Μια απάντηση στους “ρεαλιστές” που δεν θέλουν απεργίες

Δίκιο έχουν οι “ρεαλιστές”. Φτάνει πια με τα μαξιμαλιστικά αιτήματα. Τι θα πεί: Δουλειά, μισθός, συλλογικές συμβάσεις; Είναι όλα τόσο ντεμοντέ. Ας διαπραγματευθούμε με ρεαλισμό.
Δε φτάνει που μας δίνουν δουλειά, πρέπει να μας πληρώνουν κιόλας;
Τι σκουριασμένα μυαλά είναι αυτά; Δε βλέπετε τι γίνεται γύρω; Ο σώζων εαυτόν σωθήτω.

Εμείς ως πιστοί σφουγγοκωλάριοι της εκάστοτε εξουσίας, θα διαπραγματευθούμε σωστά τις θέσεις εργασίας μας – τις δικές μας όχι του διπλανού μας – ως εξής:

“Αγαπημένοι εργοδότες μας, σώστε μας, εμάς που σας αγαπάμε.
Τους άλλους απολύστε τους. Περισσεύουν.
Δώστε σε μας δουλειά, κι ας είναι με μείον 20,30,40%
Θα κάνουμε κι άλλες εξυπηρετήσεις για να επιβιώσουμε.
Τα Γραφεία Τύπου να’ναι καλά και οι διπλοθεσίες. Λίγος μαυραγοριτισμός ποτέ δεν έβλαψε κανέναν.
Ετσι έλεγε κι ο μπάρμπας μου ο δωσίλογος, και την έβγαλε ζάχαρη στην Κατοχή.
Μετά τον εμφύλιο του δώσαν άδεια για περίπτερο, και στη μεταπολίτευση έβγαλε σύνταξη αντιστασιακού.
Ετσι κι εμείς θα επιζήσουμε στην Ελλάδα του Μνημονίου.
Ερποντας, γλύφοντας και με τα κέρατά μας.
Ο,τι γραμμή θέλετε εσείς θα περνάμε. Αυτοβούλως, θαρρετά, με όση σάλτσα χρειάζεται.
Λογοκρισία δε θα χρειάζεται να μας κάνετε, αυτολογοκρινόμαστε μόνοι μας.
Κι αντιμνημονιακά θα γράφουμε όσο χρειάζεται, και όσο ψύχραιμοι ή λαϊκο-πατριώτες χρειαστεί θα είμαστε, και σαμαρικοί, νεοπασόκοι ή εθνικοσυνεργατικοί θα γίνουμε ως τις εκλογές. Και ό,τι άλλο θέλετε θα το πιστέψουμε και θα το γράψουμε με πειθώ και προθυμία.
Και προγράμματα έχουμε και προτάσεις:
“Ζήσε, και άσε τους άλλους να πεθάνουν”.
“Μακριά από τη θεσούλα μας, κι ας είναι όπου να’ναι”
Το μοναστήρι (των εκδοτών) να’ναι καλά, κι από προθύμους βρίσκεις

Αυτές είναι οι θέσεις μας, και αν δεν σας αρέσουν έχουμε κι άλλες.

Φιλοτομαρικός Σύλλογος Ρεαλιστών Κονδυλοφόρων “Α-Ρ-Δ”. (τα αρχικά του κλάδου μας)

Απο τον «ΔΟΥΡΕΙΟ ΤΥΠΟ»

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΣΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΡΩΤΗΣΗΣ «ΜΕΙΩΣΕΙΣ ΜΙΣΘΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ –ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ»

 Η κυβέρνηση Παπαδήμου επιμένει στη λογική του Μνημονίου που έχει καταστρέψει την οικονομία • Καμία εναλλακτική προοπτική και κόκκινη γραμμή από την κυβέρνηση Παπαδήμου - Άνευ όρων παράδοση στις απαιτήσεις των πιστωτών
• Οι κεφαλαιοκράτες, ως σύγχρονοι μαυραγορίτες σας επιβάλουν τη μείωση των μισθών για να κερδοσκοπήσουν επί πτωμάτων
• Το Μνημόνιο με αφορμή το χρέος, απειλεί το όχημα της πιο ακραίας ταξικής πολιτικής
• Η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας εξαρτάται από την καινοτομία και την ποιότητα των παραγόμενων αγαθών, όχι από τους μισθούς
• Η χώρα μας είναι προτελευταία στην ευρωζώνη σε μισθούς και πρώτη στο περιθώριο κέρδους
• Είναι αδιανόητη επιλογή για κουτσούρεμα μισθών
• Οι πολιτικές λιτότητας και ύφεσης θα φέρουν μικρές δημόσιες επενδύσεις, άρα καμιά πιθανότητα παραγωγικής ανασυγκρότησης και ανάπτυξης
• Η χρεοκοπία, η δεκαετία του ’50 και η έξοδος από την ευρωζώνη θα έρθει από το νέο μνημόνιο, τη δανειακή σύμβαση, το αγγλικό δίκαιο και την ισοπέδωση των μισθών
• Τέλος στους εκβιασμούς και την τρομοκρατία, δημοκρατική λύση τώρα.
• Αν δεν έχετε εναλλακτικό σχέδιο, η μεγαλύτερη συνεισφορά σας στον τόπο είναι να οδηγήσετε τη χώρα σε δημοκρατικές διαδικασίες δηλαδή στην λαϊκή ετυμηγορία και να αποφασίσει ο ελληνικός λαός ποιο θα είναι το μέλλον.Στην ανάπτυξη της ερώτησης είπε:
«Κύριε Πρωθυπουργέ, θα συμφωνήσετε νομίζω μαζί μου ότι δεν υπάρχει κανένας λογικός άνθρωπος σε αυτή τη χώρα -και όχι μόνο σε αυτή τη χώρα- που να μην συνομολογεί ότι αυτή η πολιτική της σκληρής λιτότητας, η λογική της εσωτερικής υποτίμησης που είναι ο πυρήνας της λογικής του Μνημονίου, δύο χρόνια τώρα έχει καταστρέψει την οικονομία, έχει παραλύσει την οικονομία και μας έχει οδηγήσει σε μία κοινωνική κόλαση.
Οι ίδιοι αυτοί που μας επέβαλαν αυτή την πολιτική, συνομολογούν ότι είναι ένα ναυάγιο. Είναι μία λάθος συνταγή. Το λένε εκπρόσωποι του Δ.Ν.Τ και Γερμανοί οικονομολόγοι. Και εσείς αντί να πιαστείτε από αυτό και να τους πιάσετε από τον γιακά και να τους πείτε αλλάξτε στρατηγική, εμφανίζεστε, δημοσίως τουλάχιστον, σαν να μην έχετε καμία εναλλακτική προοπτική και να τα αποδέχεστε όλα.
Η φράση σας ότι η κόκκινη γραμμή είναι σωτηρία του έθνους, παραπέμπει σε μία άνευ όρων παράδοση στις απαιτήσεις των πιστωτών. Τα ίδια έλεγε ο κύριος Παπανδρέου δύο χρόνια και τώρα δεν μπορεί να κυκλοφορήσει και τώρα έρχονται και οι βουλευτές του ίδιου του κόμματος του ΠΑ.ΣΟ.Κ και καταφέρονται εναντίον των υπουργών τους.
Κύριε Πρωθυπουργέ, η σωτηρία της πατρίδας, αν βγείτε και κυκλοφορήσετε έξω, θα σας πούνε - πιστεύω ότι το ξέρετε - είναι τα στοιχεία που αναδεικνύονται και είναι ζοφερά. Ένας στους δύο νέους ανθρώπους σήμερα είναι άνεργοι. Επτά στα δέκα νοικοκυριά με δραστικές περικοπές ακόμα και στα τρόφιμα. Έχουμε 20% αύξηση στις αυτοκτονίες και δεν υπάρχει στοά στους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας που να μην έχει άστεγους. Αυτή είναι η σωτηρία του έθνους;
Ακόμα και ο συνάδελφός σας, ο κύριος Μόντι, έθεσε κάποια όρια, κάποιες κόκκινες γραμμές. Έβαλε κάποια όρια στην κυρία Μέρκελ. Εσείς τι ακριβώς διαπραγματεύεστε;
Και έρχομαι στο θέμα της ερώτησης, διότι επιβεβαιώνετε με τον πιο τραγικό τρόπο ότι το Μνημόνιο, με αφορμή το χρέος, αποτελεί το όχημα της υλοποίησης μιας ακραίας ταξικής πολιτικής, προς όφελος βεβαίως κάποιων, οι οποίοι - να θυμηθούμε την περίοδο της κατοχής, ως άλλοι μαυραγορίτες - θέλουν να πατήσουν επί πτωμάτων
Και σας ερωτώ. Είστε έγκριτος οικονομολόγος. Πιστεύετε ότι το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας είναι οι υψηλές αμοιβές των εργαζομένων;
Και σκέφτεστε μάλιστα να προχωρήσετε στη νομοθέτηση μείωσης μισθών, με πράξη νομοθετικού περιεχομένου, αγνοώντας το γεγονός ότι κύριε Πρωθυπουργέ, δεν είστε εκλεγμένος από τον ελληνικό λαό για να βάζετε μία υπογραφή. Είστε εκλεγμένος από τους βουλευτές. Ακόμα και αυτούς που σας εξέλεξαν εδώ θα τους αγνοήσετε;
Θέλουμε συγκεκριμένες απαντήσεις, διότι ο κόσμος αυτή τη στιγμή στενάζει και δεν ωφελούν σε τίποτα οι εκβιασμοί και η κατατρομοκράτηση του κόσμου. Θέλουμε συγκεκριμένη επιχειρηματολογία».Στην ομιλία του είπε:
«Απορώ που βρίσκεται το κουράγιο να χειροκροτάτε κύριοι Υπουργοί, με αυτή την κατάσταση που επικρατεί.
Κύριε Πρωθυπουργέ, η μαγική λέξη για την ανάκαμψη της οικονομίας είναι η ανάπτυξη και όχι η αύξηση των εξαγωγών. Ιδιαίτερα σε μια εποχή διεθνούς ύφεσης.
Θα ήθελα να σας πω λοιπόν, ότι όταν η χώρα μας βρίσκεται σε πρωτοφανή ποσοστά ύφεσης καταγεγραμμένα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο από τον πόλεμο και μετά με εξαίρεση την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και έχει ύφεση ταυτόσημη με αυτή του Σουδάν, τότε το να σκέφτεται κανείς τη μείωση των μισθών ως ένεση για την ανάκαμψη της οικονομίας και της ανταγωνιστικότητας, μάλλον ξεπερνά κάθε λογική.
Πόσο δε μάλλον όταν γνωρίζετε και το αναφέρατε αν όχι άμεσα, έμμεσα στην πρωτολογία σας ότι η ανταγωνιστικότητα τιμής δεν είναι ο αποκλειστικός παράγοντας που επικαθορίζει την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, αλλά υπάρχουν άλλοι πολλοί πιο σημαντικοί, όπως η καινοτομία, όπως η ποιότητα των παραγόμενων αγαθών. Αν ήταν έτσι τότε δεν θα ήταν οι πιο ανταγωνιστικές οικονομίες αυτές των Σκανδιναβικών χωρών που έχουν πάρα πολύ υψηλούς μισθούς.
Επιπλέον κύριε Πρωθυπουργέ, ακόμη και αν συμφωνήσουμε ότι πρέπει να δούμε και το ζήτημα της ανταγωνιστικότητας τιμής. Πολύ καλύτερα από εμένα ως οικονομολόγος γνωρίζετε ότι η ανταγωνιστικότητα τιμής καθορίζεται από τρεις παράγοντες. Από το μοναδιαίο κόστος εργασίας αλλά και από τα περιθώρια κέρδους, καθώς και την ονομαστική σταθμισμένη συναλλαγματική ισοτιμία. Δηλαδή η αντιπληθωριστική πολιτική της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας είναι αυτή που έχει φταίξει περισσότερο απ’ ότι οι εργαζόμενοι που έχουν υψηλές αποδοχές.
Πάμε τώρα στο συγκεκριμένο που μου είπατε. Ότι στην Ελλάδα έχουμε αύξηση του κόστους εργασίας. Θα διαφωνήσω μαζί σας. Είχαμε αύξηση του μοναδιαίου κόστους αλλά η χώρα μας παραμένει να είναι πίσω απ’ όλες τις άλλες χώρες της ευρωζώνης σε σύγκριση του μοναδιαίου κόστους εργασίας, ενώ στο περιθώριο κέρδους είμαστε πρώτοι σε όλες τις χώρες της Ευρωζώνης.
Ενώ, επιτρέψτε μου να σας πω, ότι η Τράπεζα της Ελλάδος, δεν χρησιμοποιεί τον καθιερωμένο δείκτη κόστους εργασίας ανά μονάδα προϊόντος. Υπολογίζεται το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος ως ποσοστό, κλάσμα του Α.Ε.Π. ως προς τον μισθωτό και όχι ως προς τον απασχολούμενο. Γεγονός που τείνει στο να υποεκτιμάται συστηματικά η παραγωγικότητα της εργασίας, ενώ το μοναδιαίο κόστος εργασίας που είναι αντιστρόφως ανάλογο της παραγωγικότητας εμφανίζεται υψηλότερο απ’ όσο πράγματι είναι.
Να μπούμε όμως στην ουσία γιατί αυτά ίσως αποτελούν και αντικείμενο οικονομολόγων δεν τα καταλαβαίνει και ο κόσμος, εγώ θέλω να σας μιλήσω με λόγια απλά και κατανοητά.
Κύριε Πρωθυπουργέ, δεν είναι δυνατόν να πιστεύετε ότι σε αυτή την πρωτοφανή κρίση που το εισόδημα όλων έχει μειωθεί, που οι θέσεις εργασίας μειώνονται ενώ οι τιμές παραμένουν πάρα πολύ υψηλές, θα σωθούμε ως χώρα εάν κουτσουρέψουμε και άλλο μισθούς οι οποίοι είναι ήδη πάρα πολύ χαμηλοί και στον ιδιωτικό τομέα. Είναι αδιανόητο να το πιστεύετε αυτό εσείς ένας έγκριτος οικονομολόγος.
Στην Ελλάδα μειώθηκαν οι επιχειρήσεις διότι διαλύθηκαν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις οι οποίες δεν είναι ως επί το πλείστον εξαγωγικές αλλά παράγουν προϊόντα τα οποία τα πουλάνε στην εγχώρια αγορά. Και όταν ο μέσος καταναλωτής –διότι η επίθεση όλη έγινε στο εισόδημα το χαμηλό και το μέσο σε αυτόν που ό,τι παίρνει το καταναλώνει- η πλειοψηφία των καταναλωτών δεν έχει να αγοράσει και πέφτει η κατανάλωση, τότε βεβαίως και κλείνουν οι επιχειρήσεις. Απλά μαθηματικά είναι αυτά. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς οικονομολόγος για να τα καταλάβει.
Συνεπώς όσο επιμένετε στις πολιτικές της λιτότητας, στις πολιτικές της ύφεσης, τότε θα έχουμε και μικρές δημόσιες επενδύσεις, άρα καμία πιθανότητα ανάπτυξης και παραγωγικής ανασυγκρότησης και ταυτόχρονα θα διαλύεται και ο φορολογικός μηχανισμός, θα έχουμε και μικρότερα έσοδα, άρα το απευκταίο, αυτό που δυο χρόνια εσείς προσπαθείτε να μας σώσετε με τις πολιτικές σας, εσείς το φέρνετε με τις πολιτικές σας. Ποιο; Την πιθανότητα χρεοκοπίας. Η χρεοκοπία έρχεται πιο κοντά από τις πολιτικές της λιτότητας που ακολουθείτε. Δεν το καταλαβαίνετε αυτό;
Οδηγούμαστε σε καταστροφή . Πηγαίνουμε με 150 χιλιόμετρα την ώρα στο γκρεμό χωρίς φρένα και χωρίς εναλλακτικό σχέδιο. Το αν η χρεοκοπία θα είναι εντός του ευρώ ή εκτός του ευρώ αυτό είναι το ζήτημα; Ή λέτε ότι θα μας σώσετε με το νέο δάνειο γιατί θα πάρετε 89 δις, 39 θα πάνε στις τράπεζες κατ’ ευθείαν, 30 για το PSI και τα υπόλοιπα θα πάνε για να αποπληρώσουμε τα ομόλογα. Ούτε ένα ευρώ δεν θα πάει στην πραγματική οικονομία.
Εάν είναι κύριε Πρωθυπουργέ, να μας κάνετε Ινδία ή Σουδάν, τότε δεν χρειάζεται να μας το κάνουν με τη βοήθεια των ξένων δυνάμεων, μπορούμε και μόνοι μας. Η πολιτική λοιπόν αυτή είναι που μας οδηγεί στην δεκαετία του ’50 και με μαθηματική ακρίβεια και εκτός ευρωζώνης η πολιτική της δανειακής σύμβασης, το αγγλικό δίκαιο στα ομόλογα, η ισοπέδωση μισθών, η κατάργηση του κατώτατου μισθού, η διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Αυτές είναι οι μεγάλες ευθύνες που αναλαμβάνετε και μάλιστα χωρίς να έχετε εκλεγεί και από ένα πολιτικό σύστημα το οποίο καταρρέει. Ένα σάπιο πολιτικό σύστημα της κλεπτοκρατίας και της διαφθοράς.
Πιστεύετε ότι μπορείτε να τα βγάλετε πέρα και μάλιστα με εκβιασμούς και με τρομοκρατικά διλήμματα; Αν κύριε Πρωθυπουργέ, είναι έτσι τα πράγματα και δεν έχετε εναλλακτικό σχέδιο, η μεγαλύτερη συνεισφορά σας στον τόπο είναι να οδηγήσετε τη χώρα σε δημοκρατικές διαδικασίες δηλαδή στην λαϊκή ετυμηγορία και να αποφασίσει ο ελληνικός λαός ποιο θα είναι το μέλλον και όχι μια Βουλή η οποία έχει εκλεγεί σε άλλες συνθήκες και η οποία σήμερα βρίσκεται σε πρωτοφανή δυσαρμονία με τη λαϊκή βούληση».

ΜΕ ΛΕΝΕ "ΕΞΕΓΕΡΣΗ".

Η ηλικία μου απροσδιόριστη.

Πρέπει να γεννήθηκα τότε που φύτρωσε το παράπονο στο στήθος του σκλάβου και η αδικία έγινε το καθημερινό ψωμί στα τραπέζια του κόσμου. Το σώμα μου τράφηκε με ποτάμια αίματος, με αλυσίδες, με θυσίες, με ανισότητες.

Με λένε εξέγερση

Απόκτησα χίλια πρόσωπα, πότε γροθιά, πότε κραυγή, πότε παράπονο, πότε οδόφραγμα, πότε ντουφέκι, πότε πλακάτ και πύρινος λόγος, μα πάντα παρούσα και καλπάζουσα στα σταυροδρόμια της ιστορίας.

Με λένε εξέγερση

Αφουγκράστηκα τους μύχιους πόθους της ανθρώπινης δυστυχίας και έγινα αποκούμπι, λυτρωτής και φωτοδότης σε καθημερινούς Γολγοθάδες που γίνονται Αναστάσεις και Λυτρώσεις.

Έγινα αμέτρητες φορές το καθαρτήριο της ανθρώπινης συνείδησης, η νέα αυγή σ’ έναν κόσμο σκοτεινό και απάνθρωπο.

Με λένε εξέγερση

Γύρισα όλα τα μέρη του κόσμου. Άλλοτε στη Ναζαρέτ, άλλοτε στην Αγία Πετρούπολη κι άλλοτε στην Τιέν αν Μεν. Εγινα έφοδος στα χειμερινά ανάκτορα, κατάληψη στο κάστρο της Βαστίλης.

Μάης Παρισιάνικος, Άνοιξη στην Πράγα, ροβόλημα στους δρόμους της Αβάνας. Πότε σπαθί στο χέρι του Σπάρτακου, πότε βόλι στο καρυοφίλι του Καραϊσκάκη, πότε λόγος

θεϊκός στης Ιερουσαλήμ τα τείχη, πότε αντάριασμα πότε σφεντόνα παιδική στης Παλαιστίνης την ιντιφάντα και πότε κεφάλι ανοιγμένο στου Βιετνάμ τους ορυζώνες, στου Σιάτλ το μετερίζι.

Με λένε εξέγερση

Αδίκησα κι αδικήθηκα, εμπιστεύθηκα κι απογοητεύτηκα, ξεκίνησα μα δε τερμάτισα, κοιλοπόνεσα μα δε γέννησα, γονάτισα μα σηκώθηκα, γιατί ταυτίστηκα με τους ανθρώπους, γιατί είμαι δικό τους έργο.

Με λένε εξέγερση

Κι αγάπησα τους Έλληνες, έγινα σύντροφος κι ιδρώτας στην πονεμένη πορεία τους στο χρόνο.Ήμουνα ράσο λυτρωτικό στην άγια Λαύρα τους και πύρινα λόγια Βελεστινλήδων

στα Βαλκάνιά τους, τα ματωμένα στάρια τουςστο Κιλελέρ τους, τα νεκρά κορμιά των καπνεργατών στη Σαλονίκη του ’36 τους.

Κι έπειτα έγινα ΟΧΙ βροντερό στα χείλη τους κι αντάρτικο τραγούδι στα θρυλικά βουνά τους.

Κι αργότερα πυρπόλησα τις καρδιές τους στη Λευκωσία και την Κερύνεια, κι έγινα αγώνας Ανένδοτος και βήμα γοργό στα πόδια του Λαμπράκη και 1-1- 4 στις διαδηλώσεις της ψυχής τους.

Με λένε εξέγερση

Με φυγάδευσαν στη σιωπή και στο βόλεμα τα σκοτεινά χρόνια των αμερικανόδουλων πρακτόρων. Χώθηκα και πλαδάρεψα εφτά χρόνια μαζί με τους Έλληνες στις πολυθρόνες της ντροπής και της υποταγής.Μου ρούφηξε το αίμα ο Άγνωστος πόλεμος της τηλεόρασης και η αποβλάκωση των γηπέ-δων. Έκανα πως δεν άκουγα τις κραυγές αυτών των λίγων που σάπιζαν στις Γυάρους και τις Μακρονήσους

Με λένε εξέγερση

Και ξανάνιωσα στις φλογισμένες καρδιές των φοιτητών. Ξανάδα τον ήλιο στην ταράτσα της Νομικής, ξαναγεννήθηκα στα αμφιθέατρα και τους διαδρόμους του Πολυτεχνείου το ’73.

Με λένε εξέγερση, με λένε «Εδώ Πολυτεχνείο - Εδώ Πολυτεχνείο, σας μιλά ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων»

Τρεις μέρες γιόρταζα την άνοιξή μου κι ήταν Νοέμβρης.

Έκλεισα την τηλεόραση, άνοιξα το ραδιόφωνο, άνοιξα τις πόρτες, βγήκα στους δρόμους.

Με λένε εξέγερση

Έσφιξα τα δόντια και χαμογέλασα στη Μεταπολίτευση και πριν προλάβω να ξαποστάσω είδα φίλους χτεσινούς να με εξαργυρώνουν, πολιτικάντηδες να μου κάνουν στριπτήζ στα μπαλκόνια, χτεσινούς εραστές να μ’ απατάνε στην αγκαλιά της εξουσίας.

Έγινα εμπόρευμα και φανφάρες, κόκινα παχιά χαλιά επισήμων, λόγοι δεκάρικοι σε καλοταϊσμένα στόματα ψευδεπίγραφων αγωνιστών.

Ασέλγησαν στο κορμί μου, με κάναν γιορτή καθεστωτική και με αποστέωσαν αυτοί που στην ουσία ποτέ δεν μύρισαν το άρωμά μου.

Με λένε εξέγερση

Λένε πως τώρα δεν έχω ζωτικό χώρο στα όνειρά σας. Λένε πως η ζωή σας έγινε

εικονική πραγματικότητα, φαστ φουντ, κινητή ψευδεμονία, τζόγος χρηματιστηριακός

και πασαρέλα μιας ομορφιάς επίπλαστης, ντυμένης με τα σινιέ ρούχα της μοναξιάς σας Κι όμως, εγώ είμαι πάντα εδώ, κρυμμένη σε κάποια σκοτεινή γωνιά σας. Όταν θα τελειώσετε με τα “limit up” σας, όταν θα σας λιώσει το ελαστικό ωράριό σας, όταν θα σας πνίξει η μπόχα των αποβλήτων του τεχνικού πολιτισμού σας, όταν χτυπήσει και τη δικιά σας πόρτα ο ρατσισμός και ο αποκλεισμός για τον οποίο τώρα αδιαφορείτε, όταν θα γίνετε και σεις θύματα τούτης της παγκοσμιοποίησης που τώρα θεοποιείτε, όταν συνειδητοποιήσετε οτι είστε τα αναλώσιμα υλικά στην κρεατομηχανή των πολυεθνικών . . .

τότε θα με θυμηθείτε.

Γιατί με λένε εξέγερση και είμαι η συνείδησή σας.

Γιατί πάντα θα σας φλογίζω τις ψυχές με τα λόγια του Τσε :

«Μας φαίνονταν μεγάλοι γιατί ήμασταν γονατιστοί . . .
Άς εγερθούμε»

Καταλήψεις 90/91

Μία προσωπική διήγηση κι ένα διαφορετικό reunion…
Anakata-dyomenh

φωτογραφία από indy.gr

20 χρόνια μετά… σκέφτομαι καιρό τώρα να κάνω αυτή την ανάρτηση, αλλά συνέχεια διστάζω. Δεν ξέρω από πού να την πιάσω. Είναι ένα συνονθύλευμα αναμνήσεων, συναισθημάτων και σκέψεων. Από τη μια το να βλέπεις ένας γεγονός που έχεις ζήσει από απόσταση σε κάνει να το βλέπεις λίγο πιο ψύχραιμα, από την άλλη χάνονται πολλά πράγματα λόγω αυτής της απόστασης, κάποια πράγματα γίνονται συγκεχυμένα… χρειάζεται να σκαλίσεις μνήμη και συναισθήματα και αυτό μπορεί να μην έχει αρχή, μέση και τέλος. Χρειάζεται να σκαλίσεις τη χαμένη πλέον εφηβεία σου. Τις προάλλες ζήτησα από παλιούς φίλους και συμμαθητές να σκαλίσουν λίγο τη μνήμη τους. Στα βλέμματά τους είδα διάφορα πράγματα… Τι θυμήθηκες τώρα… πόσα χρόνια… κάποιοι χαμογελούσαν, κάποιοι θυμήθηκαν το χαβαλέ, κάποιοι τις πορείες, κάποιοι τα σκληρά γεγονότα. Καταλαβαίνεις εύκολα ότι το ίδιο γεγονός, το έχουν βιώσει με πολύ διαφορετικό τρόπο οι άνθρωποι που το έζησαν και δεν υπάρχει μία αλήθεια ή μία κοινή οπτική. Είναι δύσκολο να το δεις αποστασιοποιημένα παρόλη την πάροδο του χρόνου. Δεν έχω καμία διάθεση ηρωοποίησης, είναι γνωστή η θέση μου γι’ αυτά τα πράγματα, ούτε θέλω να το δω στο στιλ η ηρωική γενιά του πολυτεχνείου, η γενιά των καταλήψεων του 90/91…κτλ . Όμως όπως και να το κάνουμε, μία κατάληψη τόσων μηνών με συγκεκριμένο στόχο, πορείες αλλά και νεκρούς, είναι ένα σημαντικό ξύπνημα στη ζωή κάποιων. Το ερώτημα από το οποίο πάντα ξεκινάω αυτή τη συζήτηση είναι κατά πόσο αυτό το γεγονός επηρέασε τη σκέψη και τη στάση ζωής του καθενός από μας. Η απάντηση δεν είναι ποτέ η ίδια. Άλλοι είπαν ότι φυσικά την επηρέασε (ανάμεσά τους κι εγώ)… Άλλοι, ότι ήταν παρατεταμένες διακοπές, για άλλους ήταν σύγκρουση με την οικογένεια – προσωπική επανάσταση, για άλλους ανταλλαγή βιβλίων, μουσικών, απόψεων, δημιουργία νέων φιλικών σχέσεων, έρωτας, αδρεναλίνη, αθωότητα… Για άλλους τίποτα, υπήρξαν και περιοχές της Ελλάδας που αυτό το γεγονός δεν άγγιξε καθόλου ή κάποια άτομα δε συμμετείχαν καθόλου. Φυσικά, υπάρχει και η πλευρά των ηθικών αυτουργών μιας δολοφονίας, των εκτελεστικών οργάνων τους αλλά και των οικογενειών των νεκρών… Ο μόνος τρόπος μέσω του οποίου μπορώ να προσεγγίσω αυτό το θέμα αυτή τη στιγμή είναι το προσωπικό βίωμα και τα συναισθήματα που έχω εγώ γι’ αυτό. Ελπίζω να σκαλίσουν κι άλλοι τη μνήμη τους και να συνεισφέρουν στη συζήτηση, λίγο σαν ένα άλλου είδους reunion.

Ατελείωτες μέρες στο σχολικό συγκρότημα της Γκράβας. Ένας άκρως καταθλιπτικός και απρόσωπος χώρος για να πηγαίνεις σχολείο. Τεράστιος χώρος, με γκρίζο χρώμα, βαριούς όγκους, κάγκελα και λαοθάλασσα παιδιών. Οι περισσότεροι καθηγητές έμοιαζαν σαν να έχουν πάρει δυσμενή μετάθεση εκεί με κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις. Ελλιπής γνώση, προβληματική θέρμανση, σχολείο πρωί-απόγευμα με βάρδιες. Μεγάλη βαριεστημάρα. Βαριόμουν να ξυπνήσω να πάω, βαριόμουν να δω τα ίδια πρόσωπα, βαριόμουν ακόμα και να πάρω βιβλία μαζί μου… Το μόνο θετικό οι παρεούλες και τα διάφορα ευτράπελα που μπορεί να συνέβαιναν για να σπάσουν λίγο την πλήξη… Ξαφνικά τέλη Νοεμβρίου αν θυμάμαι καλά, μετά το μάθημα, κάποιοι μιλάνε για κατάληψη και για συνέλευση στο πρόσφατα φτιαγμένο θεατράκι του συγκροτήματος. Πηγαίνω. Κάποιοι φοιτητές που έχουν ήδη ξεκινήσει καταλήψεις και μαθητές από πολιτικές νεολαίες, μας μιλάνε για το καινούργιο νόμο πλαίσιο που προωθείται. Αυτό προέβλεπε κραυγαλέα πράγματα όπως, ιδιωτικά πανεπιστήμια, έπαρση σημαίας, ομοιόμορφη εμφάνιση, point system σε σχέση με τη διαγωγή, αλλαγή του τρόπου λειτουργίας της εκπροσώπησης των μαθητών κτλ. Ακούστηκαν σχεδόν σαν ανέκδοτο. Άντε να σηκώνεις σημαία στην Γκράβα τότε, να έχεις ομοιόμορφο κούρεμα και να φοράς ποδιά! Άσε και το θέμα ιδιωτικά πανεπιστήμια, οι περισσότεροι θέλαμε ένα με δύο χρόνια για τις πανελλήνιες. Κατάληψη τώρα…! εννοείται. Άλλωστε, δεν ήταν η πρώτη φορά, την ακριβώς προηγούμενη χρονιά είχαμε κάνει κατάληψη για περίπου 15 μέρες και κινητοποιήσεις για το πρόβλημα θέρμανσης του συγκροτήματος.

Τις επόμενες μέρες ξεκινάνε οι καταλήψεις στα πρώτα τότε σχολεία της Γκράβας. Το δικό μου από τα πρώτα. Σιγά-σιγά εξαπλώθηκε σε όλα… Άλλωστε, ήταν αδύνατο να κάνει κάτι ένα σχολείο της Γκράβας και να μη συμπαρασυρθούν τα υπόλοιπα. Θυμάμαι, ότι στο 1^ο Λύκειο που ήταν το διπλανό από το δικό μου, τα όργανα είχαν ήδη αρχίσει… καθώς ο λυκειάρχης τους ήταν τόσο ένθερμος οπαδός του νέο νομοσχεδίου που παραλίγο να το επιβάλλει πριν καλά-καλά αποφασιστεί. Ο δικός μας για καλή μας τύχη ήταν πολύ συνεννοήσιμος και το μόνο που ήθελε ήταν να διαφυλάξει τις εγκαταστάσεις, πάντα σε συμφωνία μαζί μας. Δε θυμάμαι πολλά από τις πρώτες μέρες της κατάληψης… θυμάμαι ότι έκανε κρύο και υπήρχαν μεγάλα βαρέλια στα οποία καίγαμε ότι να ‘ναι καθώς και κάμποσες σπασμένες καρέκλες για να καθόμαστε κοντά στην πόρτα του σχολείου και να μην κρυώνουμε. Το καμαράκι του επιστάτη, απέκτησε κάποια στρώματα γυμναστικής και τη βγάζαμε εκεί ντουμανιάζοντας το χώρο, πίνοντας κάνα κρασί και ακούγοντας μουσική… Ατελειώτες ώρες χαβαλέ… Κάναμε και κάποιες κινητοποιήσεις τοπικά του στιλ… κλείναμε για κάποια ώρα δρόμους και φωνάζαμε συνθήματα κατά του τότε υπουργού παιδείας Βασίλη Κοντογιανόπουλου, κυβέρνηση Μητσοτάκη να σημειωθεί αυτό… Κάποια από τα συνθήματα της εποχής: Θέλουμε σχολεία δημοκρατικά και όχι θερμοκήπια για μαθητές φυτά, Όχι στο πόιντ σύστεμ, Όχι σε όλα που κάνουν κουρέλια τα όνειρά μας, Το υπουργείο προειδοποιεί: η ελεύθερη σκέψη βλάπτει σοβαρά την υγεία και πολλά άλλα που δυστυχώς μου διεφεύγουν. Πρέπει να ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα με διάθεση στο σχολείο. Άρχισα να μιλάω με παιδιά που δεν είχα ξαναμιλήσει ποτέ. Να συζητούμε πράγματα για τη ζωή μας, τις σκέψεις μας, τις μουσικές μας… έκανα καινούργιες φιλίες, κάποιες από αυτές ζωής. Έξω από το σχολείο πολλοί μαθητές που έπαιζαν μπάσκετ ή έρχονταν το πρωί για να βεβαιωθούν ότι το σχολείο βρίσκεται ακόμα υπό κατάληψη και μετά έφευγαν. Εδώ εμφανίζεται και ο ρόλος των γονιών. Κάποιοι ήρθαν με σκοπό να βοηθήσουν την κατάσταση είτε επειδή αναγνώριζαν το δίκιο του πράγματος ή γιατί είχαν πολιτικές βλέψεις και ήθελαν κάπου να ελέγχουν τα πράγματα – οι πασόκοι φυσικά ήταν πρώτοι στο δεύτερο. Άλλοι ωρύονταν απέξω ότι δεν επιτρέπουμε στα παιδιά τους να μορφωθούν και κάπως έτσι πήγαινε το πράγμα και με τους καθηγητές καθημερινά. Με κάποιους να δίνουν τη σιωπηλή τους συγκατάθεση και κάποιους να ωρύονται και να απειλούν με απουσίες. Σιγά-σιγά οι καταλήψεις άρχισαν να εξαπλώνονται. Μαθαίναμε καθημερινώς με χαρά ότι όλο και περισσότερα προστίθενται στη λίστα. Σε συνελεύσεις για τη συνέχιση των καταλήψεων υπήρχε τεράστιος ενθουσιασμός. Κάποιοι φοιτητές άρχισαν να έρχονται και να μας κάνουν παρέα. Άρχισαν οι μεγάλες πορείες… Μεγάλος ενθουσιασμός, νιώθαμε ότι θα κατακτήσουμε τον κόσμο. Δεν υπήρχε καμία περίπτωση να κάνουμε πίσω αν δεν αποσυρθεί το νομοσχέδιο. Ο Κοντογιαννόπουλος ήταν καθημερινό ανέκδοτο και κόκκινο πανί. Οι μέρες περνούσαν, κάθε μέρα όλο και περισσότερη μανούρα από γονείς, τα βράδια ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία καθώς αρκετοί κοιμόντουσαν μέσα και έπρεπε να έχουν το νου τους σε διάφορες εκφοβιστικές καταστάσεις που παίζονταν έξω από τα σχολεία. Κάθε μέρα υπήρχε το κουτσομπολιό της προηγούμενης νύχτας, τη μέρα γέλια, πειράγματα, φλερτ, παρεξηγησούλες, μουσικές… Θυμάμαι μία από τις πορείες που εξελίχθηκε σε επεισόδια. Κάποιοι συμμαθητές εγκλωβίστηκαν στο κέντρο, στο ύψος του πολυτεχνείου γινόταν χαμός. Ένας φίλος και συμμαθητής πλησίασε για να βρει την αδερφή του, καθώς είχε εγκλωβιστεί μαζί με άλλους στο κέντρο και όλοι ανησυχούσαμε για την τύχη τους. Κινητά δεν υπήρχαν τότε… Αποφασίζει να περάσει δίπλα από τα ΜΑΤ. Στο αθώο του τότε μυαλό, αν περάσεις δίπλα από τα ΜΑΤ χωρίς να προκαλείς, δεν έχουν λόγο να σε πειράξουν. Ε φυσικά… έφαγε της χρονιάς του! Η αδερφή του επέστρεψε με τα μάτια τούμπανο από τα δακρυγόνα.

Τα πράγματα άρχισαν να αγριεύουν. Τα σχολεία ήταν πολλά (2000 σε σύνολο έλεγαν τότε οι εφημερίδες), οι γονείς που διαφωνούσαν τσίριζαν και φώναζαν. Όσοι συμμετείχαμε ενεργά στην κατάληψη έπρεπε να δίνουμε συνέχεια το παρόν για περιφρούρηση. Στα σπίτια μας ρήξη, ήταν η εφηβική μας επανάσταση. Κάποιοι που δεν κατάφερναν να ξεφύγουν από τον οικογενειακό κλοιό, βασανίζονταν. Άλλοι, δεν πήραν πρέφα τίποτα, ερχόντουσαν με την τσάντα ή για να ψηφίσουν κατά της κατάληψης και μετά σπίτια τους. Άλλοι απλώς έφευγαν για τις διπλανές καφετέριες. Οι φήμες για το τι συμβαίνει μέσα στις καταλήψεις από τα ΜΜΕ επίσης έδιναν και έπαιρναν. Ας μην υπάρχει η αντίληψη ότι ο ρόλος των ΜΜΕ ήταν καλύτερος τότε από τώρα… «Τα σχολεία χαρτοπαιχτικές λέσχες, όργια στα σχολεία, βιασμοί στα σχολεία…» Ακόμη μεγαλύτεροι καβγάδες στα σπίτια μας για να πάμε στην κατάληψη εξαιτίας αυτών. Κάποιοι φίλοι μου τότε, έφυγαν από το σπίτι τους και δεν ξαναγύρισαν μέχρι το τέλος της κατάληψης. Σιγά-σιγά άρχισαν οι καβγάδες και με γονείς που προσπαθούσαν να ελέγξουν την κατάσταση αλλά πλέον δεν τους θέλαμε στα πόδια μας γιατί καταλάβαμε το παιχνίδι που παιζόταν. Θυμάμαι ένα καβγά με μία μητέρα που ήταν στο δημοτικό συμβούλιο και αποφάσισε να πάρει την κόρη της από την κατάληψη αποκαλώντας κάποιους συμμαθητές αλήτες, επειδή της είπαν να μην ανακατεύεται.

Ένα βραδάκι φεύγω από την κατάληψη. Θυμάμαι διάφορους συμμαθητές μου.., σε διάφορα σημεία του σχολείου σε πηγαδάκια κι ένα παιδί να μιλάει με μία κοπέλα στην είσοδο του σχολείου. Το επόμενο πρωινό πηγαίνω στο σχολείο και βλέπω μαθητές σε έξαλλη κατάσταση και κάποιες συμμαθήτριες να κλαίνε. Τι έγινε; Ο μαθητής που μιλούσε με την κοπέλα στην πόρτα, πηγαίνει την κοπέλα μέχρι τη στάση επειδή είχε νυχτώσει. Μία ομάδα αγνώστων του επιτίθενται και τον χτυπούν άγρια. Αυτός επιστρέφει αιμόφυρτος στο σχολείο. Όλοι οι μαθητές που ήταν μέσα τρέχουν έξω για να βρουν την ομάδα που τον χτύπησε… Εμφανίζονται αυτοκίνητα. Από μέσα βγαίνουν φουσκωτοί με πολιτικά ρούχα. Η προκλητική ομάδα έχει φύγει ή φεύγει τότε… δε θυμάμαι καλά. Οι φουσκωτοί δηλώνουν αστυνομικοί και ρωτούν τι συνέβη εκεί. Ένας συμμαθητής υποψιασμένος που ήταν και στο συντονιστικό των καταλήψεων είπε στους άλλους να μην απαντήσουν και τους ρώτησε πώς μπορούν να αποδείξουν ότι είναι αστυνομικοί. Αυτοί χτυπούν έναν άλλον συμμαθητή που το έπαιξε λίγο τσαμπουκάς και αρπάζουν τον μαθητή που τους αμφισβήτησε και τον κάνουν τόπι στο ξύλο βρίζοντας και απειλώντας τον φανερώνοντας από αυτά που έλεγαν ότι γνωρίζουν πολύ καλά ποιον χτυπούν. Φεύγουν… ο μαθητής δεν αισθάνεται καθόλου καλά και καταλήγει στο νοσοκομείο… Τα πράγματα είναι σοβαρά, λένε οι γιατροί, φαίνεται να έχει πάθει κάκωση στο κεφάλι και βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση… Την επόμενη μέρα χαμός… Κλάματα, οργή, συνθήματα ότι θα καεί η Γκράβα… θα καεί η Αθήνα. Μας φαίνεται αδιανόητο… Η αρχή του γκρεμίσματος της αθωότητας. Έρχονται δημοσιογράφοι. Εκεί αντιλαμβανόμαστε την αλητεία πολλών από αυτών σε όλο το μεγαλείο. Τα περισσότερα άρθρα που γράφτηκαν μιλούσαν για ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ μαθητών για τα μάτια μιας μαθήτριας. Οι φουσκωτοί δεν υπάρχουν πουθενά στην ιστορία. Είναι παρακρατικό χτύπημα.. Η Αυριανή οργιάζει με εξώφυλλα με το χαρακτηριστικό τρόπο που πολλοί θυμόμαστε και το κανάλι 29 τότε το ίδιο. Οι κινητοποιήσεις συνεχίζονται αλλά πλέον υπάρχει οργή και τα πράγματα φουντώνουν.

Περνάμε Χριστούγεννα μέσα, λέμε ότι θα συνεχίσουμε την κατάληψη μέχρι και το Πάσχα αν χρειαστεί. Γύρω στην πρωτοχρονιά, αποφασίζουμε να κάνουμε πάρτι, θα περάσουμε πρωτοχρονιά στην κατάληψη! Ευχόμαστε ο ένας στον άλλον, ευτυχισμένος ο καινούργιος Πάσχας… Εμφανίζεται ο χτυπημένος συμμαθητής μας με κολλάρο, μεγάλος ενθουσιασμός. Πάνω στο τσακίρ κέφι του πάρτι πέφτουν και κάποιες μολότοφ από το διπλανό σχολείο στο προαύλιο του σχολείου μας. Θυμάμαι ότι αυτό που με απασχολούσε τότε πέρα από όλα τα άλλα… ήταν ότι μετά από τόσο καιρό, γνωριστήκαμε, μοιραζόμασταν πράγματα. Υπήρχε αλληλεγγύη για πρώτη φορά. Κι όταν τελειώσουν όλα τι; Μετά θα επιστρέψουμε πάλι στους γκρίζους τοίχους και δε θα μιλάει ο ένας στον άλλον; Θα επιστρέψουμε στην ίδια κωλοκατάσταση;

Περνάει περίπου μια βδομάδα. Πηγαίνω πρωί στο σχολείο και συναντάω το χάος… Κλάματα, οδυρμοί, καθηγητές σχεδόν να μαλλιοτραβιούνται έξω από το σχολείο. Ο γελοίος λυκειάρχης του διπλανού σχολείου, έχει ακουμπήσει πάνω σε ένα αυτοκίνητο και περνάει απουσίες στο απουσιολόγιο… Η φάτσα του εκείνη τη στιγμή θα κυκλοφορήσει αργότερα σε αφισούλες. Οι καθηγητές του φωνάζουν «δε ντρέπεσαι ρε; Δολοφονήθηκε συνάδελφος, ντροπή…» Το νέο έφτασε… Δολοφονήθηκε ο καθηγητής Νίκος Τεμπονέρας σε συγκρότημα σχολείων στην Πάτρα… Τα συναισθήματα δεν περιγράφονται…

Τις επόμενες δύο μέρες καίγεται η Αθήνα. Στη μεγάλη πορεία, της 10ης Γενάρη κατεβαίνουμε ξεκινώντας από Γκράβα. Στην Πατησίων ενωνόμαστε με άλλα σχολεία από Φιλαδέλφεια, Πατήσια κτλ Μέχρι το κέντρο που ενωνόμαστε με την υπόλοιπη πορεία, δεν έχω συνειδητοποιήσει το μέγεθος της πορείας. Η πορεία είναι τεράστια. Φωνάζουμε συνθήματα, η οργή είναι διάχυτη. Τα συνθήματα άλλαξαν «Ένας στο χώμα, χιλιάδες στον αγώνα» «Ζει, ζει ο Τεμπονέρας ζει…» Κάποια στιγμή είμαστε στην Ομόνοια και γίνεται καθιστική διαμαρτυρία. Ακούμε ότι έχουν ξεκινήσει επεισόδια στη Χαλκοκονδύλη. Τα επεισόδια γενικεύονται.

φωτογραφία - indymedia

Κάποιοι μένουν μέσα στα επεισόδια, κάποιοι κάποια στιγμή φεύγουμε και συγκεντρωνόμαστε στο σχολείο. Η Αθήνα καίγεται… περιμένουμε την επιστροφή όλων των συμμαθητών. Προσαγωγές, συλλήψεις και… τα γεγονότα στο Κ Μαρούση, που μαθαίνουμε από δω κι από κει και κυρίως από τα κανάλια και το ραδιόφωνο.
4 νεκροί εγκλωβισμένοι μέσα στο κατάστημα, από τους οποίους ο ένας δεν αναγνωρίστηκε ποτέ…
Διαμάχη για καιρό, για το αν η πυρκαγιά προκλήθηκε από μολότοφ ή από καπνογόνο της αστυνομίας. Ο καιρός και οι γνωματεύσεις κατέληξαν στο δεύτερο.

φωτογραφία -http://30plus-gr.blogspot.com/- Κ. Μαρούση στο βάθος

Ο τότε υπουργός παιδείας Κοντογιαννόπουλος παραιτήθηκε και μαζί αποσύρθηκε το νομοσχέδιο. Τον αντικατέστησε ο Γ. Σουφλιάς. Οι μαθητές και οι φοιτητές αισθανόμασταν τότε ότι νικήσαμε. Αυτή ήταν η εξέγερση μιας γενιάς μαθητών που κατά πλειοψηφία δεν είχε και πολλά να κάνει με την πολιτική (για τους φοιτητές δεν μπορώ να μιλήσω εγώ). Άλλωστε, υπήρχαν ανακατατάξεις τότε. Πρόσφατη διάλυση της ΚΝΕ, κάποιοι μαθητές του ΝΑΡ, κάποιοι αναρχικοί, κάποιοι πασόκοι, στην περιοχή μας οι ΟΝΝΕΔίτες κρατούσαν χαμηλό προφίλ, η μεγάλη πλειοψηφία όμως απολίτικοι ή αηδιασμένοι από την πολιτική. Κάναμε κάτι όπως βγήκε, με την αγαρμποσύνη και την αδρεναλίνη του 16χρονου. Δε λέω ότι δεν υπήρχε καθοδήγηση σε κάποιο βαθμό, αλλά το πάθος για το δίκιο τότε ήταν πολύ μεγαλύτερο από οτιδήποτε άλλο. Η ερώτηση τελικά τι έμεινε από όλο αυτό… απαντιέται διαφορετικά από τον καθένα. Ήταν νίκη λοιπόν οι καταλήψεις τότε; Βραχυπρόθεσμα ναι, μακροπρόθεσμα… την απάντηση την ξέρουμε όλοι. Βλέπουμε τα χάλια της παιδείας σήμερα. Οι πρωταγωνιστές τότε; Ο Κοντογιαννόπουλος σήμερα βουλευτής του ΠΑΣΟΚ (αυτών που τότε τσίριζαν και φώναζαν και προσπαθούσαν να ελέγξουν τις καταλήψεις). Οι δολοφόνοι του Ν. Τεμπονέρα; Η απάντηση υπάρχει στο ποστ και τα σχόλια που ανέβασε ο xtremyst (http://wp.me/pPn6Y-5cD). Οι ηθικοί αυτουργοί; Ακόμα βρίσκονται στα δύο κόμματα που κυβερνούν εναλλάξ… Οι 16αρηδες τότε και 35 άνω σήμερα…; Με τους περισσότερους ελπίζω να τα πούμε στο δρόμο… γιατί τίποτα δεν τελείωσε…

Αυτή ήταν η μικρή μου διήγηση, ελπίζω να ακολουθήσουν κι άλλες για να ολοκληρωθεί το παζλ κι ελπίζω να μη με απατάει η μνήμη μου σε κάποιο βαθμό.

(Aφιερωμένο σε όλους τους φίλους που μας έδεσαν εκείνες οι μέρες… και που συνήθως είναι οι ίδιοι που συναντώ ακόμα σε διάφορα σημαντικά γεγονότα).

http://parallhlografos.wordpress.com/2011/01/10/καταλήψεις-9091/

902: ΑΛΛΟΙ 4 ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ!!ΚΡΙΜΑ...

Είχαμε κάνει την πρόβλεψη ότι δε θα σταματούσαν το αντεργατικό τους όργιο. Και αυτοί δεν μας «απογοήτευσαν». Μονότονοι μέσα στον αντεργατισμό τους, 29 και 30 του Δεκέμβρη, ξαφνικά, όπως κάνουν εδώ και 1 χρόνο, παραδώσανε σε 4 συναδέλφους μας το «ραβασάκι» της απόλυσης. Ο ένας από αυτούς έχει παιδάκι 6 μόλις μηνών, αλλά φυσικά, όπως δείξανε κιόλας από τις πρώτες απολύσεις οι σκληρόψυχοι εργοδότες του 902-ΚΚΕ, δεν χολοσκάνε για τέτοιες «μικρολεπτομέρειες».



Το σκηνικό είναι στημένο και γνωστό. Από το Δεκέμβρη του 2010 μέχρι σήμερα, σε πλήρη διάσταση με τις διακηρύξεις περί «κοινωνικών κριτηρίων» και χωρίς καμία συζήτηση με τους εργαζόμενους, 35 άνθρωποι, ως επί το πλείστο οικογενειάρχες, πολλοί με μικρά παιδιά, έχουν «αποκεφαλιστεί» με μόνο κριτήριο το ότι δεν ήταν ρουφιάνοι και υποταχτικοί της διοίκησης του 902. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά όταν κάποιοι (εμείς) «τόλμησαν» να εκθέσουν ανοιχτά αυτό το ζήτημα διοργανώνοντας κινητοποίηση έξω από τις εγκαταστάσεις του σταθμού τον περασμένο Σεπτέμβρη, δέχτηκαν έναν οχετό συκοφαντιών από την εργοδοσία 902-ΚΚΕ.



Πρέπει να καταγγείλουμε πια ανοιχτά τη βρώμικη μεθόδευση της εργοδοσίας 902-ΚΚΕ εναντίον μας. Με την κάλυψη του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ, όπως φάνηκε από τον τρόπο που μας χτύπησε η Αλέκα Παπαρήγα τον περασμένο Σεπτέμβρη, ο εντεταλμένος «υπερκαθοδηγητής» του 902 και του «Ριζοσπάστη» και μέλος του ΠΓ του ΚΚΕ, Στέφανος Λουκάς, επικεφαλής όλης της βρώμικης εναντίον μας επιχείρησης, συντονίζει (μαζί με το τσιράκι του και άτυπο υποδιευθυντή του 902 Αντώνη Ραλλάτο και το διευθυντή του σταθμού Τάκη Τσίγκα) έναν μηχανισμό τρομοκρατίας κατά των εργαζομένων, διαστροφής της αλήθειας και παραπλάνησης της κοινής γνώμης για το τι συμβαίνει στον 902.



Απειλούσαν τους εργαζόμενους λίγο πριν τις πρώτες απολύσεις λέγοντας «να δούμε ποιος θα νικήσει, εμείς ή εσείς» (Ραλλάτος). Μετά έστελναν χαφιέδες στις συνελεύσεις των εργαζομένων και τσιράκια τους να μας διαβάλλουν στο σωματείο μας. Οργάνωναν γελοίες «περιφρουρήσεις» από ανύπαρκτους κινδύνους στο σταθμό, για να σπείρουν το μίσος ενάντια στους απολυμένους, τρομοκρατούσαν όσους κάθε φορά έμεναν, ξεστόμιζαν σιχαμερές κουβέντες του τύπου «ξεβρόμισε ο τόπος», αναφερόμενοι στους απολυμένους. Μετά την πετυχημένη συγκέντρωσή μας έξω από το κτίριο του Περισσού, οργάνωσαν -με επικεφαλής τον Λουκά- εκστρατεία λάσπης μέσα από το «Ριζοσπάστη», όπου με καθημερινά δημοσιεύματα της συκοφαντίας και της απάτης έλεγαν το ένα ψέμα πίσω απʼ τʼ άλλο. Επειδή όμως τους γύρισαν μπούμερανγκ, ξαφνικά τα σταμάτησαν.



Από φίλους των φασιστών μέχρι ενεργούμενα της αμερικάνικης πρεσβείας μας αποκαλέσανε, αλλά ευτυχώς ο κόσμος έχει και κρίση και γνώση, θύμωσε και καθόλου δεν πίστεψε αυτές τις βρωμιές, όπως δε τις πίστεψαν και οι συνάδελφοί μας, που μας εκφράζουνε με κάθε τρόπο τη συμπαράστασή τους.





Στην αρχή λέγανε το απίστευτο παραμύθι ότι όσοι φεύγουν, το κάνουν οικειοθελώς και χαρίζουν την αποζημίωση στο «κόμμα». Μετά ότι δήθεν οι απολύσεις γίνονται καθαρά με κριτήρια ειδικότητας και όχι κομματικά. Μετά ότι είμαστε ενεργούμενα …άλλων κομμάτων. Τέλος, ότι μας διώχνανε από «αγάπη» για να μας προστατέψουνε και να μη χάσουμε τις αποζημιώσεις μας, μιας κι ο σταθμός θα έκλεινε δήθεν μέχρι το Δεκέμβρη. Αυτό είχανε το θράσος να ισχυριστούνε προκλητικά και οι κύριοι του ΠΑΜΕ στην εκλογοαπολογιστική συνέλευση της Ένωσης Τεχνικών Ιδιωτικής Τηλεόρασης Αθήνας(ΕΤΙΤΑ), και γίνανε ρεζίλι. Στις τελευταίες «πρωτοχρονιάτικες» απολύσεις, ξαναγυρίσανε στο αρχικό σενάριο, ότι –λέει- οι συνάδελφοί μας απολυμένοι «έφυγαν μόνοι τους».



Πόση απανθρωπιά και ψευτιά χωράει η συνείδηση αυτών που καθοδηγάνε την άθλια αυτή επιχείρηση, που ξεκίνησε Δεκέμβρη του 2010 και έχει φτάσει στο Γενάρη του 2012!! Το έχουμε ξαναπεί: Ξελαρυγγιάζονται για το δίκιο του εργάτη, την ίδια ώρα που το ποδοπατάνε με το χειρότερο, τον πιο βάρβαρο τρόπο. Όχι μόνο γιατί μας απολύουνε, αλλά γιατί από την αρχή ως το τέλος μας φέρονται χωρίς κανένα σεβασμό, μας απαξιώνουνε, μας κοροϊδεύουνε, μας συκοφαντούνε.



Γιατί πέταξαν τους τελευταίους από μας στην ανεργία ούτε δυο 24ωρα πριν αλλάξει ο χρόνος, την ώρα που ο κόσμος γιορτάζει με τους φίλους και τις οικογένειές του και κοιτάει να χαμογελάσει και να ξεχάσει λίγο τα βάσανά του.



Οι κύριοι αυτοί την «παθαίνουν» πάντα από το πόσο πολύ υποτιμάνε τους ανθρώπους, τους εργαζόμενους. Έτσι νομίζανε ότι θα την βγάλουνε «καθαρή» και μαζί μας. Πίστευαν πως θα μας μαλαγάνευαν, θα μας δούλευαν μες στα μούτρα μας και θα τους ευχαριστούσαμε κι από πάνω ή εν πάση περιπτώσει, ότι θα μπορούσαν εύκολα να μας λερώσουν με τις αλήτικου τύπου συκοφαντίες εναντίον μας. Όμως εμείς συνεχίζουμε, γιατί δε μπορούμε να αφήσουμε τη βρωμιά και την αδικία σε βάρος μας αναπάντητη.



Πρέπει όσοι είναι υπεύθυνοι για το αίσχος αυτό του τελευταίου χρόνου στον 902, να πληρώσουν, έστω με τη δημόσια καταγγελία τους, για να μάθει ο κόσμος με τι ανθρώπους έχουμε να κάνουμε.

- ΝΑ ΠΑΓΩΣΟΥΝΕ ΤΩΡΑ ΟΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΟΝ 902 - ΟΧΙ ΚΙ ΑΛΛΟΙ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ ΣΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ - ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΕΡΓΟΔΟΣΙΑΣ

- ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΜΜΕ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

ΟΙ ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΙ ΤΟΥ 902

Υ.Γ.1: Δεν είναι άραγε η υπέρτατη υποκρισία να «προσφέρεις» αρνιά τους απεργούς του ALTER, της «Χαλυβουργίας Ελλάδος» και άλλων επιχειρήσεων ανήμερα τα Χριστούγεννα, κάνοντας το φίλο των εργατών μες στις γιορτές, και 4 μέρες μετά να πετάς απροειδοποίητα στο δρόμο εργαζόμενους με μωρά παιδιά;; Η υποκρισία και η κοροϊδία έχει όρια για τους κυρίους αυτούς;; Απʼ ό,τι φαίνεται, μάλλον όχι.



Υ.Γ.2 Εκτός από την πλειοψηφία των συναδέλφων τεχνικών, έχουν απολυθεί με συνοπτικές διαδικασίες και ανάλογες μεθοδεύσεις και 4 δημοσιογράφοι. Το «λαλίστατο» κατά τα άλλα προεδρείο της ΕΣΗΕΑ, δεν έχει βγάλει άχνα, όπως και δε βγάζει συνήθως σε ό,τι αφορά τις επιχειρήσεις του ΚΚΕ. Μήπως αυτό έχει να κάνει με το ότι βʼ αντιπρόεδρος της ΕΣΗΕΑ είναι ο «ταξικός συνδικαλιστής» του ΠΑΜΕ κ. Π. Ράμμος;;

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΑΠΟΨΗ
Κατ'αρχήν να ξεκαθαρίσουμε ότι με τους συντρόφους του ΚΚΕ, σε πολλά συμφωνούμε και αναγνωρίζουμε τους αγώνες που κάνουν.
Από την άλλη όμως με το ύφος και τη νοοτροπία που έχουν αρκετές φορές διαφωνούμε.
Ας προχωρήσουμε όμως στο συγκεκριμένο ζήτημα.
1) Δεν μπορείς να απολύεις, επικαλούμενος τους λόγους που χρησιμοποιεί και ο ΣΚΑΙ όταν απολύει και τους οποίους καταγγέλεις. Με τη λογική του δεν πάει καλά η επιχείρηση, απολύουν και κάνουν μειώσεις μισθών οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις.


2)Το ότι η επιχείρηση δεν παράγει πλούτο ΑΤΟΜΙΚΑ για κάποιον ιδιώτη, το οποίο ισχύει, δεν σημαίνει κάτι για τον άνεργο. Η ανεργία τίς ίδιες συνέπειες έχει όποιος κα αν είναι ο εργοδότης που σε απολύει.


3)Από τη στιγμή που το ΚΚΕ στελέχωσε τις επιχειρήσεις, του με ανθρώπους που ζούνε από αυτό, είναι υπόλογο για τις πράξεις του. Ας προσλάμβανε μέλη του με τη συμφωνία ότι αν κλείσει ο σταθμός φεύγουν ή ας λειτουργούσε με φίλους και μέλη του που θα βοηθούσαν χωρίς να πληρώνονται επειδή θα το γούσταραν
χαιρετίσματα στην εξουσία

«Κόσμος του Επενδυτή»: Η ιστορία ενός (ακόμη) αμαρτήματος

Οι εργαζόμενοι στον «Κόσμο του Επενδυτή» και στην ιδιοκτήτρια εταιρεία Best end, που βρίσκονται σε απεργία για καταβολή των δεδουλευμένων, δεν ζουν για πρώτη φορά μια εργασιακή και επιχειρησιακή κρίση. Η εικοσαετής πορεία της εφημερίδας που ξεκίνησε το 1991 σαν «Επενδυτής» αποτελεί ένα ακόμη case study για την παθογένεια που επικρατεί στον επιχειρηματικό χώρο των ΜΜΕ. Οι παλαιότεροι αναγνώστες ίσως θυμούνται την εκκίνησή της εφημερίδας υπό ιδιοκτησία του Μ. Ανδρουλιδάκη του οποίου η σκανδαλώδης εμπλοκή στον εκδοτικό ανταγωνισμό των προσφορών (τα σπίτια της… «Εξουσίας»), παρέσυρε και τον «Επενδυτή» σε μια περίοδο κυκλοφοριακής ακμής και καινοτόμας παρουσίας στο πεδίο των σαββατιάτικων εκδόσεων. Οι εργαζόμενοι του «Επενδυτή» βρέθηκαν το 2002 επί ξύλου κρεμάμενοι, η εφημερίδα με δική τους πρωτοβουλία και ρίσκο εκδόθηκε με νέο όνομα, «Ο Κόσμος του Επενδυτή», πέρασε για ένα μικρό διάστημα στην ιδιοκτησία του Ομίλου Αλαφούζου για να καταλήξει τελικά, από το 2004, στη νέα εταιρεία, τη Best End, ιδιοκτησίας (κατά πλειοψηφία) Κ. Γιαννίκου.
Bing Bank
Η τελευταία οκταετία του «Κόσμου του Επενδυτή» ακολούθησε την κλασική τροχιά των έντυπων ΜΜΕ αυτής της περιόδου. Κυκλοφοριακά, με βάση μια ανταγωνιστική πολιτική προσφορών, εκτοξεύθηκε ακόμη και στα 200.000 φύλλα και για πέντε περίπου χρόνια είχε μια κυκλοφορία τουλάχιστον 70.000 φύλλων, στερώντας ωστόσο από τους αναγνώστες την επιλογή της απλής, φθηνής έκδοσης (χωρίς τις προσφορές). Η κυκλοφοριακή επιτυχία του εγχειρήματος αποτέλεσε το εφαλτήριο για επέκταση της Best End και σε άλλες περιοδικές εκδόσεις, μεταξύ άλλων ενός life style (Avanti), ενός τηλεοπτικού (TIVO), τριών μουσικών περιοδικών (ΔΙΦΩΝΟ, ΟΑΣΙΣ, ΠΟΠ και ΡΟΚ) και εσχάτως ενός αρχικά εβδομαδιαίου και στη συνέχεια μηνιαίου πολιτικού περιοδικού (Informer). Η πυρετώδης αυτή εκδοτική δραστηριότητα με βασικό «όχημα» τον «Κόσμο του Επενδυτή» εξυπηρετούσε κατά κανόνα μια πολιτική προσφορών που τροφοδοτούνταν από προϊόντα άλλων εταιρειών ιδιοκτησίας Κ. Γιαννίκου, όπως οι δισκογραφικές εταιρείες του (που τροφοδοτούσαν προσφορές και άλλων εφημερίδων) ή η εκδοτική εταιρεία Modern Times που κατέγραψε κι αυτή το δικό της big bank την περίοδο μέχρι και το 2009. Την ίδια τριγωνική σχέση προσφορών και διαφημιστικής προβολής εξυπηρέτησε άλλωστε και η μετοχική σχέση του Κ. Γιαννίκου με το τηλεοπτικό κανάλι Alter στο οποίο άλλωστε ήταν και διευθύνων σύμβουλος.
Κερδοφορία
Η εκδοτική έκρηξη της Best End και η κυκλοφοριακή ακμή του «Κόσμου του Επενδυτή» και των άλλων περιοδικών εκδόσεων δεν στηρίχθηκε ωστόσο σε συνεπή επενδυτική στρατηγική. Εκδόσεις περιοδικών αναστέλλονταν, επανακυκλοφορούσαν για να ανασταλούν ξανά, άλλαζαν ονόματα και χαρακτήρα, ένθετα εμπλούτιζαν την εφημερίδα για να καταργηθούν σε λίγους μήνες.
Παρά την ασυνέχεια και κυκλοθυμία που χαρακτήριζε την εκδοτική στρατηγική της εταιρείας, η κυκλοφοριακή σταθερότητα του «Κόσμου του Επενδυτή» και του τηλεοπτικού περιοδικού αποτυπώνονται στους κερδοφόρους ισολογισμούς της εταιρείας τουλάχιστον μέχρι και το 2010. Στην κερδοφορία αυτή, ωστόσο, οι εργαζόμενοι δεν είχαν ποτέ «μέρισμα», μιας και τα τελευταία χρόνια ακόμη και οι νόμιμες αυξήσεις που προέβλεπαν οι συλλογικές συμβάσεις είτε δεν καταβάλλονταν είτε καταβάλλονταν με ασυνέπεια.
Συν τοις άλλοις, όταν η κρίση που κλονίζει τη χώρα άρχισε να «ακουμπά» και τις επιχειρήσεις των ΜΜΕ με κορυφαίο παράδειγμα το Alter, έφερε στο προσκήνιο και το πρόβλημα της πλήρους αδιαφάνειας με την οποία οι ιδιοκτήτες τους μεταχειρίζονται και τα κέρδη τους, και τις ζημίες τους, και τις ιδιότυπες συναλλαγές ανάμεσα στις δικές τους εταιρείες, ή τις σχέσεις και συναλλαγές τους με τις διαφημιστικές, αλλά και τις τράπεζες.
Τα ερωτήματα
Έτσι, στο επιχείρημα που προβάλλει σήμερα και η ιδιοκτησία της Best End δηλώνοντας αδυναμία καταβολής των δεδουλευμένων και προαναγγέλλοντας αναστολή έκδοσης της εφημερίδας και των περιοδικών, ότι αποτελεί θύμα της «συνολικής κρίσης», οι εργαζόμενοι δικαιούνται να αντιπαραθέσουν τα ερωτήματα: τι απέγιναν τα κέρδη που εμφάνιζε (και είχε) η εταιρεία στα αλλεπάλληλα έτη υψηλής κερδοφορίας; Τι απόθεμα αντοχής δημιούργησε την περίοδο της ακμής για την εποχή της κρίσης; Πώς διαχειρίστηκε την επιχείρηση και τις εκδόσεις κατά τη διετία της κρίσης; Άραγε, όλα τα βάρη (δανειακά και άλλα) που καθιστούν σήμερα ζημιογόνα την εταιρεία αναλήφθηκαν για τις δικές της ανάγκες; Τι βάρη αναλήφθηκαν για να καλυφθούν άλλες «τρύπες» που δημιούργησε η πολυσχιδής επιχειρηματική δραστηριότητα της ιδιοκτησίας στο χώρο του Infotainment, από τις εκδόσεις μέχρι το θέατρο;
Η εμπειρία του «Κόσμου του Επενδυτή» και της περιπέτειας που αυτή επιφυλάσσει για τους εργαζόμενους ενδεχομένως δεν αποτελεί πρωτοτυπία. Αποτελεί ωστόσο μια ακόμη απόδειξη της σημασίας που έχει για τα υποζύγια της κρίσης, τους μισθωτούς, η ουσιαστική διαφάνεια και η δυνατότητα ελέγχου στα λογιστήρια των επιχειρήσεων. Πολύ περισσότερο όταν μιλούμε για επιχειρήσεις που συχνά αποδέχονται και κρατικούς πόρους (όπως η κρατική διαφήμιση) και σε κάθε περίπτωση διαχειρίζονται ένα κοινωνικό αγαθό, όπως η ενημέρωση.
http://ergazomenoiependyti.wordpress.com/

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΖΩΗΣ

Ενα  κείμενο από τον Mario de Andrade (Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο από τη Βραζιλία)

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα... Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με... βαθιά απόλαυση. Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά. Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει. Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες. Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί. Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους. Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους. Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα. Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται...Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα... Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση. Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους. Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους. Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους. Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους. Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια. Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή. Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων... Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή. Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει. Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν...Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ'όσες έχω ήδη φάει..."