ΤΗΣ ΗΡΟΥΣ ΔΙΩΤΗ*
Αν αναρωτηθεί κανείς τι διακυβεύεται σε αυτές τις εκλογές, οι απαντήσεις πραγματικά σοκάρουν, διότι αυτά που διακυβεύονται είναι τα πλέον σημαντικά και κρίσιμα. Καταρχήν η ίδια η ύπαρξη των εργαζόμενων σε αυτόν τον τόπο, οι οποίοι κατρακυλούν μισθολογικά με ταχύτητα που δεν είναι μετρήσιμη. Ώσπου να γίνουν οι πρώτες περικοπές του Μνημονίου, έρχονται οι δεύτερες και οι τρίτες και έρχεται και ο Ιούνιος, που έχουν εξαγγείλει τις επόμενες. Εν τω μεταξύ σε κάθε δέσμη μέτρων που υλοποιείται προστίθενται στρατιές ανέργων.
Αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι το κορυφαίο επίδικο στις εκλογές για τα κόμματα, αλλά και στο κίνημα για την κάθε μέρα. Αν, δηλαδή, θα υπάρξει ανάχωμα στην επιθετικότητα του κεφαλαίου και των τραπεζών, που έχουν στοχοποιήσει τη μισθωτή εργασία, στη μεγαλύτερη επίθεση που εξαπολύθηκε ποτέ σε καιρό -υποτιθέμενης- ειρήνης. Με στόχο, βέβαια, τη μεγιστοποίηση των κερδών. Εδώ, νομίζω, βρίσκεται και η απάντηση στην κριτική που γίνεται από κάποιους χώρους, ότι οι εκλογές δεν αλλάζουν τη ζωή μας προς το καλύτερο και άρα γιατί να ψηφίσουμε. Δεν ξέρω αν αυτό ισχύει, αλλά σίγουρα οι εκλογές μπορούν να αλλάξουν τη ζωή μας προς το πολύ χειρότερο για λόγους που όλοι και όλες ξέρουμε. Η μεγάλη ενίσχυση της Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο είναι απαραίτητη για να μπορέσουμε να πάρουμε μια ανάσα σε πρώτη φάση.
Επόμενο μεγάλο επίδικο είναι ότι θα πρέπει να σταματήσει ο αυταρχικός κατήφορος στον οποίο έχει μπει όλο το τόξο του πολιτικού συστήματος, που διαγκωνίζεται στις πιο ακραίες θέσεις και στην πιο ακραία καταστολή, είτε πρόκειται για το μεταναστευτικό, είτε για τις διαδηλώσεις, είτε για τις ριζοσπαστικές κοινωνικές πρωτοβουλίες στις γειτονιές, είτε για απεργούς και αγωνιζόμενους ανθρώπους. Ξαφνικά όλοι είναι εχθροί και η εξουσία προσπαθεί να χειραγωγήσει, μέσω των καναλιών, και να πείσει και την κοινωνία επʼ αυτού. Τα δικαιώματα και οι ελευθερίες σχεδόν ποινικοποιούνται. Η προπαγάνδα που γίνεται είναι γκαιμπελική, σε μια προσπάθεια που κάνουν οι ίδιοι οι εξουσιάζοντες να πείσουν τον κόσμο, καλλιεργώντας τον πιο ακραίο φόβο, για να περνούν τις πολιτικές τους. Εδώ ο ΣΥΡΙΖΑ Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο, με την ενίσχυσή του στις εκλογές, θα παίξει σημαντικό ρόλο προκειμένου να σταματήσει αυτός ο ντροπιαστικός, για μια δημοκρατία, κατήφορος που φτάνει να δίνει υψηλά ποσοστά σε ένα ναζιστικό κόμμα.
Ό,τι κερδήθηκε στα πεδία των μαχών και στα πεδία των ιδεών και καλυτέρευσε τη ζωή των ανθρώπων, απειλείται πλέον ανοιχτά. Δεν θα το επιτρέψουμε. Γιατί στο τέλος της μέρας η ίδια η δημοκρατία είναι το επίδικο. Οι τρόικες, τα ΔΝΤ και οι κυβερνήσεις των νεοφιλελεύθερων προτιμούν τα καθεστώτα έκτακτης ανάγκης, που σε ένα βαθμό τα έχουν ήδη επιβάλει.
Αλλά τα πράγματα δεν σταματούν εδώ. Απειλείται η ίδια η ύπαρξη της φύσης, των κοινών αγαθών και των φυσικών πόρων -με πρόσχημα πάντα το χρέος, το οποίο είναι ο γενικός μπαμπούλας χειραγώγησης των πολιτών. Ετοιμάζεται μεγάλο ξεπούλημα στη δημόσια περιουσία έναντι πινακίου φακής ή και χωρίς καν πινάκιο (βλέπε περίπτωση μεταλλείων χρυσού στη Χαλκιδική). Με όλα τα νομοθετήματα του υπουργείου Περιβάλλοντος έχουν διασφαλίσει ότι το ξεπούλημα θα είναι σίγουρο και γρήγορο (φαστ τρακ ξεπούλημα!)
Όλα αυτά φυσικά, αλλά και πολλά άλλα, απορρέουν, υποτίθεται, από τις υποχρεώσεις μας λόγω υπογραφής του Μνημονίου για να βγει η χώρα από την κρίση. Το Μνημόνιο όμως δεν είναι για να βγει η χώρα από την κρίση αλλά για να γίνει βίαιη αναδιανομή του εισοδήματος υπέρ των πλουσίων και κατά των εργαζομένων. Η Αριστερά μπορεί αυτό να το σταματήσει, μαζί με την κοινωνία. Η κοινωνία δεν θα συναινέσει στην πολιτική τους. Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες θα σταθούν απέναντί τους. Θα στηρίξουν την Αριστερά, θα επιδιώξουν τη συμμετοχή και όχι την ανάθεση, τον αγώνα και όχι την ηττοπάθεια και τον φόβο. Εμείς δεν υπογράψαμε κανένα Μνημόνιο. Για τις εκλογές λέμε: ή αυτοί ή εμείς, και το εννοούμε.
* Η Ηρώ Διώτη είναι βουλευτής και υποψήφια του ΣΥΡΙΖΑ στον νομό Λάρισας
http://www.avgi.gr/StartPageAction.action
Αν αναρωτηθεί κανείς τι διακυβεύεται σε αυτές τις εκλογές, οι απαντήσεις πραγματικά σοκάρουν, διότι αυτά που διακυβεύονται είναι τα πλέον σημαντικά και κρίσιμα. Καταρχήν η ίδια η ύπαρξη των εργαζόμενων σε αυτόν τον τόπο, οι οποίοι κατρακυλούν μισθολογικά με ταχύτητα που δεν είναι μετρήσιμη. Ώσπου να γίνουν οι πρώτες περικοπές του Μνημονίου, έρχονται οι δεύτερες και οι τρίτες και έρχεται και ο Ιούνιος, που έχουν εξαγγείλει τις επόμενες. Εν τω μεταξύ σε κάθε δέσμη μέτρων που υλοποιείται προστίθενται στρατιές ανέργων.
Αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι το κορυφαίο επίδικο στις εκλογές για τα κόμματα, αλλά και στο κίνημα για την κάθε μέρα. Αν, δηλαδή, θα υπάρξει ανάχωμα στην επιθετικότητα του κεφαλαίου και των τραπεζών, που έχουν στοχοποιήσει τη μισθωτή εργασία, στη μεγαλύτερη επίθεση που εξαπολύθηκε ποτέ σε καιρό -υποτιθέμενης- ειρήνης. Με στόχο, βέβαια, τη μεγιστοποίηση των κερδών. Εδώ, νομίζω, βρίσκεται και η απάντηση στην κριτική που γίνεται από κάποιους χώρους, ότι οι εκλογές δεν αλλάζουν τη ζωή μας προς το καλύτερο και άρα γιατί να ψηφίσουμε. Δεν ξέρω αν αυτό ισχύει, αλλά σίγουρα οι εκλογές μπορούν να αλλάξουν τη ζωή μας προς το πολύ χειρότερο για λόγους που όλοι και όλες ξέρουμε. Η μεγάλη ενίσχυση της Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο είναι απαραίτητη για να μπορέσουμε να πάρουμε μια ανάσα σε πρώτη φάση.
Επόμενο μεγάλο επίδικο είναι ότι θα πρέπει να σταματήσει ο αυταρχικός κατήφορος στον οποίο έχει μπει όλο το τόξο του πολιτικού συστήματος, που διαγκωνίζεται στις πιο ακραίες θέσεις και στην πιο ακραία καταστολή, είτε πρόκειται για το μεταναστευτικό, είτε για τις διαδηλώσεις, είτε για τις ριζοσπαστικές κοινωνικές πρωτοβουλίες στις γειτονιές, είτε για απεργούς και αγωνιζόμενους ανθρώπους. Ξαφνικά όλοι είναι εχθροί και η εξουσία προσπαθεί να χειραγωγήσει, μέσω των καναλιών, και να πείσει και την κοινωνία επʼ αυτού. Τα δικαιώματα και οι ελευθερίες σχεδόν ποινικοποιούνται. Η προπαγάνδα που γίνεται είναι γκαιμπελική, σε μια προσπάθεια που κάνουν οι ίδιοι οι εξουσιάζοντες να πείσουν τον κόσμο, καλλιεργώντας τον πιο ακραίο φόβο, για να περνούν τις πολιτικές τους. Εδώ ο ΣΥΡΙΖΑ Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο, με την ενίσχυσή του στις εκλογές, θα παίξει σημαντικό ρόλο προκειμένου να σταματήσει αυτός ο ντροπιαστικός, για μια δημοκρατία, κατήφορος που φτάνει να δίνει υψηλά ποσοστά σε ένα ναζιστικό κόμμα.
Ό,τι κερδήθηκε στα πεδία των μαχών και στα πεδία των ιδεών και καλυτέρευσε τη ζωή των ανθρώπων, απειλείται πλέον ανοιχτά. Δεν θα το επιτρέψουμε. Γιατί στο τέλος της μέρας η ίδια η δημοκρατία είναι το επίδικο. Οι τρόικες, τα ΔΝΤ και οι κυβερνήσεις των νεοφιλελεύθερων προτιμούν τα καθεστώτα έκτακτης ανάγκης, που σε ένα βαθμό τα έχουν ήδη επιβάλει.
Αλλά τα πράγματα δεν σταματούν εδώ. Απειλείται η ίδια η ύπαρξη της φύσης, των κοινών αγαθών και των φυσικών πόρων -με πρόσχημα πάντα το χρέος, το οποίο είναι ο γενικός μπαμπούλας χειραγώγησης των πολιτών. Ετοιμάζεται μεγάλο ξεπούλημα στη δημόσια περιουσία έναντι πινακίου φακής ή και χωρίς καν πινάκιο (βλέπε περίπτωση μεταλλείων χρυσού στη Χαλκιδική). Με όλα τα νομοθετήματα του υπουργείου Περιβάλλοντος έχουν διασφαλίσει ότι το ξεπούλημα θα είναι σίγουρο και γρήγορο (φαστ τρακ ξεπούλημα!)
Όλα αυτά φυσικά, αλλά και πολλά άλλα, απορρέουν, υποτίθεται, από τις υποχρεώσεις μας λόγω υπογραφής του Μνημονίου για να βγει η χώρα από την κρίση. Το Μνημόνιο όμως δεν είναι για να βγει η χώρα από την κρίση αλλά για να γίνει βίαιη αναδιανομή του εισοδήματος υπέρ των πλουσίων και κατά των εργαζομένων. Η Αριστερά μπορεί αυτό να το σταματήσει, μαζί με την κοινωνία. Η κοινωνία δεν θα συναινέσει στην πολιτική τους. Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες θα σταθούν απέναντί τους. Θα στηρίξουν την Αριστερά, θα επιδιώξουν τη συμμετοχή και όχι την ανάθεση, τον αγώνα και όχι την ηττοπάθεια και τον φόβο. Εμείς δεν υπογράψαμε κανένα Μνημόνιο. Για τις εκλογές λέμε: ή αυτοί ή εμείς, και το εννοούμε.
* Η Ηρώ Διώτη είναι βουλευτής και υποψήφια του ΣΥΡΙΖΑ στον νομό Λάρισας
http://www.avgi.gr/StartPageAction.action
Μετά το τέλος της εκδήλωσης έπρεπε να φύγουμε βιαστικά για την πόλη του Κάντιθ, όπου ξεκινούσαν οι εργασίες για τη γενική απεργία. Το ραντεβού ήταν στο κτίριο των συνδικάτων της πόλης (το οποίο μοιράζονται η UGT, οι Comisiones Obreras –που πρόσκεινται στο Κομμουνιστικό Κόμμα– και η αναρχοσυνδικαλιστική CGT). Περίπου 400 άτομα ήταν συγκεντρωμένα για να συμμετάσχουν στη συνέλευση για την οργάνωση των απεργιακών φρουρών που θα ξεκινούσαν εκείνο το βράδυ. Στη συνέλευση ήταν παρούσες όλες οι τάσεις του εργατικού κινήματος της πόλης, εκτός από την αναρχοσυνδικαλιστική CGT, που με μια λογική χωροταξικού διαχωρισμού απείχε από τη διαδικασία. Δεξιά και πάνω της αίθουσας ήταν τα μέλη του UGT, δεξιά και κάτω τα μέλη των Comisiones Obreras, αριστερά και κάτω τα μέλη της Κομμουνιστικής Νεολαίας και αριστερά και πάνω τα μέλη της Izquierda Anticapitalista. Την εισήγηση έκανε ο υπεύθυνος ασφάλειας των απεργιακών φρουρών, που ήταν μέλος των Comisiones Obreras, ενημερώνοντας για τις εκτιμήσεις για τη συμμετοχή στην απεργία και ύστερα δίνοντας σαφείς οδηγίες για το χαρακτήρα των απεργιακών φουρών, τον τρόπο δράσης και την αντίδραση σε περίπτωση αστυνομικής καταστολής. Ύστερα ακολούθησαν ολιγόλεπτες παρεμβάσεις από εκπροσώπους συνδικάτων και πολιτικών οργανώσεων και συζητήθηκαν εν συντομία κάποιες οργανωτικές προτάσεις.
Την επόμενη μέρα έγιναν δύο διαδηλώσεις: η μία οργανώθηκε από τα κύρια συνδικάτα και τους φοιτητικούς συλλόγους και είχε περίπου 5.000 άτομα (σε μια πόλη 120.000 κατοίκων) και η δεύτερη είχε περίπου 300 άτομα και συμμετείχαν η αναρχοσυνδικαλιστική CGT, αυτόνομοι και το αριστερό εθνικιστικό κίνημα της Ανδαλουσίας. Η μεγάλη διαδήλωση έκανε το γύρο του κέντρου της πόλης και κατέληξε στο κτίριο των συνδικάτων. Ήταν μια πολύ μαχητική πορεία με παλμό, έξυπνα συνθήματα, ζωντάνια και συμμετοχή. Έξω από κτίριο των συνδικάτων μίλησε ο πρόεδρος της τοπικής UGT κλείνοντας τη συγκέντρωση. Τότε, οι φοιτητικοί σύλλογοι, στους οποίους οι σύντροφοι της Izquierda Anticapitalista παίζουν σημαντικό ρόλο, ρίχνουν το σύνθημα η πορεία να κατευθυνθεί στο μεγάλο εμπορικό κέντρο της πόλης, στο οποίο υπάρχουν καταστήματα πολυεθνικών που λειτουργούν, για να το κλείσουν. Περίπου 1.000 άτομα ακολουθούν τους φοιτητικούς συλλόγους και πηγαίνουν με πορεία στο εμπορικό κέντρο, το οποίο περιφρουρούσαν τα ισπανικά ΜΑΤ. Εκεί ήταν και η πρώτη φορά που τα είδα. Σχηματίστηκαν αλυσίδες και για αρκετή ώρα ακουγόντουσαν συνθήματα. Ένα από αυτά έλεγε «η Ελλάδα ήρθε εδώ, εμπρός για γενική απεργία». Μετά από μισή ώρα έφτασε και η δεύτερη, η «αριστερίστικη» πορεία. Αυτό ήταν αρκετό για να αλλάξει η συμπεριφορά της αστυνομίας. Αμέσως έβαλαν κράνη, πήραν θέση μάχης, έφεραν ενισχύσεις και ήταν πέρα από εμφανές ότι περίμεναν απλά μια αφορμή για να επιτεθούν. Η αφορμή δεν δόθηκε και η συγκέντρωση έληξε ήρεμα.
Σε όλη την Ισπανία, η γενική απεργία ήταν πετυχημένη. Την επόμενη μέρα η El Pais σημείωσε ότι η βιομηχανία και οι υπηρεσίες δεν λειτούργησαν καθόλου. Οι συγκεντρώσεις ήταν μαζικές και η συμμετοχή στις απεργιακές φρουρές πολύ μεγάλη. Ενδεικτικά, στο Κάντιθ η συμμετοχή ήταν περίπου τρεις φορές μεγαλύτερη συγκριτικά με την προηγούμενη γενική απεργία. Παρ’ όλα αυτά δεν απέτρεψε την ισπανική κυβέρνηση να πάρει ένα νέο μέτρο πακέτο μέτρων λιτότητας ύψους 27 δις ευρώ την επόμενη μέρα της απεργίας. Αυτό είναι και το πρώτο συμπέρασμα που πρέπει να αντλήσουμε από τη γενική απεργία της Ισπανίας: μια πετυχημένη γενική απεργία δεν φτάνει. Η πολιτική της λιτότητας μπορεί να αμφισβητηθεί έμπρακτα μόνο αν η κοινωνική διαμαρτυρία συναντηθεί με ένα εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο• ένα νέο φάντασμα πάνω από την Ευρώπη που να αποτελεί το αντίπαλο δέος στους από πάνω. Κι αυτό είναι το μήνυμα που στέλνει και η Ελλάδα με τις 17 γενικές απεργίες και η Πορτογαλία με τη γενική απεργία στις 22 Μάρτη. Οι γενικές απεργίες σήμερα δεν έχουν συγκεκριμένες διεκδικήσεις που μπορούν να μπουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να «βρουν το δίκιο τους» μέσα από τους κλασικούς δρόμους διαμεσολάβησης. Πρόκειται ουσιαστικά για πολιτικές απεργίες που σηματοδοτούν την πολιτική αντιπαράθεση με την άρχουσα τάξη. Έτσι λοιπόν, ακόμα κι όταν είναι πετυχημένες, είναι δύσκολο να είναι νικηφόρες. Εμπεριέχουν όμως στοιχεία αρκούντως σημαντικά. Η γενική απεργία της 29ης Μαρτίου στην Ισπανία έδειξε ότι το εργατικό κίνημα είναι παρόν στις εξελίξεις και ότι ο αγώνας αυτός θα είναι παρατεταμένος. Η μαζική συμμετοχή και οι μαχητικές απεργιακές φρουρές προμηνύουν μια κλιμακούμενη ριζοσπαστικοποίηση που για να μπορέσει να εκφραστεί και έμπρακτα απαιτεί νέες μορφές οργάνωσης, όπως αυτή της πανευρωπαϊκής γενικής απεργίας, μια νέα ηγεσία στο εργατικό κίνημα και βεβαίως ένα νέο πολιτικό σχέδιο και νέους συσχετισμούς στο χώρο της αριστεράς. Στην Ισπανία, όπως διαφαίνεται και στην Ελλάδα, ένα τμήμα της λαϊκής δυσαρέσκειας εκφράστηκε αριστερόστροφα και ενισχύθηκαν τμήματα της εθνικιστικής αριστεράς και κυρίως η Izquierda Unida (αντίστοιχο του Συριζα). Όμως είναι ήδη φανερό ότι αυτή τη δυναμική αξιοποιείται για συνεργασίες με το Σοσιαλιστικό Κόμμα, όπως για παράδειγμα στην Ανδαλουσία που βρίσκονται σε ανοιχτή συζήτηση για συγκυβέρνηση.