Τσάβες: αύξηση 32,25 % στον κατώτατο μισθό

 O πρόεδρος της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες, ο οποίος προτίθεται να επιδιώξει την επανεκλογή του στις 7 Οκτωβρίου 2012, παρά την κατάστασή του, αύξησε χτες Σάββατο 7 Απριλίου 2012 τον κατώτατο μισθό κατά 32,25 %.
Ο Τσάβες υποστηρικτής της «μπολιβαριανής επανάστασης», η οποία παραμένει δημοφιλής στους φτωχούς, διατηρεί ένα σαφές πλεονέκτημα στις δημοσκοπήσεις. “Στις δεκαετίες ’80 και ’90, ο κατώτατος μισθός είχε ουσιαστικά παγώσει, ενώ ο πληθωρισμός υπήρξε εκρηκτικός(…) Το θέμα το επεξεργαζόμαστε εδώ και αρκετές εβδομάδες», είπε ο Τσάβες, ανακοινώνοντας αύξηση του 32,25% του ελάχιστου μισθού στο Συμβούλιο Υπουργών που μεταδόθηκε από την τηλεόραση. Η αύξηση, φέρνει τον κατώτατο μισθό στα 362 ευρώ και θα πραγματοποιηθεί σε δύο φάσεις, την 1η Μαΐου και την 1η Σεπτεμβρίου 2012. Η αύξηση αφορά τέσσερα εκατομμύρια εργαζόμενους, δήλωσε ο πρόεδρος.

Γενική απεργία στην Ισπανία: Μια προσωπική μαρτυρία

http://www.aformi.gr/

Η γενική απεργία της 29^ης Μαρτίου στην Ισπανία ήταν η όγδοη της μεταφρανκικής δημοκρατίας. Βρέθηκα στην Ισπανία τις ημέρες της απεργίας, ως μέλος της ΟΚΔΕ Σπάρτακος και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μετά από πρόσκληση των συντρόφων της Izquierda Anticapitalista (Αντικαπιταλιστική Αριστερά) στην περιοχή της Ανδαλουσίας για την πραγματοποίηση σειράς εκδηλώσεων με θέμα τις αγωνιστικές εμπειρίες στην Ελλάδα. Έτσι λοιπόν στο πλαίσιο της προετοιμασίας της γενικής απεργίας πραγματοποιήθηκαν τρεις ανοιχτές συζητήσεις (Σεβίλλη, Κάντιθ και Σανλούκαρ), όπου το κέντρο του ενδιαφέροντος ήταν οι γενικές απεργίες στην Ελλάδα, οι μορφές αυτοοργάνωσης των εργαζόμενων, η δυναμική της ελληνικής αριστεράς μετά τη δημοσκοπική της άνοδο και τα αιτήματα πάνω στα οποία μπορεί να βασιστεί μια αντικαπιταλιστική διέξοδο από την κρίση.
Οι δύο πρώτες, στη Σεβίλλη και στο Κάντιθ, έγιναν σε πανεπιστημιακούς χώρους και η συζήτηση είχε πολύ ενδιαφέρον, κυρίως για τα πολιτικά ζητήματα που άνοιξαν, όπως το θέμα του χρέους, η ΕΕ, το ευρώ, η βία στο κίνημα, το πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, κ.λπ.
Στο Σανλούκαρ το κλίμα ήταν διαφορετικό. Το Σανλούκαρ είναι μια κωμόπολη με πλούσια επαναστατική παράδοση. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε σε κεντρική πλατεία, έξω από το κτίριο της αναρχοσυνδικαλιστικής CNT. Πρόκειται για ένα κοινοτικό κτίριο του 1855 με την επιγραφή “Por el pueblo” («Για το λαό») και ακριβώς από κάτω μια μαυροκόκκινη ταμπέλα. Στη συζήτηση συμμετείχαν περίπου 40 άτομα, ανάμεσά τους και αναρχοσυνδικαλιστές του τοπικού συνδικάτου εργατών γης, οι οποίοι ρωτάγαν επίμονα για τις μορφές αυτοοργάνωσης των απεργιών και των αγώνων και τη δράση των ελλήνων αναρχικών στα συνδικάτα. Για τις ανάγκες της εκδήλωσης οι σύντροφοι της Izquierda Anticapitalista τοποθέτησαν τις σημαίες της οργάνωσης στην πρόσοψη του κτιρίου, στο οποίο πλέον συνυπήρχαν κόκκινες και μαυροκόκκινες σημαίες, πανό και αφίσες για τη γενική απεργία. Μια εικόνα παράξενη για τα δεδομένα μιας ελληνικής κωμόπολης, αλλά όχι για το Sanlucar, για το οποίο οι ντόπιοι σύντροφοι περηφανεύονται ότι η πρώτη επαναστατική ομάδα της πόλης ήταν το τμήμα της Πρώτης Διεθνούς.

Η Γενική Απεργία στο Κάντιθ

Μετά το τέλος της εκδήλωσης έπρεπε να φύγουμε βιαστικά για την πόλη του Κάντιθ, όπου ξεκινούσαν οι εργασίες για τη γενική απεργία. Το ραντεβού ήταν στο κτίριο των συνδικάτων της πόλης (το οποίο μοιράζονται η UGT, οι Comisiones Obreras –που πρόσκεινται στο Κομμουνιστικό Κόμμα– και η αναρχοσυνδικαλιστική CGT). Περίπου 400 άτομα ήταν συγκεντρωμένα για να συμμετάσχουν στη συνέλευση για την οργάνωση των απεργιακών φρουρών που θα ξεκινούσαν εκείνο το βράδυ. Στη συνέλευση ήταν παρούσες όλες οι τάσεις του εργατικού κινήματος της πόλης, εκτός από την αναρχοσυνδικαλιστική CGT, που με μια λογική χωροταξικού διαχωρισμού απείχε από τη διαδικασία. Δεξιά και πάνω της αίθουσας ήταν τα μέλη του UGT, δεξιά και κάτω τα μέλη των Comisiones Obreras, αριστερά και κάτω τα μέλη της Κομμουνιστικής Νεολαίας και αριστερά και πάνω τα μέλη της Izquierda Anticapitalista. Την εισήγηση έκανε ο υπεύθυνος ασφάλειας των απεργιακών φρουρών, που ήταν μέλος των Comisiones Obreras, ενημερώνοντας για τις εκτιμήσεις για τη συμμετοχή στην απεργία και ύστερα δίνοντας σαφείς οδηγίες για το χαρακτήρα των απεργιακών φουρών, τον τρόπο δράσης και την αντίδραση σε περίπτωση αστυνομικής καταστολής. Ύστερα ακολούθησαν ολιγόλεπτες παρεμβάσεις από εκπροσώπους συνδικάτων και πολιτικών οργανώσεων και συζητήθηκαν εν συντομία κάποιες οργανωτικές προτάσεις.
Το σύνολο των συγκεντρωμένων χωρίστηκε σε διάφορες ομάδες για να πάει σε εργοστάσια και να αποκλείσει τις εισόδους. Ακολούθησα την πιο μαζική ομάδα που θα πήγαινε στο εργοτάξιο των απορριμματοφόρων. Περίπου 200 άτομα συγκεντρώθηκαν έξω από την κεντρική πύλη ενισχύοντας την ομάδα περιφρούρησης του συνδικάτου και ορισμένων απολυμένων συμβασιούχων. Όπως μου εξήγησαν οι σύντροφοι, ο χώρος της καθαριότητας είναι «στρατηγικής σημασίας» καθώς τα σκουπίδια στην πόλη είναι ένδειξη της επιτυχίας μιας απεργίας. Γύρω στις 11.30 ο πρόεδρος του συνδικάτου ανακοίνωσε ότι δεν θα βγει κανένα απορριμματοφόρο και, αφού ευχαρίστησε τους συμπαραστάτες, ενημέρωσε ότι θα μείνει μια μικρή αντιπροσωπεία και ότι η «μαζική απεργιακή φρουρά» μπορεί να πάει σε άλλο χώρο. Επόμενος σταθμός ένα γειτονικό εργοστάσιο μεταλλουργίας, καθώς έγινε γνωστό ότι περίπου 5 απεργοσπάστες πήγαν για δουλειά. Σε περίπου 15 λεπτά τα 200 άτομα βρέθηκαν έξω από την πύλη του εργοστασίου, όπου υπήρχαν τρία περιπολικά. Η είδηση της έλευσης της «μαζικής απεργιακής φρουράς» ανάγκασε τους απεργοσπάστες να αποχωρήσουν. Ύστερα, η «μαζική απεργιακή φρουρά» χωρίστηκε σε μικρότερες ομάδες με στόχο να κλείσουν όλα τα μπαρ, τα εστιατόρια και τα εμπορικά καταστήματα της πόλης. Στην πραγματικότητα ήταν μικρές πορείες μέσα στην πόλη και από όπου περνούσαν τα καταστήματα που ήταν ανοιχτά έκλειναν αμέσως. Ένταση υπήρξε μόνο σε μία περίπτωση όπου ο ιδιοκτήτης αρνήθηκε να το κλείσει αμέσως, γιατί ισχυρίστηκε ότι υπήρχαν ακόμα πελάτες στο κατάστημα. Ύστερα από μια λογομαχία, πετάχτηκε ένα δυναμιτάκι στο κατάστημα και τα ρολά κατέβηκαν αμέσως. Σε όλη αυτή τη διαδρομή των περίπου 10 χιλιομέτρων οι ομάδες της απεργιακής φρουράς συνοδευόντουσαν από περιπολικά της αστυνομίας, οι οποίοι όμως κρατούσαν μια πολύ προσεχτική στάση, καθώς το συνδικάτο των αστυνομικών είχε πάρει θέση υπέρ της απεργίας. Ένα από τα κεντρικά συνθήματα αυτών των πορειών ήταν το “menos policia y mas trabaho” («λιγότερη αστυνομία και περισσότερη δουλειά»).
Ο προορισμός όλων αυτών των πορειών ήταν το κτίριο των συνδικάτων, όπου υπήρχε φαγητό για τους πικετέρος και χώρος για ανάπαυση για τα επόμενα εργοστάσια. Το πιο σημαντικό ραντεβού ήταν στις 4.30 στο εργοτάξιο των αστικών λεωφορείων. Εκεί ήταν που η συμπεριφορά της αστυνομίας άλλαξε και ξεκίνησαν να κάνουν προληπτικές προσαγωγές.

Πορεία

Την επόμενη μέρα έγιναν δύο διαδηλώσεις: η μία οργανώθηκε από τα κύρια συνδικάτα και τους φοιτητικούς συλλόγους και είχε περίπου 5.000 άτομα (σε μια πόλη 120.000 κατοίκων) και η δεύτερη είχε περίπου 300 άτομα και συμμετείχαν η αναρχοσυνδικαλιστική CGT, αυτόνομοι και το αριστερό εθνικιστικό κίνημα της Ανδαλουσίας. Η μεγάλη διαδήλωση έκανε το γύρο του κέντρου της πόλης και κατέληξε στο κτίριο των συνδικάτων. Ήταν μια πολύ μαχητική πορεία με παλμό, έξυπνα συνθήματα, ζωντάνια και συμμετοχή. Έξω από κτίριο των συνδικάτων μίλησε ο πρόεδρος της τοπικής UGT κλείνοντας τη συγκέντρωση. Τότε, οι φοιτητικοί σύλλογοι, στους οποίους οι σύντροφοι της Izquierda Anticapitalista παίζουν σημαντικό ρόλο, ρίχνουν το σύνθημα η πορεία να κατευθυνθεί στο μεγάλο εμπορικό κέντρο της πόλης, στο οποίο υπάρχουν καταστήματα πολυεθνικών που λειτουργούν, για να το κλείσουν. Περίπου 1.000 άτομα ακολουθούν τους φοιτητικούς συλλόγους και πηγαίνουν με πορεία στο εμπορικό κέντρο, το οποίο περιφρουρούσαν τα ισπανικά ΜΑΤ. Εκεί ήταν και η πρώτη φορά που τα είδα. Σχηματίστηκαν αλυσίδες και για αρκετή ώρα ακουγόντουσαν συνθήματα. Ένα από αυτά έλεγε «η Ελλάδα ήρθε εδώ, εμπρός για γενική απεργία». Μετά από μισή ώρα έφτασε και η δεύτερη, η «αριστερίστικη» πορεία. Αυτό ήταν αρκετό για να αλλάξει η συμπεριφορά της αστυνομίας. Αμέσως έβαλαν κράνη, πήραν θέση μάχης, έφεραν ενισχύσεις και ήταν πέρα από εμφανές ότι περίμεναν απλά μια αφορμή για να επιτεθούν. Η αφορμή δεν δόθηκε και η συγκέντρωση έληξε ήρεμα.

Και ορισμένα συμπεράσματα

Σε όλη την Ισπανία, η γενική απεργία ήταν πετυχημένη. Την επόμενη μέρα η El Pais σημείωσε ότι η βιομηχανία και οι υπηρεσίες δεν λειτούργησαν καθόλου. Οι συγκεντρώσεις ήταν μαζικές και η συμμετοχή στις απεργιακές φρουρές πολύ μεγάλη. Ενδεικτικά, στο Κάντιθ η συμμετοχή ήταν περίπου τρεις φορές μεγαλύτερη συγκριτικά με την προηγούμενη γενική απεργία. Παρ’ όλα αυτά δεν απέτρεψε την ισπανική κυβέρνηση να πάρει ένα νέο μέτρο πακέτο μέτρων λιτότητας ύψους 27 δις ευρώ την επόμενη μέρα της απεργίας. Αυτό είναι και το πρώτο συμπέρασμα που πρέπει να αντλήσουμε από τη γενική απεργία της Ισπανίας: μια πετυχημένη γενική απεργία δεν φτάνει. Η πολιτική της λιτότητας μπορεί να αμφισβητηθεί έμπρακτα μόνο αν η κοινωνική διαμαρτυρία συναντηθεί με ένα εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο• ένα νέο φάντασμα πάνω από την Ευρώπη που να αποτελεί το αντίπαλο δέος στους από πάνω. Κι αυτό είναι το μήνυμα που στέλνει και η Ελλάδα με τις 17 γενικές απεργίες και η Πορτογαλία με τη γενική απεργία στις 22 Μάρτη. Οι γενικές απεργίες σήμερα δεν έχουν συγκεκριμένες διεκδικήσεις που μπορούν να μπουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να «βρουν το δίκιο τους» μέσα από τους κλασικούς δρόμους διαμεσολάβησης. Πρόκειται ουσιαστικά για πολιτικές απεργίες που σηματοδοτούν την πολιτική αντιπαράθεση με την άρχουσα τάξη. Έτσι λοιπόν, ακόμα κι όταν είναι πετυχημένες, είναι δύσκολο να είναι νικηφόρες. Εμπεριέχουν όμως στοιχεία αρκούντως σημαντικά. Η γενική απεργία της 29^ης Μαρτίου στην Ισπανία έδειξε ότι το εργατικό κίνημα είναι παρόν στις εξελίξεις και ότι ο αγώνας αυτός θα είναι παρατεταμένος. Η μαζική συμμετοχή και οι μαχητικές απεργιακές φρουρές προμηνύουν μια κλιμακούμενη ριζοσπαστικοποίηση που για να μπορέσει να εκφραστεί και έμπρακτα απαιτεί νέες μορφές οργάνωσης, όπως αυτή της πανευρωπαϊκής γενικής απεργίας, μια νέα ηγεσία στο εργατικό κίνημα και βεβαίως ένα νέο πολιτικό σχέδιο και νέους συσχετισμούς στο χώρο της αριστεράς. Στην Ισπανία, όπως διαφαίνεται και στην Ελλάδα, ένα τμήμα της λαϊκής δυσαρέσκειας εκφράστηκε αριστερόστροφα και ενισχύθηκαν τμήματα της εθνικιστικής αριστεράς και κυρίως η Izquierda Unida (αντίστοιχο του Συριζα). Όμως είναι ήδη φανερό ότι αυτή τη δυναμική αξιοποιείται για συνεργασίες με το Σοσιαλιστικό Κόμμα, όπως για παράδειγμα στην Ανδαλουσία που βρίσκονται σε ανοιχτή συζήτηση για συγκυβέρνηση.
Δημήτρης Χείλαρης

Το Σάββατο 7 Απρίλη στις 14:00 στο Α΄ Νεκροταφείο

Να γίνει η κηδεία του Δ. Χρίστουλα παλλαϊκό συλλαλητήριο

Όσο περνάνε οι μέρες γίνεται φανερό ότι η δημόσια αυτοκτονία του Δημήτρη Χριστούλα ήταν πολύ περισσότερο μια πράξη απελπισμένης πολιτικής διαμαρτυρίας, παρά έκφραση προσωπικού αδιέξοδου. Στο νου φέρνει την αυτοκτονία του Μοχάμεντ Μπουαζίζι, που αποτέλεσε την αφορμή της Αραβικής Άνοιξης, καθώς και την αυτοπυρπόληση του Κώστα Γεωργάκη σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη χούντα. Όσο και αν το μνημονιακό καθεστώς προσπαθεί να σκυλεύσει τη μνήμη του Χριστούλα αποπολιτικοποιώντας την πράξη του, το τελευταίο σημείωμα του (όπως άλλωστε και όλη η ζωή του) είναι εδώ και στέλνει ηχηρό μήνυμα ενάντια σε ένα καθεστώς:
· που λεηλατεί τις ζωές μας και οδηγεί τη χώρα στη χρεοκοπία,
· που χρησιμοποιεί ωμή βία ενάντια σε διαδηλωτές, δημοσιογράφους (όπως ο φωτορεπόρτερ Μάριος Λώλος), ή ακόμα και σε άσχετους πολίτες (όπως ο δεκαοχτάχρονος από την Κρήτη),
· που επιχειρεί να πνίξει την κοινωνία στο ψεύδος των τηλεοπτικών γκεπμπελίσκων.
Το Σάββατο στις 2:00 να βρεθούμε όλοι και όλες στο A’ νεκροταφείο για να αποτίσουμε φόρο τιμής στο Δημήτρη Χριστούλα και να διεκδικήσουμε το δικαίωμά μας στη ζωή.
Αθήνα, 6/4/2012

Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

ΜΙΛΤΟΣ ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ ''Ο κύριος Δημήτρης Χ''

4 Απρίλη 2012
Στο σχολείο μας έμαθαν ότι, για τους εκλιπόντες, δε λες ποτέ «Ο κύριος» ή «Η κυρία», αλλά αρχίζω να πιστεύω ότι στο σχολείο μάθαμε μόνο άχρηστα πράματα- άσε που σε λίγο δεν θα υπάρχουν καν σχολεία.
Τον κύριο Δημήτρη Χ. τον ήξερα από παιδί. Στην ίδια γειτονιά, στους Αμπελόκηπους, εγώ στην Αργολίδος, εκείνος στη Βελεστίνου.
Με την κόρη του ήμαστε συμμαθητές απ’ το Δημοτικό μέχρι τη Γ Λυκείου, φίλοι εγκάρδιοι, μεγαλώσαμε σαν αδέρφια, κολλητοί στη γειτονιά και στο σχολείο, παρέα στα πάρτι, σύντροφοι στις πορείες, μετά χαθήκαμε, εκτός από κάτι σποραδικά τηλέφωνα και καφέδες, αλλά πάντα με την επίγνωση ότι είμαστε παιδιά του ίδιου Θεού, σ’ ένα παρελθόν τόσο ακαθόριστα μακρινό που νομίζω ότι το έζησε άλλος.
Ο κύριος Δημήτρης Χ. είναι ο τελευταίος άνθρωπος που θα φανταζόμουν μ’ ένα όπλο στο χέρι.
Μειλίχιος, πράος, μ’ ένα αινιγματικό χαμόγελο στα χείλη, λες και ήξερε κάτι που εμείς αγνοούσαμε, μας αγαπούσε και μας καμάρωνε- δεν το λέω γιατί έφυγε, το λέω γιατί είναι η αλήθεια.
Ένας κοντός, μικροκαμωμένος ανθρωπάκος, λιπόσαρκος, μ’ ένα ανεπαίσθητο ψεύδισμα που τον έκανε ακόμα πιο συμπαθή, βαθιά καλλιεργημένος, βαθιά πολιτικοποιημένος, βαθιά τρυφερός- δεν μπορεί, κάπου πολύ βαθιά θα ‘χε κρυμμένα και τα κουσούρια του, αλλά εγώ δεν τα έβλεπα.
Με τον πατέρα μου ήταν συνάδελφοι, φαρμακοποιοί, είχαν πάντα έναν καλό λόγο ο ένας για τον άλλο- ο μπαμπάς μου δεν μπορεί να το χωνέψει.
Κανείς μας δεν μπορεί να το χωνέψει.
Ο κύριος Δημήτρης Χ. έγραψε στο τελευταίο του σημείωμα ότι «αν ένας Έλληνας έπαιρνε το καλάσνικοφ, ο δεύτερος θα ήμουν εγώ».
Ο κύριος Δημήτρης Χ. με καλάσνικοφ στο χέρι, είναι η απόλυτη ανορθογραφία.
Αν δεν είχε δώσει τέρμα στη ζωή του, στρέφοντας το όπλο στον εαυτό του στις 9 το πρωί στο Σύνταγμα, θα έλεγα ότι είναι μια απ’ τις πιο αστείες εικόνες που μπορώ να φανταστώ.
Κανείς δε γελάει.
Πως τα φέρνει η ζωή- αν υπάρχει Θεός, έχει πολύ κακό χιούμορ
Όταν έγραφα πριν δέκα μέρες για τα γερόντια που σαλτάρουν, δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι θα επιβεβαιωνόμουν τόσο σύντομα- και μάλιστα από έναν «δικό μου» προσφιλή ηλικιωμένο.
Έχω να πω πολλά.
Δεν θα τα πω.
Μόνο ένα ερώτημα απευθύνω προς όλους εκείνους που, αφού πρώτα έστειλαν τους γονείς, τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας στο φόβο, στην εξαθλίωση και την απόγνωση, έχουν και το θράσος να δηλώνουν συγκλονισμένοι απ’ το συμβάν: Ρε κουφάλες, ο καθρέφτης σας, έχει αρχίσει να σας φτύνει ή ακόμα το σκέφτεται;

Διονύσης Τσακνής

«Η μεγαλύτερη αλήθεια των τελευταίων ετών είναι αυτό που είχε πει ο Γιώργος Παπανδρέου "λεφτά υπάρχουν". Δεν είναι καθόλου ψέμα. Το ψέμα έγκειται, από ποιους υπάρχουν, και για ποιο λόγο υπάρχουν. Το "λεφτά υπάρχουν" και το "θα μας πάρουν με τις πέτρες" είναι οι δυο μεγαλύτερες αλήθειες που ακούστηκαν τα δυο τελευταία χρόνια.
Να μιλήσουμε με νούμερα γιατί λέω ότι λεφτά υπήρχαν το 2009.

Το 2004 τα ρέπους ήταν 160 δισ. ευρώ. Το 2009 ξέρετε πόσο ήταν; 279 δισ. Υπήρχαν λεφτά ή δεν υπήρχαν; Οι προθεσμιακές καταθέσεις το 2004 ήταν μόλις 36 δις. Το 2009 οι προθεσμιακές καταθέσεις ήταν 140 δις ευρώ. Μιλάμε για μια αύξηση 278%.
Δεν υπήρχαν λοιπόν λεφτά; Το 2009 με στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ υπάρξανε 10.000 οφ σορ εταιρείες που κάνανε τζίρο 500 δισ. Οσο δηλαδή το δημόσιο και ιδιωτικό χρέος. Υπήρχαν ή δεν υπήρχαν λεφτά; Μπορώ να σας πω πάρα πολλά στοιχεία. Να σας πω ποια ήταν η περιουσία των τραπεζών το 2000 και ποια ήταν το 2009; Το 2000 είχαν 200 δισ. και το 2009 οι τράπεζες είχαν 640 δισ. Και ο λαός φτώχαινε. Ο λαός διαρκώς έχανε και οι τράπεζες μέσα σε 9 χρόνια τριπλασίασαν τα κέρδη τους. Και κανένας δεν μιλάει γ’ αυτό.
Αλλά ο Παπανδρέου λέγοντας ότι λεφτά υπάρχουν εν τη αγνοία του εν τη αφελία του εν τη μαλακία του, είπε σωστά πράγματα. Στην Ελλάδα λεφτά υπήρχαν. Το θέμα είναι ποιος τα είχε και πως τα χρησιμοποίησε. Φεύγαν απ’ την μια τσέπη και πήγαιναν στην άλλη. … »

«Το μνημόνιο προκάλεσε την κρίση ή η κρίση έφερε το μνημόνιο. Δεν μπορεί κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι συνετέλεσαν στο να δημιουργηθεί αυτή η κρίση σήμερα να βγαίνουν τώρα ως κήνσορες για την κρίση και το μνημόνιο. Δεν γίνεται αυτό το πράγμα.
Θέλετε στοιχεία γ’ αυτό το πράγμα; Ένα απλό στοιχείο. 3.000.023 άνθρωποι με βάση στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ ζουν κάτω από τα όρια της φτώχεια. Ξέρετε πότε όμως; Το 2009. Πολύ πριν το μνημόνιο το 1. Πολύ πριν το μνημόνιο το 2. Προφανώς τώρα θα είναι 6 εκατομμύρια αυτοί οι άνθρωποι. Αρα προφανώς η κουβέντα περί μνημονίου και αντιμνημονίου δεν είναι ολοκληρωμένη. Δεν είναι σωστή η συζήτηση αν περιορίσουμε το πράγμα, στο στενό κύκλο μνημονιακός ή αντιμνημονιακός. ..».


«Να ρθούμε τώρα στο ζήτημα του ευρώ ή της δραχμής. Εγώ λέω να πάψουμε επιτέλους να μιλάμε με σύμβολα. Τι είναι το νόμισμα; Οι οικονομολόγοι το ξέρουν καλά. Είναι ένα γενικό εμπορικό ισοδύναμο. Η Ελλάδα του ενός εκατομμυρίου ανέργων είναι η Ελλάδα του ευρώ ή της δραχμής; Η Ελλάδα των αστέγων είναι του ευρώ ή της δραχμής; Η Ελλάδα των πεινασμένων παιδιών που λιποθυμάν στα σχολειά είναι του ευρώ ή της δραχμής; Να μας απαντήσουν οι θιασώτες. Και τελικά ποια Ελλάδα χρεοκόπησε της δραχμής ή του ευρώ;»

ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ 1/4/2012

Σύμφωνα με το βαρόμετρο της της Public Issue για τον ΣΚΑΪ και την Καθημερινή της Κυριακής, η ΝΔ καταγράφει προβάδισμα επτά ποσοστιαίων μονάδων έναντι του ΠΑΣΟΚ.


Στην εκτίμηση ψήφου η ΝΔ συγκεντρώνει 22,5%, το ΠΑΣΟΚ 15,5%, ο ΣΥΡΙΖΑ 12,5%, το ΚΚΕ και η Δημοκρατική Αριστερά 12%, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες 8,5%, η Χρυσή Αυγή 5% και οι Οικολόγοι 3%.

Εκτός Βουλής παραμένουν ΛΑΟΣ, Άρμα Πολιτών και Δημοκρατική Συμμαχία.

Σε ο,τι αφορά τη δημοτικότητα των πολιτικών αρχηγών, πρώτος έρχεται ο Φώτης Κουβελης με 51% και ακολουθούν: Αλέξης Τσίπρας με 36%, Αντώνης Σαμαράς με 31%, Ευάγγελος Βενιζέλος με 29%, Αλέκα Παπαρήγα με 26%, Ντόρα Μπακογιάννη με 18% και Γιώργος Καρατζαφέρης με 16%.

Στην ερώτηση ποιος είναι καταλληλότερος για πρωθυπουργός (αυθόρμητη αναφορά) πρώτος είναι ο «κανένας» με 34%. Στη δεύτερη θέση ισοβαθμούν με 18% ο Αντώνης Σαμαράς και ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Ακολουθεί ο Αλέξης Τσίπρας με 13%, η Αλέκα Παπαρήγα με 5%, ο Γιώργος Καρατζαφέρης με 4%, Λουκάς Παπαδήμος με 3% και Φώτης Κουβέλης με 2%.

Το 87% των πολιτών δηλώνουν απογοητευμένοι από την κυβέρνηση και το 65% δεν εμπιστεύονται τον Λουκά Παπαδήμο.