Απέρριψε το Πρωτοδικείο το αίτημα της «Απογευματινής» να τεθεί σε καθεστώς πτώχευσης

Απέρριψε το Πρωτοδικείο το αίτημα της εφημερίδας «Απογευματινή» να τεθεί σε καθεστώς πτώχευσης με απόφαση του, η οποία ερμηνεύεται ως κρίση του δικαστηρίου υπέρ της βιωσιμότητας της επιχείρησης.

Η αίτηση της ιδιοκτησίας της ιστορικής εφημερίδας φαίνεται να μην απέδωσε τα αναμενόμενα, καθώς το δικαστήριο έλαβε υπόψη του ότι οι περισσότεροι πιστωτές δεν συναινούσαν με την πτώχευσή της, όπως οι εργαζόμενοι, οι οποίοι αντιτάχθηκαν στην επιδιωκόμενη από τον βασικό μέτοχο της εταιρείας πτώχευση.

Μετά την απόφαση του δικαστηρίου, η εταιρεία θα πρέπει να εκπληρώσει όλες τις υποχρεώσεις της προς τους πιστωτές της, οι οποίοι πλέον νόμιμα μπορούν να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους.

Η ιδιοκτησία της εφημερίδας αρχικά είχε προσφύγει στη διαδικασία του άρθρου 99 περί ρύθμισης χρεών, αλλά την ημέρα συζήτησης η προσφυγή απεσύρθη και κατατέθηκε προσφυγή για πτώχευση της εταιρείας.

Εθνική Άμυνα: Εξοπλισμοί και χρέος - του Θ. Δρίτσα- ΠΗΓΗ: Ποντίκι

Πραγματική ή πλασματική αλληλουχία;

Ένας από τους μάρτυρες που εξέτασε τον Ιούνιο η Επιτροπή της Βουλής, για το σκάνδαλο της παραγγελίας των γερμανικών υποβρυχίων, είπε – απαντώντας σε ερώτηση για τη σκοπιμότητα εκείνης της παραγγελίας – ότι «με αυτά τα υποβρύχια θα μπορούσαμε να γίνουμε κυρίαρχοι στο Αιγαίο». Η απόφαση για την παραγγελία πάρθηκε το 2000. Η κρίση στα 'Ιμια ήταν τότε πρόσφατη και, βεβαίως, τους εξοπλιστικούς σχεδιασμούς «βάραινε» η τουρκική εισβολή στην Κύπρο, 26 χρόνια πριν... Σήμερα, 11 χρόνια μετά, η Ελλάδα απέχει πολύ από τη θέση του «κυρίαρχου στο Αιγαίο», κι αυτό ανεξάρτητα από την οικονομική κρίση και την κρίση χρέους. Για να μείνουμε, όμως, στο παράδειγμα των υποβρυχίων, σήμερα κατασκευάζονται 6 υποβρύχια του ίδιου τύπου στα ναυπηγεία Γκολτσούκ στην Τουρκία – δύο, δηλαδή, περισσότερα από τα τέσσερα που έχει παραγγείλει η Ελλάδα.

Τι θα γίνει μετά; Θα παραγγείλει η Ελλάδα άλλα δύο υποβρύχια, προκειμένου να αποκατασταθεί η ισορροπία, ή άλλα τρία ώστε να αποκτήσει υπεροπλία; Βέβαια, τίποτα από αυτά δεν θα γίνει, διότι η Ελλάδα βρίσκεται σε δεινή οικονομική κατάσταση. Η αποκλιμάκωση του ανταγωνισμού των εξοπλισμών δεν θα είναι αποτέλεσμα διαπραγματεύσεων ή βελτίωσης των σχέσεων και συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Αντιθέτως, θα γίνει μονομερώς και κατ' ανάγκην.

Το ερώτημα, αν θα μπορούσε να έχει υπάρξει ελληνοτουρκική συμφωνία για αμοιβαία μείωση των εξοπλισμών, δεν μπορεί να απαντηθεί θεωρητικά και υποθετικά. Μπορεί, ωστόσο, να απαντηθεί πρακτικά, μόνο εφόσον έχουν γίνει οι απαραίτητες ενέργειες. Από τουρκικής πλευράς υπήρξαν σχετικές αναφορές τα περασμένα χρόνια. Πολλές φορές Τούρκοι αξιωματούχοι μίλησαν για μείωση των εξοπλισμών και των στρατιωτικών δαπανών στην ανατολική και στη δυτική ακτή του Αιγαίου. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός της Τουρκίας εκθείασε την προοπτική ανάπτυξης και ευημερίας που θα ανοιγόταν, εάν οι μεγάλοι πόροι που δαπανώνται για όπλα διοχετεύονταν σε ειρηνικούς σκοπούς. Είναι απολύτως δικαιολογημένο το ερώτημα, αν ο κ. Ερντογάν ήταν ειλικρινής. Αλλά αυτό θα μπορούσε να απαντηθεί μόνο πρακτικά, δηλαδή εάν η ελληνική κυβέρνηση παρουσίαζε προτάσεις για συγκεκριμένα βήματα μείωσης των εξοπλισμών και των στρατιωτικών δαπανών, οι οποίοι θα μπορούσαν να φτάσουν πολύ μακριά, ως την πλήρη παύση στρατιωτικών ενεργειών στο Αιγαίο. Όμως, η ελληνική κυβέρνηση προτίμησε να μην αντιδράσει.

Η διπλωματία των εξοπλισμών

Ήδη, έπειτα από τον θόρυβο που έγινε, και αφού η αδυναμία της Ελλάδας να δανειστεί και να πληρώσει έγινε πασιφανής, φαίνεται πως έχει παγώσει η παραγγελία 6 φρεγατών τύπου FREMM από τη Γαλλία, αρχικού κόστους 2,5 δισεκατομμυρίων ευρώ, εξοπλισμένων με πυραύλους Scalp-Naval βεληνεκούς 1000 χιλιομέτρων. Αξίζει ωστόσο να θυμηθούμε ότι η παραγγελία, που καρκινοβατούσε, έδειχνε να «κλείνει» λίγο πριν από την απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, στις 26 Μαρτίου 2010, όταν η κυβέρνηση ζητούσε υποστηρικτές, προκειμένου να δανειοδοτηθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Λίγους μήνες αργότερα (κι ενώ η Ελλάδα βρισκόταν ήδη σε καθεστώς κηδεμονίας, εφαρμόζοντας τα μέτρα του πρώτου Μνημονίου) γίνονταν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ ελληνικών και γαλλικών ναυπηγείων, των γαλλικών DCNS και των ελληνικών Ναυπηγείων Ελευσίνας-Νεωρίου. Στη γερμανική Ομοσπονδιακή Βουλή και στο Ευρωκοινοβούλιο, υπήρξαν έντονες αντιδράσεις από την Αριστερά, αλλά και από τους Πράσινους, ενώ στην Ελλάδα αντέδρασαν ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και το ΚΚΕ.

Η παραγγελία των γαλλικών πολεμικών πλοίων είναι χαρακτηριστική για το φαινόμενο που ονομάστηκε «διπλωματία των εξοπλισμών». Το 2008 είχαν δοθεί οι πρώτες διαβεβαιώσεις στους Γάλλους με αντάλλαγμα, όπως γράφτηκε, την υποστήριξη της ελληνικής θέσης στο ζήτημα της ένταξης της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν ήθελε τους βόρειους γείτονές μας στο ΝΑΤΟ, προπάντων για να μην επιβαρυνθεί η συμμαχία με τις εσωτερικές διενέξεις της ΠΓΔΜ. Καλού - κακού, όμως, η Ελλάδα υποσχέθηκε ότι θα παραγγείλει και 6 φρεγάτες. Παρόμοιες «διπλωματικές» παραγγελίες φαίνεται ότι έχουν γίνει πολλές, αφού οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις διαθέτουν όπλα κάθε προελεύσεως: ΗΠΑ, Γερμανία, Γαλλία, Βρετανία, Ιταλία, Ρωσία, ενώ τώρα μάλιστα φαίνεται ότι στους προμηθευτές των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων θα προστεθεί και το Ισραήλ.

Οι «διεθνείς υποχρεώσεις»

Τα ερωτήματα για τη σκοπιμότητα αυτών ακριβώς των οπλικών συστημάτων – όπως άλλωστε και της νέας διάταξης των Ενόπλων Δυνάμεων και της προϊούσας μετατροπής τους σε επαγγελματικό στρατό – είναι εύλογα. Όπως, ας πούμε, τι χρειάζεται η Ελλάδα τους πυραύλους των γαλλικών φρεγατών, αφού κανένας πιθανός στόχος σε οποιουδήποτε είδους σύρραξη δεν απέχει τόσο πολύ; Τι χρειάζονται υποβρύχια που μπορούν να μείνουν πολύ χρόνο σε κατάδυση, όταν οι αποστάσεις στο Αιγαίο είναι τόσο μικρές; Μιλώντας στη Βουλή, δύο υπουργοί Εθνικής Άμυνας, ο κ. Μεϊμαράκης, επί πρωθυπουργίας Καραμανλή, και ο κ. Βενιζέλος πριν μετατεθεί στο υπουργείο Οικονομικών, ανέφεραν την άλλη πλευρά της στρατιωτικής πολιτικής της Ελλάδας, που είναι η συμμετοχή των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων σε διεθνείς αποστολές. Ο κ. Μεϊμαράκης, δικαιολογώντας τον διπλασιασμό των επαγγελματιών οπλιτών, είχε πει ότι αυτό γίνεται προκειμένου να μπορεί να ανταποκριθεί η Ελλάδα στις «διεθνείς της υποχρεώσεις». Ο κ. Βενιζέλος, απαντώντας σε δική μου κριτική, ότι οι αγορές όπλων από τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις εξυπηρετούν περισσότερο νατοϊκούς σχεδιασμούς, είπε ότι κατανοεί την κριτική από τη σκοπιά του ΣΥΡΙΖΑ. Από τη σκοπιά της κυβέρνησης, όμως, αποτελεί προτεραιότητα η συμμετοχή στις διεθνείς δομές και η τήρηση των υποχρεώσεων που απορρέουν από αυτές.

Με αυτά τα δεδομένα εξηγείται, αν όχι το ύψος, το είδος ορισμένων παραγγελιών οπλικών συστημάτων. Είναι όπλα που προσφέρονται για χρήση σε διεθνείς εκστρατείες, για τις οποίες το ελληνικό Δημόσιο δαπανά σημαντικά ποσά. Παρότι το ύψος τους δεν είναι ακριβώς γνωστό, ελληνικές διπλωματικές πηγές μιλούν για 200 εκατ. ευρώ τον χρόνο, θέλοντας έτσι να υπογραμμίσουν την ελληνική συμβολή σε αυτού του είδους τις διεθνείς δραστηριότητες.

Ανάγκη άμεσης επανεξέτασης της εξοπλιστικής πολιτικής

Η οικονομική κρίση και η κατάρρευση των οικονομικών του ελληνικού Δημοσίου επανατοποθετούν το ζήτημα των εξοπλιστικών δαπανών – και των στρατιωτικών δαπανών συνολικά – αν και όχι με τον πιο ευνοϊκό και επιθυμητό τρόπο. Το ερώτημα αν η Ελλάδα μπορεί – ή για πόσο μεγάλο διάστημα μπορεί – να είναι πρωταθλητής στις στρατιωτικές δαπάνες, και ταυτοχρόνως ο καλύτερος πελάτης των βιομηχανιών όπλων, καθίσταται έκδηλα κρίσιμο. Η πολιτική του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού των εξοπλισμών, πρώτον, και του εξοπλισμού για να τηρήσει η Ελλάδα τις «διεθνείς της υποχρεώσεις», δεύτερον, είχε τη δική της συμβολή στη διόγκωση του χρέους. Η συμβολή αυτή είναι ποιοτικά διαφορετική και σημαντικότερη από την αντίστοιχη συμβολή άλλων δαπανών. Οι στρατιωτικές δαπάνες και οι εξοπλισμοί – σε αντίθεση με τις δαπάνες π.χ. για την Υγεία, την Παιδεία ή την οδοποιία – δεν είναι αναπαραγωγικοί, δεν εισέρχονται δηλαδή στην παραγωγή του κοινωνικού πλούτου. Γι’ αυτόν τον λόγο άλλωστε δεν συμπεριλαμβάνονται στις δημόσιες επενδύσεις, όσο μακράς διάρκειας κι αν είναι οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις ή τα οπλικά συστήματα. Είναι δαπάνες καθαρά ζημιογόνες και επομένως πρέπει να γίνονται με τη μέγιστη φειδώ και λεπτομερή έλεγχο της αναγκαιότητας και της αποτελεσματικότητάς τους. Η δαπάνη πάνω από 4% του ΑΕΠ, αρχικά για στρατιωτικούς σκοπούς, η οποία ως ποσοστό μειώθηκε – όχι όμως επειδή έγινε οικονομία, αλλά επειδή αυξήθηκε γρήγορα το ελληνικό ΑΕΠ –, σημαίνει μια σταθερή αύξηση του δημόσιου χρέους, η οποία βαθμιαία έχει καταστεί ανελαστική. Βασίζεται, βλέπεις, στην ιδεολογία της ηγετικής θέσης της Ελλάδας στα Βαλκάνια και τη νοτιοανατολική Μεσόγειο, και το αίτημα για μείωση αυτών των δαπανών καθίσταται αμέσως «εθνικά ύποπτο».

Σήμερα ξέρουμε ότι αυτή η ιδεολογία αποδείχθηκε κενή περιεχομένου και ότι η πολιτική που εκπορεύτηκε από αυτήν απέτυχε. Χρειάζεται λοιπόν, έστω και υπό πίεση, που δεν θα υπήρχε αν είχαν εισακουσθεί όσοι – όπως ο ΣΥΡΙΖΑ – προειδοποιούσαν για τους κινδύνους που ενείχε αυτή η πολιτική, και τη ζημιά που επέφερε, να επανεξεταστεί. Ας μην παραβλέψουμε ότι και η Τουρκία έχει ανάγκη να αναθεωρήσει την πολιτική της, ότι η γρήγορη οικονομική της ανάπτυξη την τελευταία πενταετία έχει δημιουργήσει προσδοκίες για αύξηση των κοινωνικών δαπανών που δεν συμβαδίζουν με τις υψηλές στρατιωτικές δαπάνες. Και ας διδαχθούμε από το γεγονός ότι η διαρκής προσαρμογή στην πολιτική των ισχυρών και τους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ – δηλαδή των ΗΠΑ και των μεγάλων ευρωπαϊκών κρατών – δεν απέδωσε, καθώς και ότι η στρατιωτική ετοιμότητα της Ελλάδας να συμμετάσχει σε εκστρατείες «όπου γης», όπως κι ο ανάλογος εξοπλισμός των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων έφεραν, μαζί με τη συνενοχή για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, μόνο βάρη για τις λαϊκές τάξεις της χώρας μας και απολύτως κανένα όφελος.

* Ο Θοδωρής Δρίτσας είναι βουλευτής Α΄ Πειραιά και Νησιών, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ και μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών και Άμυνας της Βουλής των Ελλήνων.

Ο "ΓΑΛΑΝΤΟΜΟΣ" ΕΡΓΟΔΟΤΗΣ ΚΥΡΙΟΣ ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ

Ο χώρος των ιντερνετικών ΜΜΕ είναι γεμάτος από παραδείγματα μαύρης, ανασφάλιστης, κακοπληρωμένης εργασίας για την πλειοψηφία των εργαζομένων που δουλεύουν σε αυτά. Εργαζομένων κατά κύριο λόγο νεαρής ηλικίας, ώστε να μη γνωρίζουν και πολλά περί εργασιακών δικαιωμάτων αλλά και να έχουν το περιθώριο να «αντέχουν» σε δύσκολες εργασιακές συνθήκες.

Ένας τέτοιος χώρος είναι και το tvxs.gr στο οποίο εργαζόμουν μέχρι πρόσφατα, μέχρι την απόλυσή μου στις 11 Ιουλίου 2011. Οι εργασιακές συνθήκες στο συγκεκριμένο μαγαζί δε διαφέρουν στην πραγματικότητα από εκείνες στα υπόλοιπα ιντερνετικά μέσα, που σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, η εργοδοσία έχει μετατρέψει την κρίση σε... «ευκαιρία» και συμπιέζει όσο μπορεί τα εργασιακά δικαιώματα. Το αποτέλεσμα είναι ο συνθήκες, κάτω από τις οποίες αναγκάζονται να δουλεύουν οι - κατά κύριο λόγο - νέοι εργαζόμενοι, να δυσχεραίνουν ολοένα και περισσότερο, ιδιαίτερα μπροστά στην ανυπαρξία της ΕΣΗΕΑ που κρατάει εκτός σωματείου όλο αυτό το εργατικό δυναμικό, αφήνοντάς το ακάλυπτο μπροστά στην εργοδοτική αυθαιρεσία.

Έτσι λοιπόν, ακόμα και σ' ένα μέσο που προβάλλεται ως «προοδευτικό» και «εναλλακτικό», η πλειοψηφία των εργαζομένων δουλεύει με ελλιπή ή και ανύπαρκτη ασφαλιστική κάλυψη, ή με μπλοκάκι (ως εκ τούτου η πλειοψηφία παίρνει 12 κι όχι 14 μισθούς το έτος) και με χαμηλούς μισθούς που κυμαίνονται από 400 ως 900 περίπου ευρώ. Οι αργίες και τα Σαββατοκύριακα δεν αμείβονται επιπλέον, όπως προβλέπεται από το νόμο, αλλά ανταλλάσσονται με ρεπό, ενώ όσοι συνάδελφοι, μέσα σε αυτές τις συνθήκες, αποχωρούν είτε «οικειοθελώς» είτε γιατί απολύονται (και έχουν υπάρξει απολύσεις και πριν τη δική μου), δεν αντικαθίστανται με αποτέλεσμα την εντατικοποίηση της εργασίας εκείνων που μένουν πίσω.

Κι επειδή ανάμεσα στους τυφλούς ο μονόφθαλμος βασιλεύει, η δική μου περίπτωση θεωρούνταν από την εργοδοσία, μάλλον «προνομιούχα». Όπως άλλωστε μου είχε πει ο ίδιος ο κ. Κούλογλου, ήταν τυπικός απέναντί μου σχετικά με τις υποχρεώσεις του ως εργοδότης, και ως εκ τούτου διεκδικούσε τα τυπικά και από εμένα (π.χ. να φέρνω χαρτί γιατρού σε περίπτωση ασθένειας κ.α.).

Τα τυπικά:

Ο μισθός μου ήταν 715 ευρώ για την πενθήμερη 8ωρη εργασία μου ως υπάλληλος γραφείου (με ολίγη από δημοσιογραφία όταν είχα χρόνο) και ασφάλιση στο ΙΚΑ. Τώρα το πως τα 715 ευρώ θεωρούνταν τυπικά από τον άνθρωπο που «ανέδειξε» τη γενιά των 700 ευρώ μέσω σχετικής εκπομπής του στο Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα... δεν μπορώ να γνωρίζω. Πέρα όμως από την πενθήμερη εργασία, από τον Οκτώβριο του 2010 μέχρι και τον Ιούνιο του 2011 εργαζόμουν και τα Σάββατα, κρατώντας τη δημοσιογραφική βάρδια, με ελάχιστη αμοιβή και χωρίς ασφαλιστική κάλυψη. Μέχρι και «εξυπηρέτηση» την αποκάλεσε ο κ. Κούλογλου μιας και έτσι ικανοποιούταν η όντως εκφρασμένη από καιρό επιθυμία μου να ασχοληθώ περισσότερο με το δημοσιογραφικό κομμάτι του tvxs.gr. Για να μη συζητήσω βέβαια για τους μήνες που εργαζόμουν χωρίς ασφάλιση, πριν την επίσημη πρόσληψή μου και αμισθί για κάμποσους μήνες μέσω του δημοφιλούς πλέον θεσμού της «μαθητείας».

Οι προαναφερθείσες συνθήκες εργασίας είχαν ως αποτέλεσμα η εργασία μου στο tvxs να είναι ολοένα και πιο ανυπόφορη. Ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα που διεκδικούσα να μου αναγνωριστεί το πτυχίο αλλά και να υπολογιστεί στις μέρες άδειας που δικαιούμουν όλο το έτος και όχι μόνο οι μήνες από την επίσημη πρόσληψή μου. Από τη στιγμή μάλιστα που είχα προσκομίσει το πτυχίο μου στην εργοδοσία, όπως άλλωστε μου είχε ζητηθεί, προκειμένου να χρηματοδοτηθεί η επιχείρηση από το πρόγραμμα ΕΣΠΑ. Μη αντέχοντας άλλο αυτή την κατάσταση, με τις δεδομένες εργασιακές συνθήκες, ήρθε και η τελική ρήξη με την εργοδοσία (με αφορμή έντονη «διαφωνία» για το πότε θα αναπλήρωνα 2 ώρες που χρωστούσα στο μαγαζί) που οδήγησε και στην απόλυσή μου.

Η περίπτωση του συγκεκριμένου μαγαζιού δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας όσον αφορά στις εργασιακές συνθήκες και στην καταστρατήγηση στοιχειωδών εργασιακών δικαιωμάτων στα ινετρνετικά ΜΜΕ. Ιδιαίτερα σε μια περίοδο κρίσιμη για τον κόσμο της εργασίας συνολικά, που δέχεται τη λυσαλέα επίθεση της κυβέρνησης και των εργοδοτών στο πλαίσιο του Μνημονίου και της κρίσης. Μια κρίση την οποία έχουν μετατρέψει σε «ευκαιρία» προκειμένου να διαλύσουν τις συλλογικές συμβάσεις (δεν αναφέρομαι φυσικά στα ιντερνετικά μαγαζιά που η συλλογική σύμβαση είναι άγνωστη λέξη) και όποιες κατακτήσεις είχαν κερδίσει οι εργαζόμενοι τα προηγούμενα χρόνια.

Και η ΕΣΗΕΑ όχι μόνο κοιμάται, αλλά αφήνει σκοπίμως (;) ακάλυπτους όλους αυτούς τους εργαζόμενους στα ιντερνετικά ΜΜΕ, μη αναγνωρίζοντάς τους ως συναδέλφους. Και μάλλον για να μη νιώθουν... «μειονεκτικά» απέναντι στους υπόλοιπους συναδέλφους, η πλειοψηφία των μελών του ΔΣ έχει φαίνεται αποφασίσει να δείξει την ίδια αδιαφορία μπροστά στις απολύσεις, μειώσεις μισθών κτλ, των εργαζομένων στα υπόλοιπα μέσα, με την αδράνεια που έχει επιδείξει χωρίς να προχωρά σε απεργιακές κινητοποιήσεις (με το πρόσχημα της μη συγκρότησης προεδρείου) και «αποχαιρετώντας» μας για το καλοκαίρι, παρά το γεγονός ότι η εργοδοσία στα ΜΜΕ συνεχίζει τις επιθέσεις τεχνιέντως εν μέσω καλοκαιριού.

Με τις δεδομένες εργασιακές συνθήκες στον χώρο συνολικά των ΜΜΕ, αλλά και ειδικότερα στα ιντερνετικά μαγαζιά, η αναγκαιότητα να ανοίξουν τα σωματεία για τον κόσμο που εργάζεται σε αυτά είναι πιο επιτακτική από ποτέ, ώστε να σταματήσουν να μένουν ακάλυπτοι οι εργαζόμενοι μπροστά στις «ορέξεις» των εργοδοτών.

Αμαλία Αλτίνου,

πρώην εργαζόμενη στο tvxs.gr - μέλος των Financial Crimes

Η Bank of America βουλιάζει εξαιτίας των επισφαλών στεγαστικών δανείων

Όποιος είπε ότι η αμερικανική κρίση κατοικίας έχει τελειώσει πρέπει να δει το διάγραμμα τιμών της μετοχής της Bank of America, η οποία καταγράφει μεγάλη πτώση σε όλο το 2011 ενώ τη Δευτέρα βουλιάζει στη δημοσίευση ειδήσεων ότι η τράπεζα θα χρειαστεί να αυξήσει την κεφαλαιοποίηση της κατά 50 δις δολάρια εξαιτίας του μεγέθους της τρύπας που αντιμετωπίζει από τα επισφαλή στεγαστικά δάνεια.

Πριν βιαστείτε να μιλήσετε για μεμονωμένη περίπτωση καλό είναι να γνωρίζετε πως οι καλύτεροι αναλυτές της αμερικανικής αγοράς κατοικίας προβλέπουν περαιτέρω πτώση των τιμών της τάξης του 15-20% ενώ το απόθεμα των σπιτιών που έχουν κατασχεθεί ξεπερνά τα 5 εκατομμύρια.

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΙΩΝ

 

''Σύντροφοι των Διεθνών Ταξιαρχιών. Λόγοι πολιτικοί, αίτια κρατικά, το συμφέρον αυτής της ίδιας της υπόθεσης για την οποία χύσατε το αίμα σας με απεριόριστη γενναιοδωρία, σας στέλνουν τώρα πίσω, μερικούς από σας, στην πατρίδα σας, άλλους σε αναγκαστική εξορία. Μπορείτε να φύγετε περήφανοι. Είσαστε η ιστορία. Γίνατε πρόσωπα μυθικά. Είσαστε το ηρωικό παράδειγμα της σταθερότητας και της διεθνούς απήχησης της Δημοκρατίας. Δεν θα σας ξεχάσουμε και όταν βγάλει φύλλο και πάλι το δένδρο της ελιάς, το δένδρο της ειρήνης, και αυτά μπλεχτούν με τα φύλλα της δάφνης για τη νίκη της Ισπανικής Δημοκρατίας, ελάτε πάλι πίσω''!!!

ΠΑΣΙΟΝΑΡΙΑ,αποχαιρετώντας τους αγωνιστές των ΔΙΕΘΝΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΙΩΝ.

Τον Δεκέμβριο του 1936, η Κομιντέρν αποφάσισε τη σύσταση τμημάτων εθελοντών, κομμουνιστών και μη, οι οποίοι θα πολεμούσαν εναντίον των δυνάμεων του Φράνκο, και τα οποία έμειναν γνωστά ως «Διεθνείς Ταξιαρχίες». Στα τρία χρόνια, που διήρκεσε ο πόλεμος, 50.000 άνθρωποι από 55 χώρες, όλων των κοινωνικών στρωμάτων, αγωνίστηκαν για την ελευθερία. Δέκα χιλιάδες από αυτούς δεν επέστρεψαν ποτέ.

H πρώτη συμπαγής ομάδα ελλήνων αγωνιστών έφθασε στην πόλη Αλμπαθέτε, η οποία ήταν το κέντρο υποδοχής και εκπαίδευσης των Διεθνών Ταξιαρχιών, τον Οκτώβριο του 1936, και εντάχθηκε στον «Βαλκανικό λόχο» του τάγματος «Ντιμιτρόφ» της 11ης Διεθνούς Ταξιαρχίας. Πάντως αρκετοί Ελληνες βρίσκονταν ήδη εκεί, διάσπαρτοι σε διάφορες άλλες μονάδες. Στα μέσα του 1937 συγκροτήθηκε ο ελληνικός λόχος, ο οποίος ονομάστηκε για λίγο «Νίκος Ζαχαριάδης» και αργότερα «Ρήγας Φερραίος», με διοικητή τον Γιάννη Παντελιά και πολιτικό επίτροπο το Δημήτρης Σακαρέλο, δραπέτη των φυλακών της Αίγινας.
Οι Έλληνες εθελοντές των Διεθνών Ταξιαρχιών αριθμούσαν γύρω στα 300-400 άτομα, Στην πλειοψηφία τους αποτελούντο από τρεις κατηγορίες: τους Έλληνες του εσωτερικού (κυρίως ναυτεργάτες, οι οποίοι αποτελούσαν και το 50% του συνόλου των εθελοντών), τους Έλληνες του εξωτερικού, (κυρίως από Αμερική, Γαλλία και Αγγλία) και τους Κύπριους.

Η πρώτη ομάδα των εθελοντών έφτασε στην Ισπανία το 1936 και ενσωματώθηκε στον Βαλκανικό Λόχο που αποτελείτο από Γιουγκοσλάβους. Ωστόσο υπήρχαν και αρκετοί οι οποίοι ενσωματώθηκαν σκόρπιοι σε άλλους λόχους, ανάλογα με την χώρα προέλευσής τους (πχ οι Έλληνες εξ Αμερικής υπηρέτησαν στο τάγμα «Αβραάμ Λίνκολν», ενώ εκείνοι από την Αγγλία έμειναν στο αγγλικό).
Σημαντικό ρόλο διαδραμάτισε η Ναυτεργατική Ενωση Ελλάδας με έδρα της εκείνη την εποχή τη Μασσαλία, λειτουργώντας ως συντονιστικό κέντρο που εξασφάλιζε τη μεταφορά ανθρώπινου δυναμικού και προπαγανδιστικού υλικού σε ολόκληρη την υφήλιο. Η συνεισφορά της δεν εξαντλείται μόνο στην παρουσία δεκάδων Ελλήνων ναυτεργατών στο μέτωπο, αλλά και στη δράση της στα πλοία, όπου τα πληρώματα σε πολλές περιπτώσεις εμπόδισαν την αποστολή υλικού προς τους φαλαγγίτες του Φράνκο.

Μεγάλη ομάδα των Ελλήνων εθελοντών προερχόταν από τις Ηνωμένες Πολιτείες, από τις τάξεις της ελληνοαμερικανικής κομμουνιστικής κίνησης του μεσοπολέμου,καθώς και από την Αγγλία από την οποία προήλθε ένα σημαντικό τμήμα εθελοντών κυρίως Κυπριακής καταγωγής.

Το 1938 είχαμε μεγάλη αύξηση των Ελλήνων και Κυπρίων εθελοντών που πήγαν στην Ισπανία. Aποτέλεσμα ήταν η δημιουργία και ενός δεύτερου Ελληνικού Λόχου, αυτή την φορά χωρίς όνομα, που ανήκε στην 129η Διεθνή Ταξιαρχία. Διοικητής αυτού του 2ου Ελληνικού λόχου ήταν ο Κυπριος Μιχάλης Οικονομίδης. Μετά απο λίγο καιρό στάλθηκε στο μέτωπο της Αραγωνίας όπου βρήκε τον λόχο “Ρήγα Φεραίο” και πόλεμησαν μαζί απέναντι στους Φασίστες.

Η τελευταία μάχη που συμμετείχαν Ελληνες ήταν η μάχη του Έβρου. Μετ΄απο εκεί όσοι Έλληνες δεν σκοτώθηκαν στα πεδία των μαχών αναγκάστηκαν να πάνε στην Καταλωνία. Όλοι οι εθελοντές αναγκάστηκαν να φύγουν απο την Ισπανία, αφού οι Διεθνείς Ταξιαρχίες θα έπαυαν να πολεμούν στο πλευρό των Δημοκρατικών. Οι περισσότεροι γυρίσαν στις πατρίδες τους, όμως στην Ελλάδα λόγω της δικτατορίσς του Μεταξά ήταν δύσκολη η επιστροφή. Έτσι οι περισσότεροι πήγαν στην Γαλλία οπού αργότερα θα πολεμούσαν πάλι απένατι στους Φασίστες, αυτή την φορά με το μέρος της Γαλλικής Αντίστασης.

Να σημειώσουμε επίσης ότι τα πρώτα μέλη των Διεθνών Ταξιαρχιών ήταν οι Γερμανοί πολιτικοί εξόριστοι συνδικαλιστές του Εργατικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (Sozialistische Arbeiterpartei Deutschland) με πολιτικό αρχηγό τον μετέπειτα καγκελάριο Βίλλυ Μπράντ.

Επίσης στην Ισπανία πολέμησε ο ιστορικός ηγέτης του ΑΚΕΛ Εζεκίας Παπαιωάννου. Ο Παπαϊωάννου ήταν από τους πρώτους εθελοντές και πολέμησε στη μάχη της Αντιούχα, όπου και τραυματίστηκε σοβαρά.

Τα μηνύματα του αγώνα των ΔΙΕΘΝΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΙΩΝ παραμένουν ζωντανά και επίκαιρα μέχρι σήμερα. η μόνη επιλογή απέναντι στο φασισμό είναι ο ασυμβίβαστος και ανειρήνευτος αγώνας για να μπορέσουμε να κτίσουμε το δικό μας αύριο. Η διεθνιστικής αλληλεγγύης είναι πάντα επίκαιρη το «NO PASARAN» πρέπει να ξανακουστεί σε όλες τις γλώσσες του κόσμου πιο μαζικά και πιο δυνατά από ποτέ!

19 Ιούλη 1979. Οι αντάρτες του Απελευθερωτικού Εθνικού Μετώπου των Σαντινίστας (FLSN) μπαίνουν νικηφόρα στη Μανάγκουα

Revolución Sandinista - Triunfo del FSLN

Yannis Tsal

19 Ιούλη 1979. Οι αντάρτες του Απελευθερωτικού Εθνικού Μετώπου των Σαντινίστας (FLSN) μπαίνουν νικηφόρα στη Μανάγκουα, τερματίζοντας τη δικτατορική δυναστεία των Σομόσα που καταδυνάστευε τη Νικαράγουα επί σχεδόν μισόν αιώνα. Το επαναστατικό μέτωπο των Σαντινίστας δημιουργήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του '60, από νεαρούς διανοούμενους όπως ο Κάρλος Φονσέκα Αμαδόρ και ο Τομάς Μπόρχε, εμπνευσμένους από τους αγώνες του ριζοσπάστη εθνικιστή επαναστάτη Σαντίνο, που πολέμησε τον βορειοαμερικανικό ιμπεριαλισμό τη δεκαετία του '30, αλλά και τον πρόσφατο θρίαμβο της Κουβανικής Επανάστασης. Το μέτωπο συσπείρωσε αγρότες, εργάτες, προοδευτικούς αστούς, ακόμα και χριστιανούς υποστηρικτές της “θεολογίας της απελευθέρωσης”, όπως ο ιερωμένος Ερνέστο Καρδενάλ, στον οποίο ανατέθηκε το Υπουργείο Πολιτισμού μετά τον θρίαμβο της επανάστασης.

Η κυβέρνηση των Σαντινίστας μέσα σε μια δεκαετία παρουσίασε εντυπωσιακό έργο. Πετυχημένη σταυροφορία κατά του αναλφαβητισμού, με επικεφαλής τον μετέπειτα ηγέτη τους Ντανιέλ Ορτέγα. Πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας για όλο το λαό. Αγροτική μεταρρύθμιση. Εθνικοποίηση στρατηγικής σημασίας πλουτοπαραγωγικών πηγών. Ώθηση των πολιτών προς το συνδικαλισμό και την οργάνωση συνεταιρισμών, γεγονός που αποτέλεσε «μια διαδικασία κοινωνικής δικαιοσύνης και άμεσης λαϊκής οργάνωσης που δεν είχε προηγούμενο στην ιστορία της Νικαράγουας και της Λατινικής Αμερικής, με εξαίρεση την Κούβα», σύμφωνα με τον ιστορικό Νούνιες.

Η τοπική ολιγαρχία και οι ΗΠΑ ενοχλήθηκαν από αυτές τις κοσμογονικές αλλαγές και χρησιμοποίησαν κάθε μέσο για να υπονομεύσουν την επανάσταση. Από προκλητική κατασυκοφάντηση, προερχόμενη κυρίως από την αντιπολιτευόμενη εφημερίδα La Prensa, που παρ' όλα αυτά συνεχίζει να λειτουργεί κανονικά, αλλά και ξένα μέσα ενημέρωσης, μέχρι στρατολόγηση των μισθοφόρων Κόντρας με κεφάλαια και εκπαιδευτές από τις ΗΠΑ. Οι Κόντρας εξαπολύουν φονικές επιθέσεις από τις γειτονικές χώρες, στα πλαίσια της τρομοκρατίας του “Βρώμικου Πολέμου” που αιματοκύλισε την Κεντρική Αμερική κατά τη δεκαετία του '80, ενορχηστρωμένη από τον περιβόητο Τζον Νεγρεπόντε και τον Όλιβερ Νόρθ.

Όσο βρώμικο κι αν είναι το χρήμα, όσο πολύπλοκο και να είναι το ξέπλυμά του, από το πλυντήριο βγαίνει πεντακάθαρο. Τη δεκαετία του ογδόντα, όταν ο Ρόναλντ Ρήγκαν ήταν πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, η Ζυρίχη ήταν το επιχειρηματικό κέντρο πολλαπλών συναλλαγών, υπό τη διεύθυνση του στρατηγού Όλιβερ Νορθ. Σύμφωνα με όσα αποκάλυψε ο Ελβετός συγγραφέας Ζαν Τσίγκλερ, βορειοαμερικανικά όπλα πήγαιναν στο Ιράν, μια εχθρική χώρα, και εξοφλούνταν κατά κύριο λόγο με μορφίνη και ηρωίνη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες πουλούσαν τα ναρκωτικά από τη Ζυρίχη και στη Ζυρίχη κατέθεταν τα χρήματα με τα οποία στη συνέχεια χρηματοδοτούσαν τους μισθοφόρους για το βομβαρδισμό αγροτικών συνεταιρισμών και σχολείων στη Νικαράγουα. Εκείνη την εποχή ο Ρόναλντ Ρήγκαν συνήθιζε να παρομοιάζει τους μισθοφόρους με πατέρες του έθνους των Ηνωμένων Πολιτειών.

Εντουάρντο Γκαλεάνο, ο Κόσμος Ανάποδα

Παρά τη λυσσώδη αντεπανάσταση, οι Σαντινίστας αντέχουν. Κερδίζουν άνετα τις εκλογές του 1984, και δείχνουν πολύ κοντά στην επικράτηση και στις εκλογές του 1990. Ωστόσο, ένα απρόβλεπτο εξωτερικό γεγονός θα επηρεάσει κρίσιμα τους ψηφοφόρους. Οι πεζοναύτες των ΗΠΑ έχουν εισβάλει πρόσφατα στον Παναμά, και οι πολίτες της Νικαράγουας φοβούνται πως θα είναι ο επόμενος στόχος αν παραμείνουν στην εξουσία οι πρώην αντάρτες. Κάτω από αυτό το κλίμα, τις εκλογές κερδίζει η αντιπολίτευση της Βιολέτα Τσαμόρο. Οι κυβερνήσεις της Τσαμόρο και των δύο επόμενων προέδρων γκρεμίζουν ό,τι καλό είχαν χτίσει με κόπο οι Σαντινίστας. Οι μισθοί ευτελίζονται, η ανεργία εκτοξεύεται και τα νεοφιλελεύθερα οικονομικά πειράματα καταχρεώνουν τη χώρα.

Οι Σαντινίστας επιστρέφουν στην εξουσία μετά τις εκλογές του Νοέμβρη του 2006, με ηγέτη και πάλι το Ντανιέλ Ορτέγα. Και αυτή τη φορά δεν έχουν σύμμαχο μόνο τη σοσιαλιστική Κούβα.

Μόνο οι εργάτες και οι αγρότες θα φθάσουν ως το τέλος, μόνο όταν η δύναμη τους είναι οργανωμένη θα κατακτήσει το θρίαμβο.
Αουγκούστο Σέσαρ Σαντίνο

Στη Νικαράγουα, κύριοι, μην ξεγελιέστε,
ειν' το ποντίκι αυτό που τρώει τη γάτα.

(από τραγούδι των ανταρτών του Σαντίνο)

http://barbudosdesierramaestra.blogspot.com/

Yannis Tsal

Διότι δεν συνεμορφώθην προς τας περικοπάς…

(ή τα 11 «παλιόπαιδα» μιας εφημερίδας)

Ανοιχτή επιστολή προς τους εργαζόμενους στον Τύπο του δημοσιογράφου Διονύση Ελευθεράτου, που απολύθηκε από τη Sport Day επειδή δεν προσυπέγραψε τη μισθολογική μείωση του 25%.

Μωρέ, μπράβο ταχύτητα… Ήταν Τρίτη 28 Ιουνίου, όταν ήλθε η σειρά μου να κληθώ στο γραφείο του εκτελεστικού διευθυντή της «Sport Day» Γιώργου Δήμα για να απαντήσω εάν αποδεχόμουν την – πασίγνωστη πλέον- αξίωση της διοίκησης της εταιρείας: μείωση κατά 25% στις μεικτές αποδοχές όλων των εργαζομένων στην εφημερίδα. Ήταν Παρασκευή 15 Ιουλίου, όταν κλήθηκα πάλι στον ίδιο όροφο του κτιρίου στο οποίο στεγάζεται η Sport Day, αλλά σε άλλο γραφείο: στο Λογιστήριο, για να διεκπεραιωθούν τα της απόλυσής μου.

Κομίζει πάντως και μια «ευχάριστη» διαπίστωση η ταχύτητα, με την οποία η εργοδοσία της Sport Day φρόντισε να … τιμωρηθώ παραδειγματικά για την άρνησή μου να αποδεχθώ αυτό το «μείον 25%», που εν προκειμένω θα σήμαινε και «μείον 25%» από όσα προβλέπει η συλλογική σύμβαση (ναι, ξέρω, «κακή» και … ντεμοντέ λέξη στις ημέρες μας) ως ελάχιστη αμοιβή για τους δημοσιογράφους με τη δική μου επαγγελματική «ηλικία». Ποιο είναι αυτό το «θετικό» συμπέρασμα; Πώς από το «δεν υπάρχει σάλιο» ενίοτε μπορεί η … μπίλια να επιστρέφει στο «λεφτά υπάρχουν». Πάντοτε βρίσκονται «μπικικίνια», αρκεί να προορίζονται για «ιερό σκοπό»: για απολύσεις και συνακόλουθες αποζημιώσεις…

Η εξέλιξη…

Η ταχύτητα πάντως χαρακτήρισε συνολικά τις εξελίξεις στο εργασιακό «τερέν» της Sport Day, από το φθινόπωρο του 2010 μέχρι σήμερα. Πρώτη πράξη- η «φθινοπωρινή»: προς αποφυγή απολύσεων, η εργοδοσία ζήτησε να γίνουν αποδεκτές ορισμένες περικοπές σε μισθούς που κινούνταν πάνω από τη συλλογική σύμβαση. Περικοπές της τάξης του 10% – 15%, όχι επί του συνόλου των μισθών, αλλά επί των ποσών που υπερέβαιναν τα οριζόμενα από τη σύμβαση επίπεδα. Σεμνό «ψαλίδι», ανεκτό. Έγινε αποδεκτό από τους εργαζόμενους για να μη χαθούν θέσεις εργασίας. Η εργοδοσία άλλωστε είχε την «έξωθεν καλή μαρτυρία»- έως τότε ήταν κατά κανόνα «ΟΚ» στις υποχρεώσεις της απέναντι στο προσωπικό της εφημερίδας.

Τι ακολούθησε; Μια … εαρινή σύναξη χαρτιών απόλυσης! Κατά το δίμηνο Απριλίου – Μαΐου 2011 απολύθηκαν 10 άνθρωποι, δηλαδή πάνω από το 10% του συνολικού προσωπικού της εφημερίδας! Πώς το έλεγε ο Αϊνστάιν; «Δεν προλαβαίνω να σκεφθώ το μέλλον, διότι έρχεται πολύ γρήγορα». Πού να δείτε πόσο γρήγορα έρχεται το ζοφερό μέλλον!… Η επόμενη πράξη «σοκ και δέους» στη Sport Day κατέφθασε αμέσως- και ήταν όντως … πρωτοποριακή: αξίωση να γίνει «οριζόντια» μείωση στις μεικτές αποδοχές κατά 25%! Οι «κλασσικές» σε άλλα ΜΜΕ περικοπές της τάξης του 10% φάνταζαν πλέον … φιλεργατική παραχώρηση, εν συγκρίσει με όσα γίνονταν στο δικό μας , το πάλαι ποτέ ζηλευτό, «μαγαζί».

Ποια δαμόκλειος σπάθη συνόδευε την εργοδοτική απαίτηση για το «μείον 25%»; Η προειδοποίηση πως σε διαφορετική περίπτωση στο τέλος Ιουνίου – αρχές Ιουλίου θα ακολουθούσε άλλο ένα πακέτο «μαζεμένων» απολύσεων – πάνω από δέκα. Ποιο θα ήταν το «αντάλλαγμα» της αποδοχής του «μείον 25%» εκ μέρους των εργαζόμενων; Η … απλή ελπίδα πως ίσως αποφευχθούν νέες απολύσεις τουλάχιστον μέχρι το χειμώνα, με δυο «εάν κι εφ’ όσον». Πρώτον, εάν και εφ’ όσον οι κυκλοφορίες του καλοκαιριού δεν αποδειχθούν κατώτερες των αναμενόμενων. Δεύτερον, εάν κι εφ’ όσον η «επανεκκίνηση» του Σεπτεμβρίου δεν γίνει από πολύ χαμηλά επίπεδα. Α, κάτι ακόμη: δόθηκε η διαβεβαίωση πως αν τελικά δεν αποφευχθούν απολύσεις, οι αποζημιώσεις θα υπολογιστούν με βάση το επίπεδο στο οποίο βρίσκονταν οι μισθοί πριν από τη μείωση του (τόσο εξωφρενικού, διάβολε!) 25%.

Ήταν πλέον φανερό ότι η φάκα δεν διέθετε καν πραγματικό τυράκι… Αρχές Ιουνίου οι εργαζόμενοι της εφημερίδας πραγματοποίησαν συνέλευση, η οποία κατέληξε σε ένα συγκεκριμένο «δια ταύτα», έπειτα από πολύωρη συζήτηση εφ’ όλης της ύλης- από το αν είναι ή όχι αναγκαίο το (νέο) κακό που μας ζητά η εργοδοσία να υποστούμε, μέχρι τα πολυετή κουσούρια της ΕΣΗΕΑ. Σε μυστική ψηφοφορία και με «σκορ» 40 έναντι 7, η συνέλευση αποφάσισε να αρνηθεί μειώσεις μισθών που θα καταργούσαν τη συλλογική σύμβαση. Πέραν του τι θα έκανε και τι όχι η ΕΣΗΕΑ, ήταν φανερό εκ των προτέρων κάτι: το κατά πόσο θα αποδεικνυόταν κενό ή … γεμάτο γράμμα αυτό το συλλογικό «δια ταύτα» θα κρινόταν από την επιλογή που θα έκαναν στο … «στάδιο» των προσωπικών κλήσεων ειδικά οι εργαζόμενοι εκείνοι, οι οποίοι θα «έπεφταν» κάτω από τη σύμβαση, εάν αποδέχονταν τη μείωση του 25%.

Η «εντεκάδα»… 

Δεν στερείται σημασίας το γεγονός ότι το «40-7» προέκυψε από μυστική ψηφοφορία, δηλαδή από διαδικασία που αν μη τι άλλο εγγυάται ότι το (απορριπτικό για το «-25%») «σαραντάρι» δεν το συνέθεσε κανένας φόβος προσωπικού στιγματισμού. Το διαμόρφωσε απλώς η στάθμιση των δεδομένων που έκαναν 47 άνθρωποι (άλλος ένας ψήφισε … άκυρο- μάλλον θέλησε να ξεπεράσει το άγχος για το μέλλον προσφεύγοντας στο χαβαλέ) . Μπορεί άραγε να ισχυριστεί κανείς κάτι ανάλογο για τη συνέχεια; Θα πει κανείς ότι στη διαδικασία του «ενώπιος ενωπίω με την οικονομική διεύθυνση» δεν διαδραμάτισε ρόλο βασικού μοχλού για την αντιστροφή των αριθμών ο φόβος – είτε ο φόβος (μάλλον η πεποίθηση) πως ισχύει το «συμφωνείς ή απολύεσαι, αμέσως ή μετά από λίγο», είτε ο φόβος καθενός πως οι περισσότεροι συνάδελφοί του θα «έκαναν πίσω»; Όποιος θελήσει, ας το ισχυριστεί. Γιατί όχι; Στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε ακόμη και το χοντροκομμένο χιούμορ γίνεται ευπρόσδεκτο…

Τελικά, 11 εργαζόμενοι επί συνόλου 83 αρνηθήκαμε τη μείωση. Έξι από τη διόρθωση, τρεις τεχνικοί, ένας «υλατζής» κι ένας αρθρογράφος (ο γράφων). Μακάρι να ήμουν ο μόνος, αλλά πολύ φοβάμαι ότι είμαι απλώς ο πρώτος που απολύεται για λόγους εκδικητικού «παραδειγματισμού». Τα κίνητρα της απόλυσης τα καθιστά προφανή και η ίδια η χρονική στιγμή: έπειτα από την («επιτυχή» κατά τα 72 ογδοηκοστά τρίτα) επιχείρηση περαιτέρω μείωσης του «εργατικού κόστους», προτού καν φανεί ποιο θα είναι καλοκαιρινό peak στις πωλήσεις της Sport Day, 1,5 μήνα πριν από σεπτεμβριανή μεγάλη «ώρα της αλήθειας» για τις κυκλοφορίες, προφανώς καμία απόλυση δεν μπορεί να παραπέμπει σε έκτακτη οικονομική αναγκαιότητα. Εκτός πια αν «μπλόφαρε» για τα καλά η εργοδοσία, όταν εξέφραζε ελπίδες ότι μπορεί να αποφευχθούν νέες απολύσεις, τουλάχιστον για μερικούς μήνες. Σε αυτήν την περίπτωση όμως, ποιο στην ευχή είναι το αντίτιμο της θυσίας του 25% των μισθών;

Φυσικά είμαι βέβαιος πως όταν – στις 28 Ιουνίου- ο Γ. Δήμας μου έλεγε ρητά ότι η άρνηση του «μείον 25%» θα επέσυρε απόλυση, δεν θα αποδεχόταν τον όρο «εκδικητική», εάν τυχόν είχαμε διάθεση για τέτοια «ακαδημαϊκή» συζήτηση. Εικάζω ότι η εργοδοσία ίσως πρότασσε μια νεόκοπη περί «ηθικής» και «δικαιοσύνης» αντίληψη, που όπως διαπιστώνω «γυροφέρνει» εσχάτως στο χώρο του Τύπου. Μια αντίληψη απολύτως συμβατή προς τους εργοδοτικούς κώδικες, η οποία όμως μόνο θλίψη και αηδία προκαλεί όταν αναπαράγεται στις τάξεις εργαζομένων. Μια αντίληψη η οποία, στην πιο ακραία της εκδοχή, θεωρεί την απόλυση εκείνων που απορρίπτουν την χωρίς πάτο μισθολογική καταβαράθρωση (κι όχι μόνο των δικών τους μισθών, φυσικά) και την εξαφάνιση κάθε «κόκκινης γραμμής» περίπου ως … εκδήλωση εργοδοτικής αλληλεγγύης προς τους υπόλοιπους εργαζόμενους! Δεν ξέρω πόσα ανατριχιαστικά θα ακούσουμε ακόμη. Το βέβαιο είναι ότι οι τερατολογίες αυτού του είδους δεν ηχούν καθόλου παράταιρες σε μία εποχή, κατά την οποία ο ένας αντιπρόεδρος της κυβέρνησης μιλά για τανκς που θα προστατεύσουν τις τράπεζες κι ο άλλος ονειρεύεται «στρατιωτική πειθαρχία» στην πολιτική και κοινωνική ζωή. Δυστυχώς…

Ο επίλογος… 

Τα προαναφερθέντα γεγονότα στη Sport Day από το φθινόπωρο μέχρι σήμερα ασφαλώς παρουσιάζουν ομοιότητες και διαφορές με εξελίξεις σε άλλα ΜΜΕ. Για την κρίση στον Τύπο (συνολικά) θα μπορούσαν να γραφούν τόμοι και να γίνουν ατέρμονες συζητήσεις – από τα ποικίλα «τις πταίει», την πτώση των πωλήσεων των εφημερίδων, το Διαδίκτυο και τη συρρίκνωση της διαφημιστικής πίτας, μέχρι την αναγκαία κάθε φορά ανίχνευση μιας διαχωριστικής γραμμής που κατά κανόνα δεν είναι ευδιάκριτη: το όριο ανάμεσα στη σώρευση πραγματικών προβλημάτων και στα εύκολα – συνήθως απατηλά- «δεν υπάρχουν άλλες λύσεις». Τη γραμμή που χωρίζει τον αυθεντικό επιχειρηματικό πονοκέφαλο από την … ευκαιρία, την οποία συνόψιζε η γνωστή κινηματογραφική φράση του Ορέστη Μακρή (αλλά χωρίς το ερωτηματικό): «Τώρα που βρήκαμε πιπέρι, θα ρίξουμε και στα λάχανα;».

Εξυπακούεται ότι δεν υποτιμώ καθόλου την αγωνία καθενός από εμάς – τους εργαζόμενους στον Τύπο- να παραμείνει σε μια θέση εργασίας πάση θυσία, για έναν μήνα, τρεις, πέντε μήνες – όσο μπορεί, πριν από το αγχώδες «και μετά βλέπουμε». Πώς θα μπορούσα άλλωστε να δείξω τέτοια υποτίμηση την ώρα που «βγαίνω» πάλι για … εξερεύνηση στην αγορά εργασίας, σε συνθήκες τέτοιας εφιαλτικής κρίσης- καθίζησης, στα πενήντα μου και με ένα παιδί; Ελλοχεύει όμως ένας κίνδυνος: κυνηγώντας το μήνα ή το δίμηνο, να συνυπογράψουμε σταδιακά ένα ολέθριο status για τη εργασία στα ΜΜΕ του εγγύς μέλλοντος. Ποιος ξέρει, σε λίγο ό,τι γράφουμε μπορεί να προορίζεται για ipod και άλλα Μέσα. Μπορεί οι εφημερίδες να αντιπροσωπεύουν μια … πολυτελή «παρωνυχίδα» στο συνολικό τοπίο των ΜΜΕ. Στο όποιο νέο τοπίο όμως θα υπάρχουν Μέσα, θα υπάρχουν και «μιντιάρχες». Από ποιο σημείο θα αρχίσουμε τη διαπραγμάτευση για την εργασία μας, εάν σήμερα συνυπογράφουμε τη μία μείωση μετά από την άλλη; Ναι, επανήλθα στο θέμα της Sport Day και του 25%, για έναν διπλό επίλογο:

ΠΡΩΤΟΝ: όπως ανακοίνωσε η εφημερίδα στην ΕΣΗΕΑ τον Ιούνιο, το μηνιαίο κόστος εργασίας ανερχόταν σε 248.000 ευρώ. Δοθέντος ότι οι εργαζόμενοι ήταν 83, μια επεξεργασία των σχετικών στοιχείων (με αναγωγή φυσικά στους 14 μήνες καταβολής μισθών) δείχνει πως υπήρχαν περιθώρια εξοικονόμησης πόρων δίχως την επιβολή του «οριζόντιου» 25% που συρρικνώνει μισθούς των 1.000 ευρώ στα 750 και των 1.500 στα 1.125 ευρώ. Υπάρχει εν ολίγοις κάποιο «στρώμα» υψηλότερων ή και πολύ υψηλότερων μισθών.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ: ανεξαρτήτως της απόλυσής μου, θεωρώ πολύτιμη εμπειρία τα έξι χρόνια της εργασίας μου στη Sport Day. Θα μου λείψουν πολλοί και πολλά – αλλά τι να κάνουμε;

Καλή μας τύχη – θα την χρειαστούμε όλοι…