ο γνωστός αντιδραστικός Samuel Huntington. Η έκθεση διαπίστωνε ότι “κάποια από τα προβλήματα διακυβέρνησης σήμερα οφείλονται στην υπερβολική δημοκρατία”. Η έκθεση είπε επίσης ότι “χρειάζεται πράγματι ένας βαθμός περιορισμού της δημοκρατίας” και ακόμα ότι “η αποτελεσματική λειτουργία ενός δημοκρατικού πολιτικού συστήματος απαιτεί ένα βαθμό απάθειας και μη ανάμειξης ενός μέρους ατόμων και ομάδων”. Ιδού λοιπόν η ομάδα πίεσης της οποίας είναι μέχρι σήμερα μέλος ο κύριος Παπαδήμος και της οποίας ακριβώς την ιδρυτική αποστολή έρχεται να εκπληρώσει στην Ελλάδα: να επιβάλει την απάθεια στον ελληνικό λαό που αγωνίζεται ενάντια στα άδικα μέτρα και να «μετριάσει» το δικαίωμά του να διαλέγει ποιος θα τον κυβερνάει.
Ο ιδρυτής και επίτιμος πρόεδρος της Τριμερούς Επιτροπής David Rockfeller εξήγησε το σκοπό ύπαρξής της, λέγοντας ότι «πρέπει να μειωθεί ο ρόλος της κυβέρνησης. Κάποιος πρέπει να αναλάβει αυτά που έκανε η κυβέρνηση και οι εταιρείες φαίνονται να είναι οι οντότητες που είναι πιο λογικό να το κάνουν αυτό». Αυτό ακριβώς προβλέπει και το πρόγραμμα της Τρόικας που έρχεται να εφαρμόσει ο κύριος Παπαδήμος. Την παράδοση όλων των λειτουργιών της ελληνικής κοινωνίας σε πολυεθνικά αρπακτικά που είναι στην πράξη τα ίδια με αυτά που τον επέβαλαν μέσω του ελέγχου που ασκούν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στην κυρία Μέρκελ και στον κύριο Σαρκοζί.
Στις 7 Νοεμβρίου, οι Financial Times έγραψαν: «…πρωτοκλασάτοι πολιτικοί, επιχειρηματίες και λομπίστες διενεργούν εντατικές συζητήσεις για να εντοπίσουν υποψηφίους για υπουργικές θέσεις στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας». Να πώς σχηματίστηκε η κυβέρνηση του κ. Παπαδήμου ερήμην του λαού και με τις μεγάλες εταιρείες να έχουν καθοριστικό ρόλο.
Ο Λουκάς Παπαδήμος είναι επίσης ο πρώην υποδιευθυντής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Ενός μη εκλεγμένου οργανισμού που δεν είναι υπόλογος σε κανέναν και  καθορίζει την πολιτική του με βάση τις οδηγίες που παίρνει από σώματα εκπροσώπων του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Τέτοια σώματα είναι η Ομάδα των Τριάντα [1] και το Σκιώδες Συμβούλιο της ΕΚΤ (δείτε τα μέλη του στο τέλος αυτού του άρθρου).
Την πολιτική θέληση των τραπεζών που συμμετέχουν σε αυτά τα λόμπι εκπλήρωνε και ο κ. Παπαδήμος όταν ήταν υποδιευθυντής της ΕΚΤ. Αποτελεί λοιπόν δοκιμασμένο μέλος της παγκόσμιας τραπεζικής ελίτ και αυτήν κυρίως αντιλαμβάνεται ως τη «μητέρα-πατρίδα» του.
Δεν πρέπει να αναμένεται λοιπόν ότι ο κύριος αυτός θα «χρησιμοποιήσει τις γνώσεις του και τις επαφές του για να ωφελήσει τον ελληνικό λαό», όπως λένε τα παπαγαλάκια. Πρόκειται για εκπρόσωπο του διεθνούς τραπεζικού και πολυεθνικού κεφαλαίου που έρχεται με τρόπο ανάλογο που τα δύο μεγάλα αστικά κόμματα έφεραν στην εξουσία τον Μεταξά τη δεκαετία του ’30, καθώς και με τη θετική έγκριση των ευρωπαϊκών ελίτ.
Είναι άκρως αυτο-εξευτελιστικό για τις ίδιες τις ευρωπαϊκές ελίτ που αποδέχονται –αν δεν επιβάλλουν– το πρόσωπο αυτό που ήταν επικεφαλής της Τράπεζας της Ελλάδος το διάστημα που η Ελλάδα διαστρέβλωσε τα δημοσιονομικά της μεγέθη ώστε να μπει στο Ευρώ. Το γεγονός αυτό αποδεικνύει πόσο ψεύτική ήταν η –έτσι κι αλλιώς δέκα χρόνια καθυστερημένη– οργή των «ευρωπαίων εταίρων» για τη χάλκευση των στατιστικών, που φυσικά δεν έγινε μόνο στην Ελλάδα. Από κοινού οι ευρωπαϊκές ελίτ με την ελληνική αστική ηγεσία σχεδίασαν την είσοδο της χώρας στο ευρώ, μαζί και τώρα σχεδιάζουν μια νέα αντιδημοκρατική εκτροπή ενάντια στα συμφέροντα του ελληνικού λαού.
Βασική αποστολή του Λουκά Παπαδήμου είναι να επιβάλει στον ελληνικό λαό με αντιδημοκρατικό τρόπο την απόφαση της τελευταίας συνόδου της ΕΕ που προβλέπει την εγκατάσταση ελεγκτών της Κομισιόν (βλέπε task force) και της ΕΚΤ σε όλα τα υπουργεία, τη διαχείριση του τραπεζικού συστήματος απευθείας από την Τρόικα καθώς και το αποικιακό σχέδιο «Ήλιος» με το οποίο ξένες πολυεθνικές θα κλέβουν ηλιακή ενέργεια από την Ελλάδα για να καλύψουν ενεργειακές ανάγκες αλλού.
Δεν υπάρχει λοιπόν άλλη αξιοπρεπής πολιτική επιλογή πέρα από την ένταση των κινητοποιήσεων απαιτώντας την άμεση διάλυση της κυβέρνησης αυτής, εκλογές τώρα και απόρριψη της απόφασης της συνόδου.

---

[1] Περισσότερα γι’ αυτή την ομάδα σε πρόσφατη δημοσίευση του Παρατηρητηρίου της Ευρώπης των Πολυεθνικών
Πηγή: Αριστερό Βήμα

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΚΟΡΟΒΕΣΗΣ «Πρέπει να πάρει ο κόσμος την εξουσία»

Εάν, στη σημερινή κατάσταση, δεν πάρει ο ίδιος ο κόσμος πρωτοβουλίες σε όλους τους τομείς, όπως με αγροτικούς συνεταιρισμούς, εμπορικούς συνεταιρισμούς, εναλλακτικό εμπόριο, οτιδήποτε, έχοντας μπει στον αστερισμό του κέρδους θα πηγαίνουμε από φτώχεια σε φτώχεια. Ο Περικλής Κοροβέσης μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη, για τον αέναο φαύλο κύκλο ενός οικονομικού πολέμου και προτείνει λύσεις.

Ανάλογα παραδείγματα συνεργασιών υπάρχουν σε όλο τον κόσμο: Γερμανία, Γαλλία, Σουηδία και πολλές άλλες χώρες, που οδήγησαν για παράδειγμα φτωχούς φοιτητές, να μένουν ο καθένας στο δωματιάκι του με κοινή κουζίνα, ή στη Δανία να υπάρχει ένα δίκτυο με κοινά αυτοκίνητα, ή στη Σουηδία (παραδείγματα πλούσιων, μάλιστα, χωρών) να έχουν δημοτικά ποδήλατα, τα οποία τα παίρνεις πηγαίνεις στη δουλειά σου και τα αφήνεις σε ένα άλλο χώρο στάθμευσης, οπότε διευκολύνεται το κοινό και χαμηλώνει το κόστος.

 

Δεν πρέπει να δεχτούμε παθητικά όλη αυτή την επίθεση και επιπλέον, χρειάζεται να φύγουμε από τη νοοτροπία του ατομικού και μόνο συμφέροντος. Δεν μπορεί να επιβιώσει μόνος του, κάποιος, σε μια τέτοια κατάσταση.
Άλλωστε, όλη αυτή η υπόθεση του χρέους είναι μία μπούρδα. Στην ουσία είναι ένα σχέδιο κατάκτησης της Ελλάδας: Μεταξάς και χρέος. Βενιζέλος και χρέος…, η Ελλάδα, με λίγα λόγια, είχε χρέος από τότε που γεννήθηκε ως κράτος, αφού από το 1830 με το πρωτόκολλο του Λονδίνου ήταν ήδη προτεκτοράτο. Ποτέ δεν ήταν ανεξάρτητο κράτος κι από τη μία μας έκαναν επιθέσεις με πραγματικούς πολέμους και από την άλλη με οικονομικούς που συνεχίζονται μέχρι τώρα.

Η Deutsche Bank είχε χρηματοδοτήσει το Νταχάου. Ήταν ο σπόνσορας. Ο Ford είχε δώσει όλα τα φορτηγά και τα τζιπ για τον Χίτλερ. Η Mercedes τι έκανε στον πόλεμο; Η IBM δεν είχε κάνει εκείνα τα εξελιγμένα μηχανήματα για να εντοπίζουν τους Εβραίους; Η Siemens δεν είχε όλες τις επικοινωνίες; Η BOSS δεν είχε κάνει τα ρούχα των ναζί; Κι αυτές οι εταιρείες ακόμα κυριαρχούνε και καμία δεν έπαθε τίποτα. Μόνοι τους έκαναν τον πόλεμο οι γερμανοί; Όχι. Ήταν, μια ολόκληρη οικονομική κοινωνία από κάτω, βιομηχανική, τραπεζική κλπ., που ενίσχυσε τον Χίτλερ. Τι έγιναν όλες αυτές οι εταιρείες; Δεν έχουν καμία ευθύνη; Και τι κάνανε τα όπλα; Για παράδειγμα, η εταιρεία Remington, με τις γραφομηχανές, προηγουμένως είχε τα όπλα. Δεν υπήρχε, δηλαδή, «Νυρεμβέργη» των εταιρειών, να τους καθίσουνε στο σκαμνί...

Υπήρχε, λοιπόν, και υπάρχει, ένα πλέγμα που αντί να κάνει πόλεμο με όπλα κάνει οικονομικό πόλεμο.

Η απλή λογική, λοιπόν, λέει, ότι θα έπρεπε να δούμε από την αρχή: «Ποιο είναι αυτό το χρέος;». Υπάρχουν διεθνής επιτροπές, κινήσεις σε όλο τον κόσμο, να καθίσουμε όλοι κάτω, να διερευνήσουμε τι είναι αυτό το χρέος. Γιατί εκείνο που λένε ακόμη και οι δεξιοί οικονομολόγοι, είναι ότι δεν γίνεται να παίρνουμε ένα νέο δάνειο για να πληρώσουμε ένα προηγούμενο, όταν το 2020 θα έχουμε φτάσει στο επίπεδο του 2009. Τι νόημα έχει;

Από την άλλη, δεν πιστεύω στην ικανότητα των πολιτικών κομμάτων και βάζω μέσα σε αυτά και τα κόμματα της Αριστεράς, διότι έχει διαμορφωθεί ένα μέτωπο από τα κάτω, από τους χούλιγκανς, από τους δημόσιους υπαλλήλους, από τους δασκάλους, από τους ταξιτζήδες κλπ., ένα μέτωπο, που πρέπει επιτέλους να του δώσουν μία πολιτική προοπτική. Δεν γίνεται να συνεχίσει να αντιμετωπίζεται αυτό το μέτωπο από την αριστερά με αντίστοιχη λογική: Μέτωπο ο ένας, μέτωπο κι ο άλλος.

Από την εποχή που ο Τσίπρας μπήκε επικεφαλής του Συριζα, είχαμε διάσπαση Θεοδωράκη, διάσπαση Κουβέλη, διάσπαση Αλαβάνου… Αρκετά! Μπείτε μέσα και βοηθήστε τον κόσμο, δώστε μία πολιτική προοπτική και μία ανατροπή του συστήματος και όχι μονάχα σε ελληνικό επίπεδο, αλλά σε ευρωπαϊκό και σε παγκόσμιο. Διότι, το ξέρουμε, η κρίση αυτή δεν είναι ελληνική. Είναι δομική του παγκόσμιου καπιταλισμού, που τώρα είναι η αδύναμή του στιγμή. Δώστε, λοιπόν, μια προοπτική που θα στηρίζεται σε μια κοινωνία με κοινότητες, με εναλλακτικούς οργανισμούς, με αυτοδιοίκηση, με συνεργασία. Δεν είναι τυχαίο, το ότι διαβάζουμε από τη Wall Street και από όλες τις χώρες, Ισπανία, Αγγλία, Γαλλία κλπ, πως πάνω-κάτω σε αυτό το πλαίσιο, πλέον, κινείται ο κόσμος παγκοσμίως.
Κάτι πρέπει να γίνει να πάρει ο κόσμος την εξουσία. Αλλά αυτό είναι δύσκολο, γιατί υπάρχουν οι εγωισμοί, υπάρχουν τα συμφέροντα, υπάρχουν οι σημαίες, υπάρχουν πολλά πράγματα, γι αυτό ο καθένας πρέπει να κάνει μία ανατροπή του εαυτού του.
«Με αφορμή την κατάσταση της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία» έχω να συστήσω το παράδειγμα της le Monde Diplomatique η οποία πουλήθηκε στους συντάκτες και στους αναγνώστες της, κι αυτή τη στιγμή έχει 2.400.000 φύλλα σε όλο τον κόσμο και βγαίνει σε 27 γλώσσες»,
Το συγκεκριμένο παράδειγμα της le Monde Diplomatique δείχνει ότι υπάρχει και μια άλλη εναλλακτική λύση στο χώρο των εντύπων και όχι μόνο, δηλαδή, να γίνουν συνεταιρισμοί όπως υπήρχαν οι αγρότες που πουλούσαν τα προϊόντα τους στην αγορά, έτσι να μαζευτούν και οι συντάκτες - το διοικητικό προσωπικό και γενικά οι εργαζόμενοι της εφημερίδας, και να πουλάνε οι ίδιοι κατευθείαν το προϊόν τους στον κόσμο.

Αυτή είναι μια βιώσιμη λύση και μπορεί τα έσοδα να είναι περιορισμένα σε μια τέτοια περίπτωση, αλλά είναι καλύτερα από το τίποτα και το κυριότερο, θα είναι δικά τους. Διότι τώρα είμαστε στο έλεος του κάθε εργοδότη που κάνει ότι θέλει. Και ο κάθε εργοδότης δεν εκδίδει ένα πολιτιστικό προϊόν, αλλά ένα εμπορικό προϊόν που θέλει να έχει κέρδος, οπότε το βάρος του είναι οι εργαζόμενοι γι’ αυτό έχουμε και όλες αυτές τις ελαστικές σχέσεις εργασίας.

Που καταλήγουμε, δηλαδή, ξεκινώντας με αφορμή την Ελευθεροτυπία; Ότι αυτή τη στιγμή, το λόγο έχει η αυτοδιαχείριση του ατόμου, εφόσον δεν έχουν πολιτική λύση τα κόμματα και δεν υπάρχει πολιτική ηγεσία που να μπορεί να δημιουργήσει διέξοδο από αυτόν τον φαύλο κύκλο του οικονομικού πολέμου. Άρα το μήνυμα του κινήματος του Συντάγματος δεν ήταν ανούσιο. Δεν βγαίνει τίποτα με το να λειτουργούμε σαν κόμματα. Οπότε, τουλάχιστον στους αριστερούς, λέω, να χωθούν μέσα στον κόσμο και να δώσουν άλλη πολιτική προοπτική.

Εγώ, λόγου χάριν, είμαι συγγραφέας και έχω συμβόλαια με τους εκδοτικούς οίκους που μου χρωστάνε. Γιατί να μη βγάλω ένα βιβλίο στο διαδίκτυο; Ποιο είναι το νόημα να είμαι σε με έναν εκδότη, να μου δίνει ένα ποσοστό και να μη βγαίνει μετά ούτε στο τηλέφωνο, ασχέτως εάν και αυτός, έχει τα δικά του δίκια ενδεχομένως; Αφού, όμως, έχω διάθεση να δουλέψω για τον κόσμο, γιατί να μην το κάνω;

Καταλήγω λοιπόν, όπως ήδη είπα, ότι οι εργαζόμενοι της Ελευθεροτυπίας θα μπορούσαν να κάνουν διαπραγματεύσεις, όπως έγινε και με την Monde Diplomatique, να καλέσουν τρεις ειδικούς για να τους δώσουν το know how, εφόσον ανάλογοι συνεταιρισμοί υπάρχουν στον κόσμο και είναι πάρα πολλοί. Χρειάζεται δημιουργικό μυαλό και συνεργασία, δηλαδή, να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε, και όχι τι θα κάνω εγώ που είμαι εκδότης ή εσύ που είσαι εργαζόμενος.

Από εκεί και πέρα, μπορεί να μην μπορούμε να πούμε στην εκδότρια της Ελευθεροτυπίας, «Μάνια Τεγοπούλου, άφησε τα στάνταρ ζωής που έχεις» αλλά «…Μείωσέ τα. Και αφού είσαι το ιστορικό πρόσωπο της εφημερίδας, πάρε έναν καλό μισθό και άσε τους υπόλοιπους, εμάς δηλαδή τους εργαζόμενους, να μοιραστούμε τα υπόλοιπα».

Αυτό δεν θα έδειχνε και ότι πραγματικά θέλει να την κρατήσει την εφημερίδα; Νομίζω πως ναι. Επειδή παρακολουθώ πολλές ξένες εφημερίδες, η Ελευθεροτυπία σε ευρωπαϊκό επίπεδο, έχει τους πιο πολλούς ελεύθερους συντάκτες, δηλαδή, έχει 10, 15, 30; δεν ξέρω ακριβώς πόσους, με πολύ καλά άρθρα τα οποία δεν τα συναντάς στον ευρωπαϊκό τύπο, παρά μόνο στον ειδικό τύπο.

Ε, δεν μπορεί μία μεγάλη εφημερίδα, καθημερινή, να έχει τόσα πολλά ελεύθερα άρθρα. Και νομίζω αυτό ήταν που ενόχλησε και την κυβέρνηση του Πασοκ. Γιατί οι φήμες λένε, αν και όχι επιβεβαιωμένα, ότι η κυβέρνηση εμπόδισε τις τράπεζες να δώσουν χρήματα. Δεν τους κάνει αυτή η εφημερίδα. Να το πω αλλιώς, είναι μια πολιτική δίωξη. Δεν μπορούν να την κλείσουν με λογοκρισία, μπορούν, όμως, να την κλείσουνε μη δίνοντας χρήματα.
tvxs.gr

ΤΙ ΖΗΤΑΕΙ Η ΤΡΟΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΔΑΝΕΙΟ

• Ενέργειες για να τεθεί σε ισχύ η εργασιακή εφεδρεία μεταξύ των οποίων και προσωπικές επιστολές στους περίπου 30.000 υπαλλήλους που έχει αποφασιστεί να τεθούν σε αυτό το καθεστώς.
• Έκδοση των αποφάσεων και παρεμβάσεις για το λουκέτο - συγχώνευση - συρρίκνωση των μεγάλων ΔΕΚΟ και φορέων που περιλάμβανε το νομοσχέδιο του καλοκαιριού (μεταξύ αυτών ΚΕΔ, ΕΤΑ, ΕΟΜΜΕΧ, ΙΓΜΕ, ΟΣΚ, ΔΕΠΑΝΟΜ, ΕΡΤ κλπ) και των υπόλοιπών μικρότερων φορέων
• Μεταβίβαση στο Ταμείο Αξιοποίησης της Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου όλων των αποκρατικοποιήσεων που είχαν προγραμματιστεί για φέτος και για το 2012. Μεταξύ αυτών η μεταβίβαση των μετοχών των τραπεζών (Alpha Bank, Εθνική. Πειραιώς), των ΟΛΠ, ΟΛΘ και περιφερειακών λιμένων, των ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, ΟΠΑΠ. ΕΛΤΑ, των περιφερειακών αεροδρομίων, του σταθμού αποθήκευσης φυσικού αερίου Ν Καβάλας, των αυτοκινητοδρόμων, της Εγνατίας Οδού και κρατικών κτηρίων. Θα πρέπει επίσης να τοποθετηθούν οι σύμβουλοι αποκρατικοποιήσεων σε συγκεκριμένες εταιρείες.
• Νέα λίστα φαρμάκων
• Μείωση του αριθμού των δικαιούχων αναπηρικής σύνταξης. Η Ελλάδα θα πρέπει να δεσμευθεί επίσης ότι θα καταθέσει και θα εγκρίνει τον προϋπολογισμό του 2012. Αυτός θα περιλαμβάνει ταυτόχρονα όλους τους εφαρμοστικούς νόμους για τα μέτρα του επόμενου έτους. Ο προϋπολογισμός θα συνοδεύεται από νέο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα που θα αναθεωρεί το πρόγραμμα του Ιουλίου του 2011.

Η αναθεώρηση θα είναι δεσμευτική για τη λήψη νέων μέτρων αξίας άνω των 8 δις ευρώ έως τον Ιούνιο του 2012 που θα εξειδικευθούν μετά την άνοιξη και ανάλογα με τα αποτελέσματα του PSI αλλά και των νέων αποκλίσεων του προϋπολογισμού του 2011 που πιθανόν να εμφανιστούν στην πορεία.Δεσμεύσεις ζητούνται και για τη πλήρη εφαρμογή του μνημονίου.
 -Νομοθετική παρέμβαση που θα καθιστά το τέλος στα ακίνητα μόνιμο μέτρο και μάλιστα που θα αποφέρει στο κράτος αυξανόμενα έσοδα τα επόμενα χρόνια ξεκινώντας από 1,67 δις ευρώ φέτος.

11 σημεία για το λαϊκό παράγοντα

 Του Γιώργου Παπαϊωάννου.

Το θερμόμετρο της πολιτικής κρίσης είναι στο κόκκινο. Αυτό έχει να κάνει με την όξυνση όλων των αντιθέσεων σε ένα περιβάλλον βαθιάς οικονομικής κρίσης.
Αντιθέσεις ανάμεσα στις ΗΠΑ και στην Ε.Ε., ανάμεσα στις δυνάμεις του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου, ανάμεσα στο διευθυντήριο της Ε.Ε. και την περιφέρεια, ανάμεσα στις παλιές και τις αναδυόμενες μεγάλες δυνάμεις, ανάμεσα σε κυβερνήσεις και λαούς, ανάμεσα στις διαφορετικές μερίδες του κεφαλαίου, ανάμεσα στο πολιτικό προσωπικό και τις «αγορές».
Όλα τα παραπάνω στο πλαίσιο της εκρηκτικής αναντιστοιχίας πραγματικής και άυλης οικονομίας που τροφοδοτείται από την αντίθεση κεφαλαίου και εργασίας.

1. Κι όμως, καταλύτης των πολιτικών εξελίξεων των τελευταίων ημερών στην Ελλάδα είναι ο λαϊκός παράγοντας. Η τεράστια κινητοποίηση, ειδικά με τη 48ωρη απεργία και τις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου ήταν καθοριστική για τη συνέχεια. Στη δεύτερη περίπτωση ήταν κύρια τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που δρομολόγησαν εξελίξεις. Το ξεκάθαρο «Όχι στη νέα κατοχή», ο συνδυασμός του κοινωνικού ζητήματος με το εθνικό, η ευθεία σύγκρουση με το πολιτικό σύστημα ήταν στοιχεία εκρηκτικά και όχι εύκολα διαχειρίσιμα.

2. Η συμπύκνωση διεθνών αντιθέσεων στο υποσύνολο Ελλάδα, οι πολιτικές που δρομολογούνται εδώ και ενάμιση χρόνο για το λύσιμο ενός επικίνδυνου κόμπου στη θηλιά της Ευρωζώνης, δημιουργούν μια κατάσταση τέτοια που μια σειρά αντιθέσεις περνάνε από τη σφαίρα του «άυλου» στη σφαίρα του πραγματικού και πυροδοτούν εκρηκτικές καταστάσεις. Το πολύμορφο κάψιμο παραγωγικών δυνάμεων ως απάντηση στην κρίση δεν είναι μια υπόθεση εργαστηρίου αλλά μεταφράζεται σε κάψιμο ανθρώπων, προοπτικών, χωρών.
3. Η συμφωνία με την Ευρωπαϊκή Ένωση έγινε στις 26 Οκτωβρίου. Στις 27 ο Παπανδρέου έβγαλε διάγγελμα στον ελληνικό λαό παρουσιάζοντας τις αποφάσεις της Συνόδου σαν τεράστια εθνική επιτυχία και καθησυχάζοντας ότι «τίποτα μα τίποτα σε αυτήν την συμφωνία δεν θυσιάζει την δυνατότητά μας να πάρουμε τις δικές μας αποφάσεις. Αντίθετα, ανοίγει τον δρόμο να φύγουμε από εξαρτήσεις». Στις 28 ο λαός δίνει την απάντησή του και κουρελιάζει όλο το περιτύλιγμα της νέας σύμβασης υποτέλειας. Όσα έγιναν στις 28 θα πρέπει να τα δούμε με μια άλλη οπτική. Καμιά φορά, ζώντας την ιστορία είναι δύσκολο να συλλάβει κανείς τις διαστάσεις της. Η ιστορία θα γράψει αρκετά για αυτή τη μέρα και ας μας φαίνεται σήμερα υπερβολικό.
4. Υπήρξε μετά την 48ωρη απεργία ένα ερωτηματικό μήπως το «αυθόρμητο κίνημα» έχει δείξει τα όριά του. Μια αναζήτηση κάποιας άλλης λύσης που ίσως κάπως πιο εύκολα να έλυνε δύσκολα προβλήματα. Μήπως η λαϊκή οργή δεν μπορεί «αυθόρμητα» να καταφέρει και πολλά πράγματα; Αυτή η συζήτηση έχει μεγάλο ενδιαφέρον, αρκεί να ξεκαθαρίζονται κάποιοι όροι και έννοιες. Τι εννοούμε αυθόρμητο και τι συνειδητό; Υπάρχει «συνειδητό» χωρίς να είναι σε πραγματική σχέση με το «αυθόρμητο»; Κάποιος παλιός έγραφε: «Δεν αρκεί να αυτοκαλούμαστε "εμπροσθοφυλακή", πρωτοπόρο τμήμα, πρέπει και να δρούμε κατά τέτοιο τρόπο, ώστε όλα τα άλλα τμήματα να μας βλέπουν και ν' αναγκάζονται ν' αναγνωρίσουν ότι βαδίζουμε στην πρωτοπορία». Δεν υπάρχουν πρωτοπορίες χωρίς να αναγνωρίζονται ως τέτοιες από ένα μαζικό κίνημα ή έστω από σημαντικό τμήμα του.
5. Άρα ένα πρώτο πράγμα είναι να αναγνωρίσουμε ότι στην Ελλάδα έχει κάνει την εμφάνισή του ένα μαζικό λαϊκό κίνημα. Ότι υπήρξε ένας πρώτος κύκλος αγώνων (Μνημόνιο, 5η Μάη) που έδειξε μεγάλες δυνατότητες αλλά και όρια. Ότι δεν ήταν κάποιο «συνειδητό» τμήμα, με την έννοια των επιτελείων της υπαρκτής Αριστεράς, που έβγαλε συμπεράσματα και οδήγησε σε μετασχηματισμούς. Ήταν ο «αυθόρμητος παράγοντας» που μπήκε σε ένα δεύτερο κύκλο αγώνων (πλατείες, Σύνταγμα) απαντώντας με τον τρόπο του σε μια σειρά ελλείψεις και όρια και λύνοντας βασικά πρακτικά αλλά και πολιτικά προβλήματα.
6. Αν ένα βασικό κριτήριο των «κλασικών» διαχωρισμών γύρω από το αυθόρμητο και το συνειδητό είναι η σχέση οικονομικής και πολιτικής πάλης, τότε θα πρέπει να προβληματιστούμε για το πόσο συνειδητό είναι το «συνειδητό» και πόσο αυθόρμητο είναι το «αυθόρμητο». Γιατί, αν πέντε χαρακτηριστικά γνωρίσματα αυτού του δεύτερου κύκλου αγώνων ήταν η σύνδεση του εθνικού με το κοινωνικό ζήτημα, το πολιτικό αίτημα της πτώσης της κυβέρνησης, η στοχοποίηση του πολιτικού συστήματος, το αίτημα της Δημοκρατίας και μια πρωτοφανέρωτου εύρους λαϊκή ενότητα, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι αυτά με έναν τρόπο επιβλήθηκαν από το Λαϊκό παράγοντα.
7. Ο τρίτος κύκλος αγώνων που άνοιξε αυτό το φθινόπωρο σημαδεύεται από τη διάχυση ενός πνεύματος που έχει να κάνει με αυτά που αναφέρουμε παραπάνω, σε ένα περιβάλλον που οξύνονται τόσο οι όροι της οικονομικής κρίσης με τα πιο γρήγορα βήματα προς τη χρεοκοπία, όσο και οι όροι μιας βαθιάς πολιτικής κρίσης. Τα βήματα που έκανε ο λαϊκός παράγοντας, τα βαθιά προχωρήματα ενός πασιφανούς λαϊκού ριζοσπαστισμού, βαθαίνουν αυτή την πολιτική κρίση και οξύνουν στο έπακρο όλες τις αντιθέσεις.
8. Ας μην εγκλωβίσουμε τη σκέψη μας στις μορφές που παίρνουν τα καθημερινά επεισόδια αυτής της πολιτικής κρίσης. Οι μανούβρες που κάνει το πολιτικό σύστημα, η προσφυγή σε λύσεις χειρισμού και συναίνεσης, η επίκληση διλημμάτων και μονόδρομων είναι ο δρόμος που προσπαθούν να περπατήσουν. Δεν έχουμε μια άμεση αντανάκλαση της λαϊκής δραστηριοποίησης σε προοδευτικές λύσεις και μετατοπίσεις, σε υποχωρήσεις των «πάνω» και αυτό είναι «λογικό» σε ένα περιβάλλον που η οικονομική κρίση, ο νομισματικός πόλεμος, οι οξυμένοι ανταγωνισμοί επιβάλλουν μια θωράκιση και απαγόρευση, προς το παρόν, άλλων προοπτικών.
9. Σε αυτή τη βάση θα είχε όντως μεγάλο νόημα η αναζήτηση πραγματικών λύσεων. Σε μια τέτοια βάση θα πρέπει όντως να προβληματιστούμε για μια συμβολή στον προσανατολισμό, την αντοχή, τη διέξοδο που μπορεί να υπάρξει. Σε αυτή τη βάση έχει νόημα η αναζήτηση λύσεων που να καλύπτουν το κενό του λεγόμενου υποκειμενικού παράγοντα. Δεν μπορούν να υπάρξουν πραγματικές λύσεις αν δεν επιχειρηθεί η σύνδεση με τα πραγματικά κοινωνικά υποκείμενα που είναι σε κίνηση. Δεν μπορούν να υπάρξουν πραγματικές λύσεις επιβάλλοντας μία πλατφόρμα που να είναι πολύ διαφορετική από αυτή η οποία σήμερα είναι σε θέση να κινητοποιήσει εκατοντάδες χιλιάδες και εκατομμύρια ανθρώπους. Είναι άλλο η ζύμωση για πιο «προχωρημένα» αιτήματα και συνθήματα και άλλο τι μπορεί σήμερα να ενώσει και να κινητοποιήσει τον αγωνιζόμενο λαό. Ούτε μπορούν να εννοηθούν πραγματικές λύσεις με μετατοπίσεις πολιτικών υποκειμένων που αφορούν μόνο στο επίπεδο των διακηρύξεων ή των προχωρημένων στόχων (σοσιαλισμός και άλλα) και όχι σε βασικά φυσιογνωμικά στοιχεία που είναι αναγκαία για την όσμωση με τον αγωνιζόμενο λαό (δημοκρατισμός, προσφορά, συμμετοχή ως τμήμα του κινήματος, ξέκομμα με τις συνήθειες και τις πρακτικές του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος).
10. Κάποιοι άλλοι «παλιοί», στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, όριζαν περίπου έτσι κάποια από τα κύρια συνθήματα ενός δημοκρατικού μετώπου: «Ψωμί - Δουλειά. Δημοκρατικές ελευθερίες - Γενική Αμνηστία. Ομαλότητα - Λαϊκή Συμφιλίωση. Δημοκρατία - Ανεξαρτησία. Ειρήνη». Άλλες εποχές; Σίγουρα. Αλλά η ουσία είναι ότι δεν γίνεται να οικοδομηθεί κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο χωρίς να ορίζει μια πραγματική βάση συσπείρωσης των βασικών δυνάμεων που έχουν συμφέρον για μια άλλη διέξοδο της χώρας.
Με αυτή την έννοια, ας δούμε πιο προσεκτικά τα συνθήματα, τα αιτήματα, τη φωνή του λαού που μετέτρεψε τις παρελάσεις σε διαδηλώσεις ανατροπής των δεδομένων. Η αντίσταση σε μια νέα κατοχή, η άρνηση να γίνει η χώρα προτεκτοράτο, η απόρριψη του πολιτικού συστήματος και ειδικά τα όρια που ξεπέρασε η «ασέβεια» προς τον πρόεδρο της δημοκρατίας, η θέληση για πραγματική Δημοκρατία και όχι κοροϊδία ήταν αιχμηρά σημεία που δημιούργησαν μεγάλη αναταραχή στα νεοκατοχικά επιτελεία.
Έτσι, ο λαός έδωσε τη δική του πρωτότυπη απάντηση στα ερωτηματικά για το τι άλλο μπορεί να γίνει μετά τη 48ωρη απεργία. Μια απάντηση που κανένα επιτελείο δεν μπόρεσε να προσχεδιάσει. Κάπως έτσι, μήπως, δεν έγινε και στις 5 του Μάη;
11. Οι μανούβρες του πολιτικού συστήματος, το πραγματικό ντελίριο της πολιτικής κρίσης, δεν μπορούν να εξηγηθούν με βάση μόνο τις αντιθέσεις ανάμεσα στα κυρίαρχα επιτελεία. Η πρωτοφανής αντίθεση της κοινωνίας στην πρωτόγνωρη συμπίεση που επιβάλλεται, η πρωτοφανής απονομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος είναι ο καταλύτης των εξελίξεων. Η εκμετάλλευση των αντιθέσεων των «πάνω» μπορεί να γίνει μόνο στο έδαφος της μαζικής ενεργοποίησης και της μετωπικής συσπείρωσης κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων πάνω σε εκείνα τα ζητήματα για τα οποία σήμερα μπορεί η «μάζα» να κινητοποιηθεί και να κάνει θυσίες και όχι με «ασκήσεις επί χάρτου».
Κλείνοντας, λοιπόν, πιο «συνθηματικά», παρατεταμένος λαϊκός αγώνας, κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο, οργάνωση του λαού για ανατροπή του έκτακτου καθεστώτος, για αλληλεγγύη, επιβίωση και αξιοπρέπεια, διώξιμο της τρόικας και των κυβερνήσεών της, δημοκρατία, ανεξαρτησία, χειραφέτηση. Είναι πολύ λίγα;
Χρειάζονται, πάντως, την πολύτιμη συμβολή κάθε συνειδητού αγωνιζόμενου ανθρώπου και δύναμης.

http://edromos.gr/

Η Ελλάδα πρώτη παγκοσμίως στην αγορά όπλων από τη Γερμανία

Yπάρχει ένας ελέφαντας στο δωμάτιο: το μέγεθος της εξάρτησης των γερμανικών και γαλλικών οπλοβιομηχανιών από την Ελλάδα''.

''Η Ελλάδα αγοράζει από τους Γερμανούς περισσότερα όπλα από οποιαδήποτε άλλη χώρα. Ορισμένοι Ελληνες θέλουν να μάθουν γιατί η Γαλλία και η Γερμανία απαιτούν περικοπές σε συντάξεις, μισθούς και δημόσιες υπηρεσίες, τη στιγμή που επιτρέπουν να συνεχιστεί απρόσκοπτα η αγορά όπλων''.

Αμείλικτοι είναι οι αριθμοί.Ο αμυντικός προϋπολογισμός της Ελλάδας είναι ο μεγαλύτερος, βάσει ΑΕΠ, σε όλη την Ευρωπαική Ένωση.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Stockholm International Peace Research Institute, η χώρα μας ξόδεψε για αμυντικές δαπάνες 7,1 δις ευρώ το 2010, όταν το 2007 το ποσό ήταν 6,24 δισεκατομμύρια ευρώ.

Μάλιστα από το σύνολο της ''πίτας'' των ελληνικών εξοπλισμών για το 2010, το 58% πήγε στη Γερμανία.

Independent